Εκπαίδευση στον χαφιεδισμό

Μένει άφωνος κανείς με αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς να υπολογίζονται πολύ σοβαρές και κρίσιμες παράμετροί τους και ενώ με την πρώτη ματιά θα τις χαρακτήριζε κανείς τις αποφάσεις αυτές ως ευεργετικές, ούτε καν με τη δεύτερη αντιλαμβάνεται πόσο καταστροφικές είναι. Ο λόγος για ένα μέτρο που ανακοινώθηκε πρόσφατα, πως όποιος πολίτης καταγγείλει τον εφοδιασμό του με πλαστή απόδειξη, θα εισπράττει ένα μπόνους ως και 2.000 ευρώ. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια πολύ αποτελεσματική σκέψη, ένα κράτος δηλαδή να προσπαθεί να λύσει ένα υπαρκτό και πραγματικό ζημιογόνο πρόβλημα, αν στο μεταξύ δεν ομολογούσε την αδυναμία του να το αντιμετωπίσει και ταυτόχρονα δεν μετέθετε τη λύση του στους ίδιους τους πολίτες που ακόμη και αν επρόκειτο για «αγγέλους», έναν προβληματισμό οπωσδήποτε θα τους τον δημιουργούσε. Πολύ περισσότερο όταν όλοι γνωρίζουμε ότι κανείς δεν είναι άγγελος και επομένως το προτεινόμενο μέτρο θα καλύψει όλη την γκάμα μιας αποκρουστικής ευτέλειας που κλιμακώνεται από το «ο θάνατός σου η ζωή μου» ως το ανασήκωμα των ώμων για ό,τι δραματικό συμβαίνει στους άλλους «φτάνει να είμαστε εμείς καλά».

Οταν μια κοινωνία παρουσιάζει τόσα κενά και τόσα τραύματα σε σχέση με τις έννοιες της φιλαλληλίας και της αλληλεγγύης, δεν ρίχνεις λάδι στη φωτιά προτείνοντας μέτρα που αντί να θεραπεύουν, κάνουν τις αντιπαλότητες ανάμεσα στους ανθρώπους ακόμη πιο αβυσσαλέες. Με το πρόσχημα μάλιστα πως αποσκοπείς σε μια εξυγίανση. Δεν χρειάζεται καν πέντε δράμια μυαλό για να καταλάβεις πως δεν προσπαθείς να λύσεις ένα πρόβλημα όταν με τη «λύση» του προκαλείς ένα μεγαλύτερο, όπως είναι η αυτόματη εκπαίδευση στον χαφιεδισμό επικυρωμένη μάλιστα με τη σφραγίδα του κράτους. Εκτός και αν θέλεις για άγνωστους ή μάλλον πολύ γνωστούς λόγους να επιχειρήσεις ένα είδος σφυγμομέτρησης προκειμένου να διαπιστώσεις ποιος είναι ο αριθμός των ανθρώπων που θα προθυμοποιούνταν να γίνουν χαφιέδες προκειμένου να τους χρησιμοποιήσεις σε ακόμη πιο σημαντικά για σένα (για το κράτος δηλαδή) προβλήματα σε σχέση με τις πλαστές αποδείξεις.

Βέβαια ένα κράτος δεν υπάρχει για να διδάσκει ηθική, δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί να προάγει την ανηθικότητα όπως είναι επιεικώς ο χαφιεδισμός. Ή να υπολογίζει στην αναξιοπρέπεια που προϋποθέτει η καταγγελία όταν μάλιστα προκαλείται με το δέλεαρ μιας οικονομικής απολαβής. Οταν εθισθεί να καταγγέλλει κανείς επειδή αμείβεται, θα το πράξει στη συνέχεια ακόμη και αν δεν πρόκειται να εισπράξει το παραμικρό. Ακριβώς επειδή η έννοια της καταγγελίας είναι πολύ υψηλή και ουσιαστική και δεν έχει σχέση με θέματα μιας ευτελούς καθημερινότητας, μεταφερμένη στον χώρο της τελευταίας, εκφράζει συνήθως το ευτελέστερο κομμάτι του εαυτού μας. Δεν είναι δυνατόν να νομιμοποιείται η καταγγελία ως διαμαρτυρία για ένα ανερμήνευτο και βουβό, απέναντι στα δραματικά ερωτήματα του ανθρώπου, σύμπαν και ταυτόχρονα να γίνεται αποδεκτή ως μια ενέργεια που αποσκοπεί να βλάψει, έστω και αν αξίζει να τιμωρηθεί, έναν συνάνθρωπό μας.