Μεγάλα όνειρα, μεγάλοι στόχοι, μεγάλες καταστροφές

Η κρίση δύο μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων χαρακτηρίζει το ξεκίνημα της ποδοσφαιρικής σεζόν: αναφέρομαι στη Γιουβέντους και στη Λίβερπουλ. Η Μεγάλη Κυρία του ιταλικού ποδοσφαίρου βρίσκεται στη δέκατη θέση του πρωταθλήματος στο Καμπιονάτο δέκα βαθμούς μακριά από την πρωτοπόρο Νάπολι και μετά την ήττα της στη Χάιφα από τη γνωστή μας Μακάμπι κινδυνεύει με πρόωρο αποκλεισμό και από το Τσάμπιονς Λιγκ. Η Λίβερπουλ του Γιούργκεν Κλοπ, φιναλίστ πέρυσι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, είναι ισόβαθμη με την Μπρέντφορντ στη δέκατη θέση της Πρέμιερ Λιγκ κι απέχει από την Αρσεναλ που είναι πρώτη δεκατέσσερις ολόκληρους βαθμούς. Οι ιστορίες τους είναι αρκετά διαφορετικές, αλλά έχουν ένα κοινό: ήθελαν να κερδίσουν τα πάντα και αυτή τη θέλησή τους την πληρώνουν πανάκριβα.

Σερί
Η Γιουβέντους από το 2012 μέχρι το 2020 κέρδιζε ασταμάτητα το πρωτάθλημα στην Ιταλία: οι οκτώ σερί κατακτήσεις του σκουντέτο συνιστούν ένα μοναδικό ρεκόρ. To 2021 παρηγορήθηκε με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας. Πέρυσι δεν κέρδισε τίποτα. Φέτος επέστρεψε στον πάγκο της ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι, ο προπονητής που της χάρισε τα πέντε από τα οκτώ πρωταθλήματα. Προέκυψε χάος και μόνο. Ολα αυτά, μετά από δυο μεταγραφικές περιόδους που ξοδεύτηκαν απίστευτα χρήματα για παίκτες όπως ο Βλάχοβιτς, ο Κιέζα, ο Πογκμπά, ο Ντι Μαρία, ο Μίλικ και άλλοι πολλοί. Που στη Χάιφα δεν κατάφεραν να βάλουν ούτε γκολ στη Μακάμπι. Η Λίβερπουλ τουλάχιστον στο Τσάμπιονς Λιγκ θα συνεχίσει, αλλά στην Πρέμιερ Λιγκ δεινοπαθεί. Η άμυνά της αδυνατεί να κρατήσει το μηδέν, όχι μόνο απέναντι σε δυνατές ομάδες όπως η Μάντσεστερ Σίτι και η Αρσεναλ, αλλά κι απέναντι στην Μπράιτον και στη Φούλαμ. Αλλά και η τρομερή της πέρυσι επίθεση αγκομαχεί. Ο Μο Σαλάχ και οι συν αυτώ δεν σκόραραν με την Εβερτον, δεν κατάφεραν να πονοκεφαλιάσουν σοβαρά τη Νάπολι, δεν βρήκαν γκολ νίκης στο Ανφιλντ με την Κρίσταλ Πάλας. Καταστρέφεται ο κόσμος όπως τον ξέρουμε; Νομίζω όχι. Ολα έχουν την εξήγησή τους.

Οκτώ
Η καταπληκτική οκταετία των οκτώ πρωταθλημάτων σε οκτώ χρόνια ξεκίνησε ουσιαστικά με την ανάληψη της διοίκησης της Γιουβέντους από τον Αντρέα Ανιέλι, που από τον παππού Τζιάνι και τον θείο Ουμπέρτο κληρονόμησε και το ποδοσφαιρικό πάθος και την αγάπη για την Κυρία. Ο Αντρέα βλέποντας την υπεροχή της Γιουβέντους έναντι του ανταγωνισμού στο πρωτάθλημα έβαλε ένα στόχο μεγαλύτερο: την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Γιουβέντους στην οκταετία της ηγεμονίας της έφτασε σε δυο τελικούς στη μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση, αλλά τους έχασε και τους δυο. Το 2015 στο Βερολίνο λύγισε απέναντι στην Μπαρτσελόνα του Μέσι, του Νεϊμάρ και του Σουάρες. Το 2017 στο Κάρντιφ ο Κριστιάνο Ρονάλντο και η παρέα του τη διέλυσαν δίνοντας το στέμμα της πρωταθλήτριας στη Ρεάλ. Ο Ανιέλι αποφάσισε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα και να φτιάξει μια Γιουβέντους πανίσχυρη: πρώτη του κίνηση η απόκτηση του Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά ακολούθησαν κι άλλες. Πολύ πριν αποκτηθούν ο Βλάχοβιτς, ο Κιέζα, ο Ντι Μαρία, δόθηκαν εκατομμύρια για τον Ντε Λιχτ, τον Ντιμπάλα, τον Ματουιντί, τον Κόστα, τον Κανσέλο – κανείς όμως δεν στέριωσε στο μουντό Τορίνο. Η σπατάλη αυτή είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπεί η Κυρία από μια ομάδα προπονητή (ο Αλέγκρι έφυγε για να τον αντικαταστήσει o Σάρι, ένα αληθινό στοίχημα κι αυτόν τον διαδέχτηκε ο άπειρος Πίρλο…) σε ομάδα μονάδων. Η λογική «τα μεγάλα τρόπαια τα κερδίζουν οι μεγάλοι παίκτες» είχε αποτέλεσμα να γίνουν μερικές εντυπωσιακές μεταγραφές. Αλλά η ομάδα που τουλάχιστον κέρδιζε πανεύκολα στην Ιταλία χάθηκε.

