O υπέροχος «κύριος Ζόμπι»

Από τους τίτλους κιόλας της ταινίας του Ολιβερ Ερμανους «Αισθάνομαι ζωντανός» («Living», προβάλλεται από χθες στις ελληνικές αίθουσες), με τα γράμματα των συντελεστών να πιάνουν σαν μεγάλες κολόνες ένα μεγάλο μέρος του κάδρου, ακριβώς σαν να βλέπεις τους τίτλους βρετανικής ταινίας της δεκαετίας του 1950, εποχή στην οποία η ιστορία τοποθετείται, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει θα είναι – τουλάχιστον – κινηματογραφικά ιδιαίτερο. Γνωρίζοντας από πριν το θέμα, τις τελευταίες μέρες ενός ανθρώπου που ξέρει ότι δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του επειδή πάσχει από προχωρημένης μορφής καρκίνο, γνωρίζεις επίσης ότι αυτή η ταινία αναπόφευκτα θα συγκριθεί με το αριστούργημα του Ακίρα Κουροσάβα «Ο καταδικασμένος» (Ikiru), παραγωγής 1952 και μία από τις καλύτερες της καριέρας του ιάπωνα σκηνοθέτη. Και όντως μπορεί να συγκριθεί, αν και την ίδια στιγμή η ταινία «Αισθάνομαι ζωντανός» μπορεί κάλλιστα να σταθεί από μόνη της, χάρη στη θαυμάσια δουλειά που έχει γίνει όχι μόνο από τον Μπιλ Νάι που υποδύεται τον κεντρικό ήρωα της ιστορίας, αλλά κυριολεκτικά σε όλους τους τομείς της ταινίας· από το σενάριο που υπογράφει ο διάσημος συγγραφέας Καζούο Ισιγκούρο ως τα εκπληκτικά κοστούμια της δεκαετίας του 1950 και το γύρισμα σε εξωτερικές περιοχές του Λονδίνου και των περιχώρων του. Οσες αλλαγές έχουν γίνει από τότε μένουν κρυφές με θαυμαστό τρόπο και έτσι ο θεατής μπαίνει εντελώς μέσα στο κλίμα εκείνης της περιόδου.

Ο αυστηρός, αγέλαστος γραφειοκράτης κύριος Γουίλιαμς (Νάι), προϊστάμενος σε μία από τις δεκάδες υπηρεσίες του δήμου που ασχολούνται με εγκρίσεις πολεοδομικών υποθέσεων, αποφασίζει να υπερασπιστεί με πάθος το αίτημα για τη δημιουργία μιας μικρής παιδικής χαράς, της οποίας την έγκριση για να φτιαχτεί προσπαθεί μάταια μια ομάδα γυναικών.

Αυτή η τελευταία πράξη ανθρωπιάς σε συνδυασμό με στιγμές από την προσωπική ζωή του Γουίλιαμς, μια ζωή που στα πρόθυρα του θανάτου θα ξεφύγει από τη μονοτονία της επανάληψης, δημιουργούν μια βαθιά ανθρώπινη και ειλικρινή ταινία που σε κερδίζει από την κορυφή ως τα νύχια αποφεύγοντας τους εύκολους συναισθηματισμούς. Ιδιαίτερα οι σκηνές που ο Γουίλιαμς μοιράζεται με μια πρώην υφιστάμενή του (Εμέ Λου Γουντ), γελώντας με το τραγικό παρατσούκλι «Κύριος Ζόμπι» που του είχε δώσει χωρίς να γνωρίζει την κατάστασή του, διακρίνονται από σπάνια τρυφερότητα που χάρη στις αντιδράσεις του Νάι (οι οποίες στηρίζονται, κυρίως, στις δεξιοτεχνικές του σιωπές) σε αναγκάζει να προσπαθείς διαρκώς να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου, χωρίς όμως να τα καταφέρνεις. Ηδη υποψήφιος για τη Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας σε δραματική ταινία, ο Νάι φαίνεται ότι για πρώτη φορά στην καριέρα του θα διεκδικήσει και το Οσκαρ α’ ρόλου.