Μήπως το κάνουν επίτηδες; {CR}

Η απορία μου στον τίτλο είναι ειλικρινής και όχι σχήμα λόγου. Οι τακτικοί αναγνώστες το ξέρετε ότι δεν έχω καμία ροπή στη συνωμοσιολογία· αντιθέτως, την περιφρονώ και την κοροϊδεύω με κάθε ευκαιρία. Ομως μπροστά σε ένα τέτοιο φιάσκο της Δικαιοσύνης, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται μήπως όλα αυτά, που μας καταπλήσσουν τόσο δυσάρεστα, συμβαίνουν σκοπίμως, ίσως ακόμη και βάσει σχεδίου ή, σωστότερα, «σκεδίου», αφού περνάμε στον χώρο των συνωμοσιών…

Η υπόθεση της πυρκαγιάς στο Μάτι και της εκατόμβης των νεκρών που άφησε πίσω της είναι μείζονος σημασία θέμα για την ελληνική κοινωνία. Η απόδοση δικαιοσύνης για τις ευθύνες, αν όχι της χειρότερης, τουλάχιστον της πλέον φρικώδους ανθρωπιστικής τραγωδίας από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, είναι κάτι που το επιθυμεί, είμαι βέβαιος, ακόμη και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, όλων εκείνων που δεν έχουν κομματική ένταξη αλλά ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, η Δικαιοσύνη να εμφανίζεται τόσο προκλητικά απροετοίμαστη για τη διεξαγωγή της δίκης; Και μάλιστα, όταν επικρέμαται ο κίνδυνος της παραγραφής. Πώς γίνεται να μην έχει υπάρξει η στοιχειώδης μέριμνα για τη βασικότερη προϋπόθεση της διεξαγωγή της δίκης, δηλαδή τον χώρο; Γι’ αυτό λέω μήπως το κάνουν επίτηδες.

Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτή η παράλειψη, βάσει του κώδικα αρμοδιοτήτων που διέπει τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, αλλά στον καθημερινό βίο το λέμε χονδροειδή αμέλεια. Είναι σαν να πηγαίνεις να δώσεις εξετάσεις χωρίς την ταυτότητά σου, επειδή την έχεις χάσει και δεν σκέφτηκες να βγάλεις καινούργια· σαν να κάνεις βουτιά με το κεφάλι σε πισίνα, ενώ το βλέπεις ότι είναι άδεια· σαν να πηγαίνεις στο νοσοκομείο για εγχείρηση την προκαθορισμένη μέρα και ώρα, για να σου πουν ότι δεν υπάρχει χειρουργείο στο νοσοκομείο και ότι ποτέ δεν υπήρχε. Θέλω να πω, είναι από αυτά, που τα κάνει κάποιος μόνο αν θέλει να αυτοκτονήσει ή να βλάψει τον εαυτό του. Αν δεν είναι διπολικός σχιζοφρενής που δεν παίρνει τα φάρμακά του (όπως π.χ. ο Κάνιε Γουέστ, που έπαθε έρωτα με τον Αδόλφο), τότε κάποια σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από τόσο κραυγαλέες παραλείψεις. Με άλλα λόγια, κάποιοι εκ των έσω επιδιώκουν τον διασυρμό της Δικαιοσύνης.

Η δικαιολογία ότι δεν υπήρχε διαθέσιμη ή κατάλληλη αίθουσα είναι παιδαριώδης. Οταν διατυπώνεται, ανεπισήμως έστω, από κύκλους της Δικαιοσύνης γίνεται μάλιστα προσβλητική. Θα έπρεπε, δηλαδή, να είχε προβλεφθεί η ύπαρξη αίθουσας ειδικής χωρητικότητας, ώστε να προϋπάρχει προς αποκλειστική χρήση της Δικαιοσύνης; Πού ζούμε για να έχουμε τέτοιες απαιτήσεις; Η Δικαιοσύνη, σε συνεργασία με το υπουργείο και τους μηχανισμούς του, όφειλε να βρει τον χώρο και να τον έχει ετοιμάσει. Εννοώ να τον νοικιάσει, συνάπτοντας κάποια ειδική σύμβαση με τον ιδιοκτήτη. Μη μου πείτε ότι η δικαιοσύνη μπορεί να αποδίδεται μόνο σε χώρο με τον οποίο έχει ιδιοκτησιακή σχέση!

Η πρόνοια για την εξεύρεση του χώρου και την προετοιμασία του για τη δίκη είναι στοιχειώδης διοικητική μέριμνα. Ενδεχομένως οι δικαστές, ως σώμα, να μην μπορούν να λάβουν πρωτοβουλίες, που συνεπάγονται και οικονομικό κόστος. Το υπουργείο, όμως,  με τους μηχανισμούς του, για κάτι τέτοιους λόγους υπάρχει. Υπάρχει για να διευθετεί ζητήματα έκτακτα, που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν αλλά τα φέρνει η πραγματικότητα. Οι αρμόδιοι δικαστικοί, που ασφαλώς αντελήφθησαν το πρόβλημα της έλλειψης κατάλληλου χώρου, δεν ενημέρωσαν τους ανωτέρους τους; Εκείνοι με τη σειρά τους δεν προώθησαν παραπάνω την προειδοποίηση; Τα ερωτήματα είναι πολλά, αλλά το γεγονός ένα και βγάζει μάτι: αμέλεια.

Αν υποθέσουμε (και το κάνω για την εκτόνωση της κατάπληξης και μόνο) ότι υπάρχει σκοπιμότητα, τότε αυτή μόνο μία μπορεί να είναι, κατά τη γνώμη μου. Δεδομένων των πολιτικών παραμέτρων της δίκης (για την αντιπολίτευση είναι δίωξη, για την κυβέρνηση είναι εκπλήρωση υπόσχεσης για την απόδοση δικαιοσύνης), η Δικαιοσύνη αρνείται να βγάλει το φίδι από την τρύπα – γιατί αυτό νομίζει ότι της ζητείται να κάνει. Για μια ακόμη φορά, μπροστά στα δύσκολα πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Πώς τολμώ να κάνω τέτοιες σκέψεις και μάλιστα να τις γράφω, αίσχος! Σωστά; Δώστε μου όμως, σας παρακαλώ, μια λογική εξήγηση για το χθεσινό φιάσκο κι εγώ σας υπόσχομαι ότι θα κάνω διαφορετικές σκέψεις…