Ολοι τους υπεύθυνοι για το έγκλημα

Ολοι τους υπεύθυνοι για το έγκλημα

Τελικά αυτό που μου έχει μείνει, έπειτα από ένα 24ωρο και πλέον καταιγιστικής ενημέρωσης από κανάλια, sites, ραδιόφωνα και εφημερίδες (να ευλογήσουμε και τα γένια μας, δεν είναι κακό καμιά φορά – «ΤΑ ΝΕΑ» είχαν την πληρέστερη κάλυψη του τραγικού γεγονότος από την πρώτη στιγμή), είναι ένα, το εξής: ότι όλοι γνώριζαν πως κάτι δεν πάει καλά με τους σιδηροδρόμους στην Ελλάδα, ότι πιθανότατα θα συμβεί κάποιο σοβαρό ατύχημα, αλλά ουδείς έκανε το παραμικρό για να διορθώσει την κατάσταση. ΟΥ-ΔΕΙΣ!

Αντάλλασσαν έγγραφα μεταξύ τους (ακόμη και εξώδικα) υπεύθυνοι, ημιυπεύθυνοι και ανευθυνοϋπεύθυνοι, πλην όμως ουδείς αναλάμβανε την πρωτοβουλία για κάτι δραστικό – του είδους, σταματούν εντελώς οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες μέχρι να γίνει κάτι που θα βελτιώσει την κατάσταση.

Και αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να παραγραφεί με τίποτε. Δεν υπάρχει, και δεν μπορεί να εφευρεθεί, δικαιολογία. Καμία! Υπήρξαν όλοι τους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ράθυμοι παρατηρητές εκ του μακρόθεν μιας κατάστασης η οποία επιδεινωνόταν με την πάροδο του χρόνου, με γεωμετρική πρόοδο. Και πού και πού χτυπούσαν και κανένα καμπανάκι, τάχα μου και καλά γιατί υπήρχε πρόβλημα με τους σιδηροδρόμους.

Γιατί; Για να έχουν αργότερα να το επικαλούνται, όταν θα προκύψει η «στραβή», γιατί ήταν βέβαιο ότι θα προέκυπτε.

Αλλά να προχωρήσουν σε ενέργειες και κινήσεις οι οποίες θα εξανάγκαζαν κυβέρνηση και διοικητές οργανισμών να κάνουν επιτέλους κάτι για τη βελτίωση του δικτύου, δεν προχώρησαν. Γι’ αυτό είναι όλοι τους υπεύθυνοι για το έγκλημα που συντελέστηκε τα μεσάνυχτα της Τρίτης στα Τέμπη. Ολοι!

Εχω πλέον πειστεί…

Ο διαγωνισμός που «τρέχει» έξι χρόνια

Με εγκάλεσε κάποιος χθες, αναγνώστης, για όσα έγραφα περί των συμφερόντων που κάνουν πλιάτσικο ΚΑΙ στους σιδηροδρόμους και στάθηκαν μία από τις αφορμές για τον μη εκσυγχρονισμό του δικτύου. «Ολο για συμφέροντα μας μιλάτε, αλλά αποδείξεις καμία», μου έγραψε. Οχι αποδείξεις; Ωραία λοιπόν. Ας πάρουμε κάτι για το συγκεκριμένο. Από το 2016 ξεκίνησε ο διαγωνισμός για την προμήθεια των ηλεκτρονικών συστημάτων που θα έκαναν ασφαλέστερη την κυκλοφορία των συρμών στο σιδηροδρομικό δίκτυο, αλλά φτάσαμε στο 2022 και ακόμη να τελεσφορήσει. Εξι χρόνια ο διαγωνισμός σέρνεται, λόγω των ενστάσεων και των κόντρα ενστάσεων των ενδιαφερομένων, διότι τα συμφέροντα αυτό κάνουν: κερδίζει κάποιος έναν διαγωνισμό και όσοι υπόλοιποι είναι χαμένοι πλακώνουν τις ενστάσεις και τις προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με αποτέλεσμα πότε να ακυρώνεται ο διαγωνισμός και να χάνεται χρόνος μέχρι να επαναπροκηρυχθεί και πότε να παγώνει μέχρι να εκδοθούν οι αποφάσεις επί των προσφυγών. Και πάλι να χάνεται χρόνος. Απειρες είναι οι ιστορίες αυτού του περιεχομένου, στο ελληνικό Δημόσιο, και το αποτέλεσμα είναι να μην προχωράει τίποτε. Να παραμένουν τα πράγματα ως έχουν, με κινδύνους για το κοινωνικό σύνολο – και τρομερές τραγωδίες, όπως η πρόσφατη στα Τέμπη.

