Η «βελούδινη» διαχείριση των πρώην πρωθυπουργών

Στο παρελθόν που κάποιος θυμάται σαν ανάμνηση δεν υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που έχει δύο πρώην πρωθυπουργούς στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του. Οι σχέσεις των νυν με όσους προηγήθηκαν δεν είναι ποτέ απλές ή εύκολες – ακόμη κι όταν έχουν μοιραστεί όχι το ανώτερο αξίωμα μιας πολιτικής καριέρας, αλλά τον τίτλο του προέδρου ενός κόμματος. Αμέτρητες πολιτικές και παραπολιτικές σελίδες του Τύπου έχουν αφιερωθεί στη συνύπαρξή τους – και κυρίως στις κόντρες τους, δημόσιες ή υπόγειες. Ωστόσο, ο Μητσοτάκης έχει προσπαθήσει να ακολουθήσει ένα διαφορετικό μοντέλο διευθέτησης αυτού του είδους των εσωκομματικών προβλημάτων.

Η ρήξη με τους πρώην κάτω από τους προβολείς της δημοσιότητας δεν είναι η μέθοδος που προτιμάει. Οταν, ας πούμε, χρειάστηκε να επιλέξει το πρόσωπο που η Ελλάδα θα πρότεινε στην πρόεδρο της Κομισιόν για την Επιτροπή και ο Αντώνης Σαμαράς δεν είχε κρύψει το ενδιαφέρον του για μια θέση στο διευθυντήριο των Βρυξελλών, οι χειρισμοί ήταν χειρουργικοί. Οι διαρροές από το περιβάλλον του Μεσσήνιου τόνιζαν πως ένας πρώην πρωθυπουργός δεν γίνεται να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από μια αντιπροεδρία. Εκείνες από το Μαξίμου, πάλι, αναφέρονταν στους τότε ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, οι οποίοι δεν ευνοούσαν μια τέτοια διεκδίκηση. Στο τέλος, βέβαια, ο Μαργαρίτης Σχοινάς έγινε αντιπρόεδρος. Η απομάκρυνση του προκατόχου του στην αρχηγία της ΝΔ απ’ το κέντρο της πολιτικής σκηνής, δηλαδή, επετεύχθη αρκούντως διπλωματικά. Παρ’ όλα αυτά, η επιδεξιότητα στον χειρισμό της αναμφίβολα λεπτής κατάστασης δεν μετρίασε την ένταση της σαμαρικής κριτικής – ειδικά στην κυβερνητική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών.

Εξίσου αθόρυβες ήταν και οι μέχρι τώρα συγκρούσεις με το ζωντανό τοτέμ της συντηρητικής παράταξης, τον Κώστα Καραμανλή. Η προτίμηση του τελευταίου στα ορεινά έδρανα και η ροπή του στη σιωπή έκαναν φυσικά ευκολότερη τη διαχείριση της επιρροής που διατηρεί στο κόμμα. Μέχρι να κυριαρχήσει στην επικαιρότητα η υπόθεση των υποκλοπών, άλλωστε, εκείνος έπαιζε τον ρόλο του αμίλητου θεματοφύλακα των γαλάζιων παραδόσεων.

Στα τέλη του περασμένου Αυγούστου η ομιλία του στα Ανώγεια – με την οποία διατυπώθηκε το αίτημα για «κάθαρση» – αξιολογήθηκε από τους αντιπολιτευόμενους ως «απόλυτο άδειασμα» ή «μετωπική σύγκρουση με το Μαξίμου». Σχεδόν ταυτόχρονα, όμως, αμφότερες οι πλευρές αποπειράθηκαν να ρίξουν τους τόνους. Κύκλοι του Καραμανλή καλούσαν σε μια προσεκτικότερη ανάγνωση του χειρογράφου, το οποίο δεν είχε – υποστήριζαν – αιχμές για την κυβέρνηση, αντίθετα αναφερόταν στα αυτονόητα ώστε να μη σκιάζεται ο δημόσιος βίος από φήμες. Και λίγο αργότερα ο Ακης Σκέρτσος σημείωσε ότι «η κυβέρνηση συμφωνεί με όσα δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Πρόκειται για σοβαρή αστοχία και πολύ σοβαρή υπόθεση».

Τα εσωκομματικά δράματα δεν λείπουν, πάντως. Η αναταραχή που προκαλούν τα δείπνα Σαμαρά – Καραμανλή το επιβεβαιώνει. Η φύση της σχέσης αυτού του νυν με τους συγκεκριμένους πρώην δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που θέλει την πολιτική συμβίωση παλιών και νέων δύσκολη, όπως σημειώνουν γνώστες των παρασκηνίων. Η διαφορά με τα μέχρι πρότινος ειωθότα είναι πως όλα γίνονται βελούδινα.