NON PAPER

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Οχι, δεν μπερδεύτηκα. Η ημέρα που τιμάται, παγκοσμίως, το θέατρο είναι η επόμενη Δευτέρα, η 27η Μαρτίου. Αλλά στην Ελλάδα, για άλλη μια φορά, υπήρξε σπουδή να γιορταστεί νωρίτερα, μη μας προκάμουν και τίποτα άλλοι. Αλλά, πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Στο θέατρο υπάρχει μία, ας την πούμε σύμβαση μεταξύ ηθοποιών και θεατών, μεταξύ σκηνής και πλατείας. Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν και, κατά κάποιον τρόπο, έχουν προσυμφωνήσει ότι αυτό που συντελείται δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δεν είναι αληθινό. Και, σε κάποιες περιπτώσεις, δεν χρειάζεται να είναι καν αληθοφανές. Οι πόρτες του σκηνικού (όταν υπάρχει γιατί σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει ούτε καν αυτό) δεν οδηγούν σε άλλα δωμάτια αλλά σε παρασκήνια – αποθήκες. Δεν μαχαιρώνονται, δεν τραυματίζονται – όταν το απαιτεί ο ρόλος – στ’ αλήθεια, υποδύονται τον τραυματισμένο. Και αν τον υποδυθούν καλά, στο τέλος της παράστασης ο θεατής θα τους δώσει συγχαρητήρια. Ενώ ο ίδιος θεατής, αν κάποιος στην παρέα του προσποιείται, για κάποιο λόγο, ότι είναι πληγωμένος (με κέτσαπ στο πουκάμισο) θα τον πει καραγκιόζη (με την κακή έννοια).

Πάμε τώρα στα καθ’ ημάς. Προχθές, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε άλλη μια καταπληκτική παράσταση στη Λάρισα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι το «Ο επιθεωρητής έρχεται» του Τζον Πρίσλεϊ. Πήγε να «επιθεωρήσει» το κέντρο τηλεδιοίκησης, αλλά τι να έκανε σε ένα κανονικό κέντρο τηλεδιοίκησης; Αλλιώς το είχε φανταστεί κι αλλιώς το πράγμα του προκύπτει. Πήγε σε ένα παρακείμενο γιαπί, πήρε μαζί του τη Ρένα Σβίγγου, ένα μπουμ (αυτό για τον ήχο, το «τριχωτό» πάνω στο κοντάρι) και τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης – συνταξιούχο του ΟΣΕ εδώ και δεκατρία χρόνια – για να τον ξεναγήσει. Και να παρουσιαστεί στο κοινό του very χολοσκασμένος για το θέαμα.

Δεν ήξερε ότι όλο αυτό θα αποκαλυφθεί; Ε, και; Δεν ήξερε ότι και το σόου που έκανε, ως πρωθυπουργός, στη Θεσσαλονίκη επίσης θα αποκαλύπτονταν; Για τότε λέω που είχε ανεβάσει το «Ο άνθρωπος που (δεν) έβλεπε τα τρένα να περνούν» και παρίστανε ότι ατένιζε το βαγόνι να έρχεται στο Μετρό ή έβγαζε εισιτήρια από εκδοτήρια ζωγραφισμένα σε μουσαμάδες. (Αν θυμάμαι μάλιστα καλά, επρόκειτο για υπερπαραγωγή αφού, σε ένα ακίνητο βαγόνι, Νοτοπούλου, Σπίρτζης και μπαμπάς Παππάς παρίσταναν τους happy travelers).

Η κορυφαία παράσταση είχε, βέβαια, δοθεί στο Μάτι. Σε εκείνη τη σύσκεψη – μαϊμού που ρωτούσε πότε θα πετάξουν τα αεροπλάνα ενώ ήξεραν ότι ήδη υπάρχουν νεκροί και το Λιμενικό, ειδοποιημένο από τη Δανία, μάζευε πτώματα από τη θάλασσα. Σε αυτό ποτέ δεν απάντησε ο κύριος Τσίπρας. Ούτε βέβαια θυμάμαι να τον ρώτησε ποτέ κανείς δημόσια γιατί έπαιξε εκείνο το τόσο κακό θέατρο. Βέβαια, ούτε κι εγώ θα τον ρωτούσα. Ο λόγος; Είναι αυτό που λέμε ετεροντροπία. Αλλωστε, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει απαντήσει ήδη από το 2007. Τότε που σε συνέντευξή του στο free press περιοδικό Glow είχε πει «Η δύναμη είναι στο παραμύθι». Αλλά και το άλλο με τον βοσκό, τον λύκο και τα πρόβατα, παραμύθι είναι.

Λίγο θέατρο ακόμη

Αυτήν τη φορά είναι πραγματικό θέατρο. Με εκείνη τη «σύμβαση» που λέγαμε παραπάνω. Αλλά και με κάτι ακόμη. Διαβάζω στο χθεσινό ρεπορτάζ της Διονυσίας Μαρίνου στα «ΝΕΑ» ότι οι σπουδαστές του Εθνικού Θεάτρου εκκενώνουν την κατάληψη στο «Σχολείο – Ειρήνη Παπά». Οι σπουδαστές των ιδιωτικών δραματικών σχολών δεσμεύθηκαν ότι θα αποχωρήσουν από το Μέγαρο Τσίλλερ όπου λειτουργούν δύο σκηνές του πρώτου κρατικού θεάτρου της χώρας. Η κατάληψη στο Rex παραμένει σε εκκρεμότητα διότι εκεί έχουν εισχωρήσει και «εξωσχολικά» (για να το πω κομψά) στοιχεία. Αυτά ύστερα από δυόμισι – περίπου – μήνες επαναστατικού παροξυσμού. Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι η επανάσταση φυλλορροεί, πάει διακοπές, ψάχνει δουλειά ή ό,τι άλλο τέλος πάντων.

Αφήνει όμως πίσω της μια μαύρη τρύπα. Μιλάμε για 400.000 ευρώ μείον στα ταμεία του Εθνικού. Εμένα μου μοιάζει κάπως σαν τακτική «καμένης γης». Και αναρωτιέμαι πώς ο κύριος Μόσχος (που «χάιδεψε» τις καταλήψεις, ίσως βέβαια να μην μπορούσε να κάνει διαφορετικά) θα καλύψει αυτό το κοινό. Ή, μάλλον, δεν αναρωτιέμαι. Εμείς οι φορολογούμενοι θα πληρώσουμε κι αυτήν τη συνδρομή «επαναστατικής γυμναστικής».