Συμπαιγνίες

Γιατί χρειάζεται πάντα να μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα για να αντιλαμβανόμαστε την πραγματική σημασία και το εκτόπισμα των γεγονότων, έχοντας στο μεταξύ καταναλώσει πολύτιμη φαιά ουσία, που θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιηθεί επωφελέστερα, και να μην καταλαβαίνουμε εξαρχής πως έχουμε να κάνουμε αντί για κάτι συγκλονιστικό με αέρα κοπανιστό; Πώς γίνεται να μην αθροίζονται ή και αν δεν αθροίζονται να μην επανέρχονται μέσα μας με κάποια τάξη ανάλογα ή συγγενικά μεταξύ τους περιστατικά που, εκ των υστέρων, ενώ μας έχουν «συγκλονίσει» αποδείχθηκε πως ήταν απλώς ένα κατασκεύασμα που ξεφούσκωσε χωρίς αίματα ή την ελαχιστότερη δραματική συνέπεια. Τόσο μάλιστα χωρίς κανένα αποτέλεσμα ώστε να μπορεί άνετα να σκεφτεί κανείς πως όλος ο θόρυβος – συχνά μάλιστα παγκόσμιος – που είχε προκληθεί, αντί για ζημιά, όπως έδειχνε να επιδιώκει, να έχει προκαλέσει μια τεράστια ωφέλεια. «Τρίζουν τα θεμέλια της μοναρχίας στην Αγγλία», διαβάσαμε να γράφεται σε όλους τους τόνους και με ακόμη συχνά πιο επιδεινωμένες μορφές, μετά τη δημοσίευση ή ακόμη ενώ αναγγέλλονταν τα απομνημονεύματα του πρίγκιπος Χάρι. Ακόμα και ο τριγμός των οστών ενός οποιουδήποτε «ανώνυμου» μακαρίτη θα γινόταν περισσότερο ακουστός από τους οικείους του, από ό,τι έγινε για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας των Γουίνδσορ ο τριγμός των θεμελίων του παλατιού τους, όπως υποτίθεται θα τον προκαλούσαν τα απομνημονεύματα του πρίγκιπος Χάρι.

Φαντάζεται κανείς ότι ο περί ου ο λόγος πρίγκιπας ενώ έγραφε τα απομνημονεύματά του ως ένα είδος προσωπικής «επαναστατικής» γυμναστικής οραματιζόταν ως συνέπειά τους τη διακινδύνευση και μάλιστα έως τελικής πτώσεως ακόμα και σε ένα απώτατο μέλλον της μοναρχίας στο Ηνωμένο Βασίλειο; Ή πως θα ίδρωνε το αφτί του βασιλέως Καρόλου και της πριγκίπισσας Καμίλα με τις αποκαλύψεις που έμελλε να έρθουν στο φως; Αστεία πράγματα, αν δεν παρέμεναν μια αφανιστική τροχοπέδη για μια ανέλιξη που τη δικαιούται ο κάθε άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο αυτό. Από την άλλη μεριά δεν μπορεί να μην εντυπωσιάζεται κανείς με τις συμπεριφορές των μελών των βασιλικών οικογενειών είτε των αποστρατευμένων είτε των εν ενεργεία προκειμένου να διατηρούνται στην επικαιρότητα, χωρίς να προκαλείται η αντιπάθεια που αυτόματα εγείρεται στη θέα κάθε ακραίας μορφής εξουσίας. Σε βαθμό που ακόμη και αν δεν είναι προϊόν συμπαιγνίας τα απομνημονεύματα του πρίγκιπος Χάρι, ότι δηλαδή εγράφησαν σε συνεννόηση με τα θιγόμενα μέλη της βασιλικής οικογένειας, πάλι για συμπαιγνία να μπορεί να μιλήσει κανείς.

Αφού το αποτέλεσμα είναι η μία πλευρά – η καταγγέλλουσα – να κερδίζει αμύθητα χρήματα και η καταγγελλόμενη να σταθεροποιείται αντί να κλυδωνίζεται στη θέση της, πώς είναι δυνατόν μια βασιλική οικογένεια να μη διαφέρει σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη οικογένεια στην Αγκυρα, στην Κομοτηνή ή στο Μπουένος Αϊρες, που οι διενέξεις και οι συγκρούσεις της ενδέχεται να έρχονται στο φως στον πολύ πιο περιορισμένο έστω χώρο της; Αν μάλιστα όλα αυτά συμβαίνει να τα περιβάλλει μια αίγλη και ένα παραμύθι, γιατί να μη μεταβάλλεται σε παρηγορητική σχεδόν η ύπαρξη των βασιλέων αφού με κάποια προοπτική ο καθένας που ζει μέσα σε ένα καθεστώς οικογενειακών διαφορών θα μπορούσε να προαχθεί στον χώρο του παραμυθιού; Πολύ φοβάται κανείς πως ακόμη και αν εθελοντικά αποστρατεύονταν οι εν ενεργεία βασιλείς θα ήταν πάρα πολύ όσοι θα τους παρακαλούσαν να παραμείνουν στη θέση τους.