Νίκος Αρβανίτης

Από μικρό παιδί είχα μια καλή σχέση με τον ύπνο τον βασικό, τον βραδινό.

Ισως να ‘παιξε ρόλο σ’ αυτό, το γεγονός ότι από πολύ μικρός είχα κάτι φοβερούς εφιάλτες από κάποιον γείτονα καρκινοπαθή που μου είχε φοβερή αδυναμία κι έτσι μ’ άφησαν και μπήκα στο δωμάτιο του αρρώστου και τον είδα στις τελευταίες του στιγμές που ήταν φοβερά καταβεβλημένος και πεταγόμουν στον ύπνο μου για κάνα τριήμερο. Η μάνα μου ταράχτηκε, αλλά φαίνεται ότι το χειρίστηκε με ήπιο τρόπο και υπομονή, μη σου πω και με αποδοχή (η ίδια είχε τραβήξει στη ζωή της τόσα που χωρίς αυτήν την καρτερικότητα και την αποδοχή δεν θα είχε επιβιώσει σίγουρα, όχι να γίνει αυτό το αστέρι που έγινε και που ανέτρεψε όλα τα καθιερωμένα στον τρόπο που μεγάλωναν και μορφώνονταν τα ορφανά παιδιά…). Τέλος πάντων, έλεγα για τον ύπνο, για αυτόν τον κόσμο των ονείρων που ξυπνάει όταν κλείνουμε τα μάτια και που αργότερα, ενήλικας πια, είχα τη δεύτερη τύχη να έχω μια δασκάλα διαλογισμού που μου ανανέωσε την πίστη μου σ’ αυτόν τον κόσμο του ύπνου, των ονείρων. Σε αυτή την καθημερινή δραστηριότητα την τόσο ανελλιπή, την τόσο απαραίτητη, ώστε να γίνεται ο μεγαλύτερος τρόπος βασανισμού η έλλειψή της!

Ηταν λοιπόν τέλος Σεπτέμβρη του ’22 και σε μια βδομάδα θα ξανάκανα ένα έργο που είχα κάνει πριν από δύο χρόνια και δύο μήνες που λεγόταν «Μια Ιλιάδα»!

Ενας μονόλογος της μιάμισης ώρας χωρίς σταματημό που κορυφωνόταν με μια παράθεση όλων των πολέμων που ακολούθησαν και που εμείς κρατήσαμε καμία πεντακοσαριά! Πέντε σελίδες ονόματα πολέμων…

Μετά λοιπόν από 26 μήνες δυσκολευόμουν πολύ να φέρω το κείμενο στην επιφάνεια, οι λέξεις ήταν σκέτες, δεν έφερναν, δεν προκαλούσαν την επόμενη, δεν την ανάσταιναν! Η μία σελίδα δεν έφερνε την άλλη και μελετούσα και μελετούσα και ξανά και ξανά, χωρίς όμως να μπορώ να το φέρω στην επιφάνεια, μέχρι που μου πέρασε από το μυαλό να πω παραιτούμαι.

Ημουν λοιπόν στη μια βδομάδα από την παρουσίαση και ήμουν απελπισμένος και έχω κουραστεί πολύ να θυμηθώ πού με πάει η σκέψη μετά από εδώ, όταν παίρνω την απόφαση να πάω για ύπνο και να ξαπλώσω.

Με την πεποίθηση ότι αύριο που θα μελετήσω ξανά, αν δω ότι το κείμενο δεν έρχεται, θα πω συγγνώμη παραιτούμαι!

Ημουν έτοιμος να τα παρατήσω!

Και λοιπόν, τα χαράματα που ούτε ξέρω αν κοιμόμουν στ’ αλήθεια – πάντως τα μάτια ήταν ερμητικά κλειστά – είδα τον εαυτό μου να λέει μια φράση και αμέσως να εμφανίζεται μπρος μου όλη η σελίδα, να λέω μια άλλη και να συμβαίνει το ίδιο και, για να μην τα πολυλογώ, ξυπνώντας πια κανονικά, διαπίστωσα ότι το κείμενο είναι εδώ, μαζί με την ιστορία του.

Οταν ξύπνησα κανονικά, τίποτα δεν έδειχνε για τη συνάντησή μου με το κείμενο, ήταν εντελώς άλλο το τοπίο της συνάντησης.

Αρα ό,τι είχε συμβεί, είχε συμβεί στον ύπνο μου με τα μάτια ερμητικά κλειστά!

Η επιμονή μου που φαινόταν να εξαντλείται όσο έκλειναν τα μάτια μου, συνέχισε κανονικά και στον ύπνο μου και αυτή ξενύχτησε με το κείμενο ώστε να συμβάλει στην ανάβασή του από τη χώρα των νεκρών στη χώρα της ζωής μας και της πραγματικότητας!

Ελεγα μια φράση και αμέσως μπροστά μου ξεδιπλωνόταν όλη η σελίδα, έλεγα άλλη μια και ούτω καθ’ εξής σαν να ‘χε συμβεί ένα θαύμα, σαν οι προτάσεις να απόκτησαν ξαφνικά αυτή την άνωση που τις ανέβασαν στην επιφάνεια ώστε να μπορώ πια να τις διαχειριστώ!

info

Ο Νίκος Αρβανίτης είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Φοβάμαι, ταυρομάχε» {CR}του Pedro Lemebel, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Αννας Βαγενά που φιλοξενείται στο θέατρο Μεταξουργείο, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00.