Κλοπ
Με τη Λίβερπουλ συνέβη κάτι άλλο: η ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ τα ήθελε όλα αλλά σε μια χρονιά – την περσινή. Κάνοντας καταπληκτικά, είναι αλήθεια, πράγματα για μήνες η Λιβερπουλ διεκδίκησε όλους τους τίτλους φτάνοντας μέχρι τέλους. Κέρδισε τα δυο αγγλικά Κύπελλα (και μάλιστα στα πέναλτι!), αγωνίστηκε στον Τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και διεκδίκησε το πρωτάθλημα από την πανίσχυρη Μάντσεστερ Σίτι πραγματικά μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο της σεζόν! Αλλά το κόστος αυτής της υπερπροσπάθειας ήταν τεράστιο και φέτος πληρώνεται πολύ ακριβά. Παίκτες στους οποίους ο Κλοπ πέρυσι βασίστηκε αντιμετωπίζουν ασταμάτητους τραυματισμούς: η Λίβερπουλ έχει χάσει από την αρχή της σεζόν παίκτες όπως ο Αλεξάντερ Αρλοντ, ο Τιάγκο, ο Ντίαζ, ο Μότα, ο Kέιτα, ο Κονατέ, ο Μάτιπ – έχει πάνω από δέκα παίκτες με θλάσεις κι είμαστε ακόμα στον Οκτώβριο! Η Λίβερπουλ θα έπρεπε το καλοκαίρι να ενισχυθεί: το ότι θα πλήρωνε την περσινή υπερπροσπάθεια ήταν δεδομένο. Ο Κλοπ όμως πήρε όλους κι όλους τρεις παίκτες: τον Νούνιες που ήταν φορ- αστέρι στην Μπενφίκα και τους Μέλο και Καρβάλιο που είναι δυο τίμιοι μέσοι ικανοί να γεμίσουν τον πάγκο. Δεν περίμενε ο Γερμανός ότι μετά την υπερπροσπάθεια η σεζόν θα ήταν δύσκολη; Φυσικά το περίμενε. Αλλά φαίνεται πως έχει δεθεί τόσο με τους παίκτες που επιχείρησαν να κάνουν ένα μοναδικό θαύμα που ήταν αδύνατο να τους αφήσει να φύγουν.

Χρήματα
Η Γιουβέντους κατέστρεψε ό,τι έκανε για χρόνια, βάζοντας μπροστά ένα σχέδιο κατάκτησης του Τσάμπιονς Λιγκ, που στηρίχθηκε σε ένα τεράστιο ξόδεμα χρημάτων – μια αληθινά γιγάντια επένδυση σε ένα όνειρο. Η Λίβερπουλ κυνήγησε πέρσι τα πάντα σαν να μην υπάρχει αύριο: οι παίκτες του Κλοπ δεν σήκωσαν ποτέ το πόδι από το γκάζι και στο τέλος κλάταραν – αυτό είναι που φέτος πληρώνεται ακριβά. Επρεπε να κάνουν κάτι άλλο οι δυο ομάδες; Κάποιος κυνικός θα έλεγε «ναι». Η Γιουβέντους δεν θα έπρεπε να προτάξει την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ γιατί κάτι τέτοιο είναι μάλλον υπερβολικός στόχος για τις ιταλικές ομάδες του καιρού μας. Ο Κλοπ θα μπορούσε να πετάξει ένα Κύπελλο βοηθώντας την ομάδα να εξοικονομήσει δυνάμεις. Θα μπορούσε επίσης να επικεντρωθεί στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ που η Λίβερπουλ κερδίζει πιο εύκολα από το πρωτάθλημα Αγγλίας. Αλλά αυτά απλά δεν γίνονται γιατί το ποδόσφαιρο δεν αντιμετωπίζεται με τέτοιες λογικές ειδικά από ομάδες αληθινά μεγάλες: είναι πάντα προτιμότερο να κυνηγάς όνειρα που αν γίνουν πραγματικότητα θα σε βοηθήσουν να μεγαλώσεις την ιστορία σου (και τον θαυμασμό του κόσμου), παρά να περιορίζεσαι στα εύκολα που μπορείς. Θα τα εκτιμήσεις φυσικά όταν τα χάσεις. Αλλά χωρίς μεγάλους στόχους, δεν υπάρχουν μεγάλες ομάδες…