Ο σκηνοθέτης του ιαπωνικού Νέου Κύματος

«Με δεδομένο ότι είμαι άνδρας, το πιο σημαντικό θέμα για να περιγράψω είναι φυσικά οι γυναίκες, γιατί αποτελούν αίνιγμα για μένα. Ετσι τις περισσότερες φορές οι πρωταγωνίστριές μου είναι γυναίκες. Δεν θέλω όμως οι ταινίες μου να κατηγοριοποιούνται ως “γυναικείες”, γιατί αφορούν το πιο σημαντικό αίνιγμα για μένα στη ζωή μου, που είναι οι γυναίκες. Και μπορώ να τονίσω αυτό το σημείο όχι μόνο επειδή είμαι άνδρας και άνδρας κινηματογραφιστής, αλλά επειδή η Ιαπωνία εξακολουθεί να είναι κυρίως ανδρική κοινωνία σήμερα». Κορυφαία μορφή του ιαπωνικού κινηματογράφου ο Γιοσισίγκε – Κίτζου – Γιοσίντα, που την περασμένη Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου άφησε την τελευταία πνοή του σε ηλικία 89 ετών στο Τόκιο, σκηνοθέτησε την πρώτη ταινία του «Rokudenashi» το 1960 και σύντομα, μαζί με τους Ναγκίσα Οσιμα και Μασαχίρο Σινόντα, έγινε ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του αβανγκάρντ κινηματογραφικού Νέου Κύματος της χώρας του.

Η γυναίκα υπήρξε όντως κυρίαρχο θέμα σε αρκετές ταινίες του, είτε μέσα από δράματα εν καιρώ πολέμου («Akitsu Onsen» / «Οι θερμές πηγές του Ακίτσου», 1960) είτε με πιο άμεσες, σύγχρονες για την εποχή τους ταινίες, όπως οι «Onna no mizûmi» («Η γυναίκα της λίμνης», 1966) και «Eros + Massacre» (1970). Το 1973 ο Γιοσίντα σκηνοθέτησε μια από τις πιο γνωστές ταινίες του, το πολιτικό δράμα «Kaigenrei» («Πραξικόπημα») πάνω στον συγγραφέα Κίτα Ικι, ο οποίος το 1936 υποστήριξε έναν ένθερμο εθνικισμό και έναν δεξιό σοσιαλισμό που έρχονταν σε αντίθεση με τις επικρατούσες συμπεριφορές στην ηγεσία της Ιαπωνίας εκείνης της εποχής. Αυτή η ταινία αποτελεί το τρίτο μέρος της ανεπίσημης τριλογίας του για τον ιαπωνικό ριζοσπαστισμό (οι άλλες δύο είναι οι «Erosu purasu gyakusatsu», 1969, και «Rengoku eroica», 1970). Μετά το «Kaigenrei» η δουλειά του Γιοσίντα στο σινεμά περιορίστηκε αρκετά. Ασχολήθηκε με την τηλεόραση και επανήλθε στα πλατό του κινηματογράφου στη δεκαετία του 1980. Το θέμα του αγαπημένου του «γυναικείου αινίγματος» τον απασχόλησε σε μια πολύ όμορφη εκδοχή του λογοτεχνικού επιτεύγματος της Εμιλι Μπροντέ «Ανεμοδαρμένα ύψη» παραγωγής (1988) που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών (η μοναδική συμμετοχή του Γιοσίντα σε αυτό το Φεστιβάλ). Τελευταία μεγάλη του δημιουργία είναι το «Kagami no Onnatachi» («Γυναίκες στον καθρέφτη», 2002) ο δικός του σχολιασμός πάνω στο ζήτημα του βομβαρδισμού της Χιροσίμα από τους Αμερικανούς το 1945.