Ανυπεράσπιστη δημοκρατία

Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν μία εικόνα που δεν αποτυπώνει πολιτικά εις βάρος της κυβέρνησης τη σοβαρή θεσμική ζημιά, η οποία προέρχεται από την ακόμα σοβαρότερη υπόθεση των υποκλοπών, αλλά και από τους εξαιρετικά προβληματικούς χειρισμούς της κυβερνητικής Εξεταστικής, όπου το «απόρρητο» (και όχι μόνον) εκμηδενίζει τη δημοκρατία. Οσο όμως και αν οι δημοσκοπήσεις πρέπει να τίθενται εν αμφιβόλω λόγω της μακράς ύποπτης προϊστορίας τους, εν προκειμένω φαίνεται ότι δεν βρίσκονται πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Οχι επειδή το ζήτημα δεν είναι κορυφαίας σημασίας. Είναι. Αλλά επειδή δεν υπάρχει επαρκής αντιπολίτευση για να μεταλλάξει το θεσμικά σε πολιτικά σημαντικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παρέμβει σε μία κατάσταση που μία αξιόπιστη αντιπολίτευση θα είχε ήδη οριοθετήσει διαφορετικά. Η Εξεταστική συσκοτίζει. Η αντιπολίτευση δεν πείθει. Και, τελικά, η δημοκρατία μένει ανυπεράσπιστη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαρύ παρελθόν ευτελισμού της δημοκρατίας: τα διαβόητα «ναι» και «όχι» του δημοψηφίσματος είναι ένα από τα αμέτρητα παραδείγματα. Παρελθόν που ούτε ξεχνιέται, ούτε παραγράφεται. Η μαύρη προϊστορία του τού στερεί τώρα την πειθώ και τον ρόλο που έπρεπε εδώ να έχει. Ιδίως όταν, λίγο μετά τις νυν κυβερνητικές παρακολουθήσεις, έρχονται στο φως και άλλες, της δικής του περιόδου, στις οποίες μάλιστα άκουγε δικά του στελέχη! Μάλιστα, αυτό ήταν κάπως έκπληξη: όχι ότι έκανε παρακολουθήσεις, αλλά το ποιους άκουγε. Είναι μια πρακτική που έχει κάτι το σοβιετικά αριστερό. Ενα από τα δείγματα του «αριστερού» Τσίπρα.

Ολα αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι τελικά οι παρακολουθήσεις δεν θα παραγάγουν πολιτικά αποτελέσματα. Το αντίθετο, ειδικά σε συνδυασμό με τη νομοτελειακή φθορά που θα επιφέρει ο πολύ δύσκολος χειμώνας που έρχεται και που η κυβέρνηση φαίνεται πλέον αποφασισμένη να τον περάσει και να πάει σε εκλογές όντως στο τέλος της τετραετίας. Είναι μία παρακινδυνευμένη για την ίδια ζαριά, πολύ περισσότερο αφού στο τέλος την περιμένουν οι εκλογές της απλής αναλογικής. Αναλαμβάνει μέγα ρίσκο που δεν θα περιόριζε ούτε και η όποια νέα αλλαγή του εκλογικού νόμου για τις δεύτερες εκλογές, για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει η παραμικρή βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση θα είναι σε θέση να τις επιβάλει μετά τις πρώτες και να μην επιτρέψει τον σχηματισμό άλλης κυβέρνησης από τη Βουλή που θα προκύψει από τις εκλογές της απλής. Σχηματισμός κυβέρνησης, «τερατώδους» ή μη, από την πρώτη Βουλή είναι αρκετά έως εξαιρετικά πιθανός.

Το γεγονός λοιπόν ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει την υπόθεση των υποκλοπών δεν πρέπει να οδηγεί σε αυταπάτες το Μέγαρο Μαξίμου. Ο αληθινός αντίπαλος δεν είναι ο Τσίπρας: είναι η πραγματικότητα και ο χρόνος, τα οποία ο Τσίπρας περιμένει στη λογική του ώριμου φρούτου. Και σε οκτώ μήνες από τώρα, ό,τι κι αν κάνει ο Μητσοτάκης, αλλά ό,τι κι αν δεν είναι σε θέση να κάνει ο Τσίπρας, το φρούτο θα είναι εκ των πραγμάτων πολύ πιο ώριμο. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η προφανής πολιτική αχρηστοσύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θα έπρεπε να αρκεί στην κυβέρνηση. Αλλωστε, αυτό δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο αυτή τη στιγμή: σε κάποιες ενδιαφέρουσες παραλλαγές, που δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες, συναντάται και αλλού, όπως συνέβη στη Μεγάλη Βρετανία. Στο Λονδίνο, μόλις δύο μέρες πριν από τον θάνατο της Ελισάβετ, εξελέγη νέα πρωθυπουργός και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση. Εντάξει, του ιδίου κόμματος, όμως δεν είναι λίγο. Για πολλοστή φορά η αντιπολίτευση των Εργατικών είναι θεατής των εξελίξεων, τις οποίες καθορίζουν οι Συντηρητικοί σε διπλό ρόλο: συμπολίτευσης και σκληρής αντιπολίτευσης του εαυτού τους. Οι Τόρις τα κάνουν όλα και οι άλλοι απλώς κοιτάνε και περιμένουν τη λαϊκή απογοήτευση: πάλι ώριμο φρούτο, που είναι μια παρηγοριά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να είναι για την κυβέρνηση. Και βέβαια, όλα αυτά, είναι κακά νέα για τη δημοκρατία.