«Εμείς» με το Μαρόκο

«Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον Μέσι και τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Μέσι είναι το “εμείς”, ο Ρονάλντο είναι το “εγώ”». Δεν υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι στην Ελλάδα που θα διαφωνούσαν σε αυτό με τον Αλέξη Τσίπρα. Οι περισσότεροι, άλλωστε, έχουν ήδη εμπεδωμένη άποψη για τον Πορτογάλο από εκείνο το θρυλικό καλοκαίρι του 2004. Αλλού το πήγαινε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – στο «εμείς» οι μεγάλοι παίκτες, στο «εμείς» οι πατρίδες, στο «εμείς» τα κόμματα. Και για τα τρία ισχύει η φράση που κατοχύρωσε ο Μακρυγιάννης: τα έχουμε όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Ή τελοσπάντων, αυτό επιλέγουμε να πιστεύουμε.

Στο «εμείς» επέμειναν οι «Μενουμευρωπαίοι», που τους θυμήθηκε κι αυτούς εσχάτως ο Τσίπρας, όταν φώναζαν για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Χωρίς «ναι μεν, αλλά», χωρίς πειράματα. Στο συλλογικό «εμείς» μιας χώρας που δεν άγεται και φέρεται με βάση αυταπάτες και ωραίες υποσχέσεις, αλλά συζητά και αποφασίζει με βάση τη λογική. Επέμειναν, βέβαια, σε ένα «εμείς» που δεν υπήρχε, γιατί άλλα ήταν τα «θέλω» της πλειοψηφίας. Οσο υπερασπίστηκε τον Μέσι, τόσο τους ειρωνεύτηκε ο Τσίπρας τους «Μενουμευρωπαίους» – γιατί το «εμείς», όταν γίνεται «εσείς», δεν αλλάζει εύκολα πρόσωπο.

Στο «εμείς» επέμειναν οι Νότιοι, συσπειρωμένοι γύρω από την ελληνική πρόταση για το πλαφόν ενέργειας. Στο ίδιο «εμείς» που λοιδορήθηκε τα χρόνια της κρίσης, όταν παρουσιάζονταν ως κλέφτες και τεμπέληδες και όταν κρίνονταν ως τέτοιοι στις συνόδους κορυφής. Χρειάστηκε κόπος και χρόνος για να φτιάξει η εικόνα του ευρωπαϊκού Νότου, για να κοιτάξουν οι υπόλοιποι προς το μέρος του για know-how και success story. Αυτές τις μέρες σχολιάζουν και πάλι σκωπτικά, έστω κι αν δεν το κάνουν απροκάλυπτα: η αξιοπιστία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, αμφισβητείται εξαιτίας μιας χούφτας Ιταλών και μιας Ελληνίδας.

Στο «εμείς» επέμειναν στο ΠΑΣΟΚ, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη. Φαντάσου να έχεις διανύσει τόσα χιλιόμετρα, να έχεις ζήσει μυθιστορηματικές αλλαγές, να έχεις κρατηθεί στην πολιτική ζωή στο παρά πέντε – από πείσμα και από παραταξιακό πατριωτισμό – και 10 χρόνια μετά να αναδεύεται μπροστά σου το φάντασμα του Ακη. Το ίδιο φάντασμα που σε έφερε αντιμέτωπο με τον χειρότερο εαυτό σου και παραλίγο να υπογράψει την πολιτική σου καταδίκη. Πώς υπερβαίνεις το τραύμα, πώς νικάς την υποψία απέναντι στην επαναλαμβανόμενη σύμπτωση; Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά στις πιο κρίσιμες κάλπες της ιστορίας του και αυτό το ξέρουν οι «εμείς» του κόμματος πιο καλά απ’ όλους.

Σίγουρα είναι εύκολο το «εμείς», αν είσαι ο Μέσι στα 35 του. Ούτε ανάγκη έχεις πια ούτε τη δίψα του «εγώ»: η μπάλα θα έρθει σίγουρα στα πόδια σου, η κάμερα θα κυνηγήσει κάθε σου κίνηση, οι σπορτκάστερ θα σε αποθεώσουν ακόμα κι αν καθίσεις με τα χέρια σταυρωμένα στη μέση του γηπέδου. Μάλλον γι’ αυτό η πλάστιγγα γέρνει εύκολα προς το μέρος του στο δίλημμα αυτού του Μουντιάλ. Μεγαλύτερη αξία όμως έχουν τα «εμείς» όταν είσαι το Μαρόκο: όταν μεγάλο παίκτη δεν έχεις στην τελική προσπάθεια, όταν ξέρεις πως συνεχίζεις στο Παγκόσμιο από τύχη και όταν επιμένεις, ακόμα και αν ξέρεις πως θα χάσεις, ακόμα και αν όλες οι στοιχηματικές εταιρείες ποντάρουν εναντίον σου.