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει, αυτό που μπορώ όμως να τονίσω είναι ότι στη χώρα αυτή ο εκσυγχρονισμός πάει χεράκι χεράκι με τα συμφέροντα. Παντού. Και δεν πρόκειται ποτέ να λυθεί αυτός ο άθλιος δεσμός, αν δεν υπάρξει μια γενναία πρωτοβουλία, διακομματικού χαρακτήρα, ώστε να τεθούν όλες, μα όλες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, οι συμβάσεις προμηθειών κάτω από μία ανεξάρτητη Αρχή, η οποία θα διεξάγει όλους τους διαγωνισμούς. Και θα διαολοστέλνει όσους αμφισβητούν το αδιάβλητο της διαδικασίας, επειδή δεν τους αρέσει το αποτέλεσμα…

Δεν υπάρχει «κακιά στιγμή»

Μου έλεγε χθες ο πρώην υπουργός Μεταφορών Χρήστος Βερελής ότι το 2004, φεύγοντας η κυβέρνηση Σημίτη από την εξουσία, είχε παραδώσει ένα τμήμα του δικτύου, ως την Οινόη συγκεκριμένα, με τηλεδιοίκηση. Το σύστημα δεν επεκτάθηκε καθόλου για τα επόμενα έξι – επτά χρόνια. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σταδιακά έπαψε να λειτουργεί, εξαιτίας των απανωτών κλοπών καλωδίων και μηχανημάτων, που είχαν ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή του. Το 2016, όπως προαναφέρω, αποφασίστηκε να προκηρυχθεί διαγωνισμός για την πλήρη τηλεδιοίκηση του δικτύου, ο οποίος «σέρνεται» επί επτά συναπτά χρόνια.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Για να φανεί ότι πίσω από κάθε καταστροφή δεν υπάρχει καμία «κακιά στιγμή». Ούτε ένα απλό «ανθρώπινο λάθος». Αυτά είναι απλώς η τελευταία πράξη ενός καλά «προετοιμασμένου» όσο και προδιαγεγραμμένου εγκλήματος, το οποίο είναι θέμα χρόνου πότε θα συντελεστεί. Πότε, όχι αν. Γιατί είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι θα συμβεί, σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο «ωχαδερφισμός» ή ο «σταρχιδισμός», όπως είχε πει κάποτε και ο Κ. Καραμανλής.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Και δυστυχώς, εν προκειμένω, μια ματωμένη ιστορία…

Ντροπή

Ευκαιρίας δοθείσης, άκουσα τον καταδικασμένο Νίκο Παππά να κάνει ως αρμόδιος τομεάρχης ΣΥΡΙΖΑ κάτι δηλώσεις «επί τόπου» στα Τέμπη, για ευθύνες και τέτοια της κυβέρνησης. Αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω ακούσει λέξη από το στόμα του Χρήστου Σπίρτζη, επί μία 4ετία υπουργού Μεταφορών του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος γνωρίζει καλά το θέμα «σιδηρόδρομοι». Επί των ημερών του άλλωστε πουλήθηκε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς, αντί του… ιλιγγιώδους ποσού των 45 εκατ. ευρώ. Δεν έχει να πει κάτι; Γιατί αυτή η σιωπή; Από ντροπή, να φανταστώ…

Ολα στο φως

Το άλλο που έχω να αναφέρω, σε σχέση με την ανείπωτη τραγωδία, είναι ότι πρέπει να γίνει άμεση εκκαθάριση της υπόθεσης. Τι έφταιξε, πώς συνέβη ό,τι συνέβη, ποιος ευθύνεται διαχρονικά και τωρινά για το έγκλημα. Και η εκκαθάριση πρέπει να γίνει παράλληλα με την έρευνα των δικαστικών Αρχών. Δεν πρέπει να βραδύνει επ’ ουδενί και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έχουμε από πλευράς πολιτείας κάτι αντίστοιχο με ό,τι συνέβη με τα εγκλήματα στο Μάτι και τη Μάνδρα. Είναι απαραίτητο να γίνουν όλα με αξιοπιστία, αντικειμενικότητα και σεβασμό στον πόνο των ανθρώπων.

Κυρίως όμως να αποφευχθεί η μετακίνηση των ευθυνών. Να μη βρεθεί πάλι κάποιος (όπως εκείνος ο απίθανος Καμμένος τότε με το Μάτι) που να επιχειρήσει να επιρρίψει τις ευθύνες στον κακό καιρό, το σκοτάδι που επικρατούσε ή την κλίση, ας πούμε, που είχαν οι γραμμές. Αλήθειες απαιτούνται, και οι αλήθειες θα λειτουργήσουν καθαρτικά για την τραγωδία. Οτιδήποτε άλλο απλώς θα επιβαρύνει το ήδη φορτισμένο κλίμα. Και δεν είναι ούτε σωστό ούτε καλό για τους ανθρώπους που έχουν χάσει τους δικούς τους. Ολα στο φως, τώρα, άμεσα.

Και αν ήμουν Μητσοτάκης, θα όριζα μια μεικτή επιτροπή επιστημόνων και συνταξιούχων δικαστών, η οποία θα διερευνούσε τις ευθύνες για το δυστύχημα. Ετσι ώστε αν εν συνεχεία προέκυπταν ευθύνες, να τις αναλάμβαναν εκείνοι που πρέπει.

Θέλω να πω, δηλαδή, ότι θετικό είναι το γεγονός της παραίτησης του Κώστα Καραμανλή, και εύγε του, που ένας τουλάχιστον πολιτικός στην Ελλάδα πράττει, για πρώτη φορά δε, το αυτονόητο – παραιτείται αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη που του αναλογεί. Αλλά δεν αρκεί αυτό για να καταλαγιάσει η οργή του κόσμου. Χρειάζονται κι άλλα πράγματα.