Ανατομία ενός εγκλήματος

Την περασμένη εβδομάδα χρησιμοποίησα πέντε, έξι φορές ταξί. Πλην ενός, όλοι οι οδηγοί μού άνοιξαν κουβέντα για την υπόθεση του Κολωνού. Το ίδιο και ο περιπτεράς – αυτός, τουλάχιστον, ξέρει ότι είμαι δημοσιογράφος. Δύο φορές που κάθισα για καφέ και μία που πήγα σε εστιατόριο, στο διπλανό τραπέζι για το ίδιο θέμα μιλούσαν. Και στην ουρά του ταμείου στο σουπερμάρκετ η μητέρα που στεκόταν μπροστά μου έδινε συμβουλές στη 14χρονη κόρη της «με δύναμη από τον Κολωνό». Η αλήθεια είναι ότι το συζητάμε λιγότερο με τους φίλους και τους δικούς μας ανθρώπους. Οταν πάει η κουβέντα προς τα εκεί, σαν να πέφτει μια μαυρίλα στον χώρο, σαν να απλώνεται μια φρίκη εντός μας, που η «ανταλλαγή» της απλώς θα την πολλαπλασιάσει. Προτιμάμε να την επεξεργαστεί ο καθένας μόνος του.

Ενα αποτρόπαιο έγκλημα με πολλά πλοκάμια που, καθώς ξεσκεπάζονται, φέρνουν στο φως πλείστες όσες παθογένειες της κοινωνίας. Ενα έγκλημα που μας θυμώνει, μας εξοργίζει, και αυτό είναι ένδειξη υγιών αντανακλαστικών απέναντι στο κακό. Και που απλώνεται από την επικράτεια των σκοτεινών ανθρώπινων ενστίκτων μέχρι τον «χάρτη» των δομών και της κοινωνικής πρόνοιας. Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις μας είναι ποικίλες. Ανάλογα με τις ευαισθησίες, τις ανησυχίες, τις εμμονές, τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητες του καθενός. Ενα έγκλημα που η «επεξεργασία» του από την κοινή γνώμη και τον δημόσιο λόγο, κατά κάποιον τρόπο, μας φωτογραφίζει. Σαν παπαράτσι, χωρίς να το καταλάβουμε. Και, έτσι, μας απογυμνώνει. Ξεκινώντας από τα παρατράγουδα (όπως, για παράδειγμα, η κυρία που εμφανίστηκε κρατώντας, ως αποδεικτικό λάβαρο, ένα στικάκι όπου υποτίθεται ότι ήταν καταγεγραμμένοι βιαστές της 12χρονης και τελικά είχε playlist τραγουδιών) έως τους 33χρονους, 34χρονους, 36χρονους που παρουσιάζονται στην Ασφάλεια μήπως και σώσουν τίποτα από τα, έτσι κι αλλιώς, άσωστα.

Βλέπω, για παράδειγμα, τις αντιδράσεις για τη μητέρα αυτού του δύστυχου παιδιού που η χθεσινή απόφαση για την προφυλάκισή της υποδηλώνει ενδείξεις για τη συμμετοχή της στην εκπόρνευση της κόρης της. Για τους «για όλα φταίει η καπιταλιστική κοινωνία και, κυρίως, το ανάλγητο κράτος του Μητσοτάκη», η μάνα είναι ο «φτωχοδιάβολος» που τη σέρνουν στις φυλακές για να κουκουλώσουν τις πομπές των ισχυρών. Η, στην πιο λογοτεχνική της εκδοχή, μια ηρωίδα του Ντίκενς ή του Ουγκώ, αναγκεμένη από τη φτώχεια. Εμμεση πλην σαφής αιτιολόγηση των φερόμενων πράξεών της, ως απόρροια των αδιεξόδων της ανέχειας. Ακρως προσβλητική άποψη για εκείνες τις μανάδες που μεγαλώνουν με χίλιες στερήσεις αλλά απολύτως έντιμα τα παιδιά τους. Για τη Βερόνικα Αντετοκούνμπο (αυτή μου έρχεται πρώτη πρώτη στο μυαλό) που μεγάλωσε αυτά τα τέσσερα διαμάντια. «Ναι, δεν έχουν όλοι τις ίδιες αντοχές», μου έρχεται η απάντηση. Από τις αντοχές μας όμως κρίνεται και η ποιότητά μας.

Στο στόχαστρο επίσης η «άγια ελληνική οικογένεια» λόγω του προφίλ του Μίχου. Αναρωτιέμαι ωστόσο, αν η οικογένεια του παιδιού ήταν πιο κοντά σε αυτό το στοχοποιημένο πρότυπο, τα μέλη της κάτι δεν θα είχαν καταλάβει από την οδυνηρή περιπέτεια της δωδεκάχρονης; Στην πραγματική ζωή, πίσω από τις ετικέτες και τα τσιτάτα του Διαδικτύου υπάρχουν άνθρωποι.

Αρένες

Είναι κι αυτοί που φαντάζονται ότι μια «ιδανική», κατά τη γνώμη τους, κοινωνία θα έπρεπε να μοιάζει με αρένα. Ο άνθρωπος του Μεσαίωνα αναδύεται εντός τους και φαντασιώνεται θανατικές καταδίκες, αν είναι δυνατόν μάλιστα να τις εκτελούσε ο ίδιος, χημικούς (ή και φυσικούς) ευνουχισμούς και διαπομπεύσεις.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτά εκστομίζονται από επίσημα χείλη; Ο υπουργός Τουρισμού Βασίλης Κικίλιας ζήτησε άμεση διαπόμπευση των υπόπτων, πριν δηλαδή από την τιμωρία τους από τη Δικαιοσύνη. Συντασσόμενος με τον «μεσαιωνάνθρωπο» του Διαδικτύου και κατακερματίζοντας κάθε έννοια κράτους δικαίου. Πάλι καλά που δεν απαίτησε πίσσα, πούπουλα και ανάποδη καβαλαρία. Ο κύριος υπουργός θα έπρεπε να ξέρει ότι καμία κοινωνία δεν έγινε καλύτερη οπισθοδρομώντας.