Ο Ρίσι Σούνακ και οι εγχώριες ιδεοληψίες

«Δεν μου φτάνουν οι ξένες έννοιες, έχω και τις δικές μου». Αυτήν τη μνημειώδη φράση μού την έχει πει αγρότισσα από την Κω με την οποία βρέθηκα να συνταξιδεύω, πριν από λίγα χρόνια, στο καράβι. Και που, αφού με χειρουργικό τρόπο κατόρθωσε να εκμαιεύσει την «ομολογία» ότι είμαι δημοσιογράφος, με ρωτούσε πολύ διεξοδικά για τις αμοιβές διαφόρων τηλεαστέρων, λες και ήμουν λογιστής τους.

Τη θυμήθηκα με αφορμή την αναστάτωση, τη δυσθυμία, τον μέγα προβληματισμό, την απογοήτευση και, τελικά, την απαξίωση για την εκλογή του Ρίσι Σούνακ ως πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας που εκφράζουν από χθες αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί», «αριστεροί», «αλληλέγγυοι», «αντιφά», «με τον άνθρωπο» και άλλα τέτοια – όλα εντός εισαγωγικών. Δεν τον θέλουν λένε, να είμαστε υποψιασμένοι λένε, να μην τον εμπιστευόμαστε λένε, ότι δεν σημαίνει τίποτα το ότι είναι Ινδός και ινδουιστής λένε και διάφορα άλλα από απλώς «συγκαμένα» έως απολύτως φαιδρά. Ο λόγος αυτού του αδειάσματος και της ξινίλας; Το ότι ο Σούνακ είναι πολύ πλούσιος, ίσως πιο πλούσιος και από τον βασιλιά Κάρολο και ότι ανήκει στην ελίτ. Και, ως γνωστόν, όταν ακούει ο έλληνας «προοδευτικός» την λέξη «ελίτ» γίνεται Τούρκος (ή, για να είμαστε πιο κοντά στη σημειολογία του τελευταίου καιρού, αποκτά τουρκική συνείδηση).

Ας δούμε, κατ’ αρχάς, την πραγματικότητα. Ο Ρίσι Σούνακ, ο πρώτος με μη βρετανική καταγωγή, ινδουιστής και νεότερος πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας (τα τελευταία 200 χρόνια), γεννήθηκε στο Σαουθάμπτον και μεγάλωσε στο Ουίντσεστερ από γονείς ινδικής (συγκεκριμένα παντζαμπικής) καταγωγής που μετανάστευσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Κένυα και την Τανζανία. Ναι, είναι πλούσιος. Πολύ πλούσιος. Με περιουσία που απόκτησαν οι γονείς του και αβγάτισε ο ίδιος, ιδιαίτερα μάλιστα ύστερα από τον γάμο του με τη συμφοιτήτριά του Ακσάτα Μούρτι, κόρη ινδού δισεκατομμυριούχου. Ναι, σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτικές Επιστήμες και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έκανε μεταπτυχιακά στις ΗΠΑ και δούλεψε στην Goldman Sachs, τη μεγαλύτερη ίσως τράπεζα επενδύσεων στον κόσμο. Ναι, ανήκει στην ελίτ. Και αυτήν τη δυνατότητα του την έδωσε ο καπιταλισμός. Και η ανοιχτή οικονομία και κοινωνία που επέτρεψε στους μετανάστες γονείς του να δουλέψουν, να πλουτίσουν και να εξασφαλίσουν στον γιο τους ίσες ευκαιρίες με οποιοδήποτε καλοαναθρεμμένο «βρετανόπουλο». Διότι, στον καπιταλισμό, πλουτίζεις με πολλή δουλειά και με ευφυείς ιδέες. Αυτά, δηλαδή, που ανεβάζουν τον πήχη. Οχι με την αναδιανομή του πλούτου που τον ρίχνει στα τάρταρα.

Για τους παλαιολιθικούς, ακόμη και αν είναι 30άρηδες, «προοδευτικούς» που κρεμάνε τις ιδεοληψίες τους στο Διαδίκτυο με μανταλάκια από τις ταινίες της Κλακ Φιλμ με τον Νίκο Ξανθόπουλο, όλο αυτά προκαλεί κραδασμούς στο φαντασιακό τους οικοδόμημα. Απαράδεκτο που είναι πλούσιος, που η περιουσία του ανέρχεται σε τόσα εκατομμύρια στερλίνες, που η συντήρηση της πισίνας του ισούται με το φαγητό δεν ξέρω πόσων φτωχών οικογενειών. Το ιδανικό γι’ αυτούς σενάριο θα ήταν ο Σούνακ μεροκαματιάρης, να είχε, ας πούμε, ινδικό φαστφουντάδικο στο Πικαντίλι, να μην είχε καταφέρει τίποτα ως γιος μεταναστών. Τότε θα είχε αξία που ένας Ινδός έγινε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Εμ τότε, δεν θα γινόταν πρωθυπουργός παρά μόνο, ίσως, με κλήρωση.

Ορθόδοξοι και Προτεστάντες

Νομίζω ότι σε δύο ιδεολογικούς χώρους απαγορεύεται a priori και διά ροπάλου η είσοδος των πλουσίων. Στη βασιλεία των ουρανών της ορθοδοξίας (όπου πιο εύκολα περνά το παλαμάρι από την τρύπα της βελόνας παρά ο πλούσιος την πύλη της) και στην ελληνική Αριστερά (εκτός αν ο πάμπλουτος είναι αριστερός οπότε θεωρείται πεφωτισμένος).

Για τους Προτεστάντες, τα πράγματα είναι πιο απλά. Δεν είναι αμαρτία ο πλούτος αυτός καθαυτός αλλά το να μην είναι ανταποδοτικός. Με δυο λόγια, γίνε όσο πλούσιος θέλεις, φτάνει ένα σημαντικό μέρος του πλούτου σου να διατίθεται για κοινωφελείς σκοπούς. Σε αυτήν τη διαφορά θεωρώ ότι εκκολάπτεται και ο εθνικός μας λαϊκισμός.