Non Paper

Ο Σεφέρης κι ο Μαρσέλο
Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, κάμποσες χιλιάδες φίλαθλοι του Ολυμπιακού υποδέχθηκαν πανηγυρικά στο Στάδιο Καραϊσκάκη τον Μαρσέλο, έναν σύγχρονο μύθο του ποδοσφαίρου. Και αρκετά περισσότεροι παρακολούθησαν την υποδοχή από την τηλεόραση. Μία φιέστα που δεν είχε καν τη σφραγίδα του οπαδισμού, αφού δεν έγινε με αφορμή κάποια νίκη ή την κατάκτηση ενός τροπαίου  αλλά για τη χαρά της «φιλοξενίας» ενός διακεκριμένου ξένου που ανήκει πλέον στην «οικογένειά» μας. Κάτι σαν πάρτι αρραβώνων για να έχουμε εικόνα. Οπου είναι καλεσμένοι φίλοι και «εχθροί». Γι’ αυτό την παρακολούθησαν με καλή διάθεση και πολλοί μη Ολυμπιακοί. Για τον Μαρσέλο ρε γαμώτο. So far so good που λέμε και στα Ψαριανά της Σύρου.

Και όμως, κάποιοι ενοχλήθηκαν. Νέταραν με τα σουσουδίστικα φασαμέν προς το εορτάζον πλήθος και αποφάνθηκαν «Τς, τς, τς, μα τι πράγματα είναι αυτά;». Και δεν μιλάω για τις αναρτήσεις της πρώην βουλευτού, αυτή έχει ήδη περάσει τις πύλες του ανεξήγητου. Λέω για ανθρώπους που εξανέστησαν από τη μαζική γιορτή και αναρωτήθηκαν γιατί δεν υπήρξαν τέτοια πλήθη να υποδεχθούν τον Σεφέρη και τον Ελύτη όταν επέστρεφαν στην Ελλάδα με το Νομπέλ.

Ολο λάθος. Εντελώς όμως. Βεβαίως και δεν υποδεχθήκαμε (μιλάμε για πριν από 59 χρόνια) τον Σεφέρη όπως υποδεχθήκαμε τον Μαρσέλο και αλίμονο αν συνέβαινε αυτό. Η ποίηση δεν κινητοποιεί τις μάζες. Αν τις κινητοποιούσε, δεν θα ήταν ποίηση, θα είχε εκπέσει σε σύνθημα. «Δουλεμένο» μεν αλλά σύνθημα. (Οπως εκείνο του Μάη του ’68 που αναζητούσε την παραλία κάτω από τα πεζοδρόμια). Ακόμη και όταν, κάποτε, κατάμεστα στάδια πάλλονταν από το «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», τα πλήθη δεν απήγγειλαν Ελύτη, τραγουδούσαν Θεοδωράκη. Μέγιστη αλλά παράπλευρη ωφέλεια ήταν ο Ελύτης.

Ναι, αλλά η μεγαλύτερη σε προσέλευση κόσμου κηδεία που έχει γίνει ποτέ στο Παρίσι, όπως λένε τα χρονικά, ήταν αυτή του Βίκτωρος Ουγκώ. Ομως ο Ουγκώ, για τα δεδομένα της εποχής του ήταν κάτι σαν ροκ σταρ. Εξάλλου, η δεύτερη, σε αυτήν την κατάταξη, κηδεία είναι του Κριστιάν Ντιόρ. Και οι Παριζιάνοι παθιάζονται με τη μόδα όπως, τουλάχιστον, με το ποδόσφαιρο.

Η αναγκαιότητα της γιορτής
Πέραν τούτου όμως, διακρίνω και μία (συγχωρέστέ μου τον νεολογισμό) μεταξινίλα όσον αφορά γενικά τους εορτασμούς. Τύπου «οι υποψιασμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ». Και τι μπανάλ η λέξη «ξεφάντωμα». (Και τι μπανάλ, η λέξη «μπανάλ»). Το λίγο μελαγχολικό, το κάπως θυμωμένο, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, δείχνει πιο ουσία, πιο βαθιά σκέψη. Ασε που δίνει και καλύτερες φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ψυχραιμία παιδιά. «Βίος ανεόρταστος, μακρά οδός αναπανδόκευτος» είναι η φράση που αποδίδεται στον Δημόκριτο. Που σημαίνει ότι ζωή χωρίς γιορτή είναι σαν μακρύς δρόμος, σαν μακρύ ταξίδι, χωρίς πανδοχείο, χωρίς ξεκούραση. Δηλαδή, ανυπόφορη. Η γιορτή, η μαζική χαρά, ακόμη και για λόγους που κάποιοι θεωρούν ασήμαντους ή ευτελείς, είναι απαραίτητη, αν μη τι άλλο, για την εκτόνωσή μας. Ναι, υπάρχει η υψηλής ποιότητας ψυχαγωγία αλλά υπάρχει και η βροντώδης χαρά. Αυτή που φωνάζει, κάνει θόρυβο και σαματά. Περισσότερο πολύτιμη απ’ όσο φανταζόμαστε, λένε οι ειδικοί επιστήμονες της ψυχής, διότι λειτουργεί σαν δικλίδα ασφαλείας. Σαν εκείνη τη βαλβίδα ατμού που είχαν οι χύτρες ταχύτητας. Δίνει διέξοδο στην ένταση που δημιουργεί η καθημερινότητα.

Χθες, άκουγα στα δελτία και τις ενημερωτικές εκπομπές και διάβαζα στα σάιτς για το ξύλο που έπεσε σε μια καφετέρια στην Καβάλα διότι ένας πελάτης θεώρησε ότι άργησαν να τον σερβίρουν. Χωρίς να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα, έχω την εντύπωση ότι αυτός ο ανυπόμονος πελάτης έχει ανάγκη από περισσότερες γιορτές στη ζωή του.