Η μουσική {LF}της μαύρης τρύπας: Krautrock {LF}ή Pink Floyd;

Ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα και με αδιανόητες ταχύτητες ώστε η ηλεκτρονική έκδοση του «Guardian» (23/8) φιλοξενεί κριτική για ήχο της μαύρης τρύπας, που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA. Και μάλιστα έδωσε τέσσερα στα πέντε αστέρια.

Δεν πρόκειται για τρολάρισμα αλλά για πραγματικό γεγονός με αφορμή το ηχητικό ντοκουμέντο που αποκάλυψε η NASA με τα ηχητικά κύματα που εκπέμπονται από μία τεράστια μαύρη τρύπα, στο κέντρο του γαλαξιακού σμήνους του Περσέα σε απόσταση που ξεπερνά τα 200 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Για να μπορέσει όμως ο ήχος να είναι αισθητός/αντιληπτός από τα ανθρώπινα αφτιά η National Aeronautics and Space Administration (Εθνική Διοίκηση Αεροναυτικής και Διαστήματος) τον έχει τροποποιήσει με περισσότερα δεδομένα, από το παρατηρητήριο Chandra X-ray, που σαρώνει το Διάστημα στις συχνότητες των ακτίνων Χ.

«Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ότι τα κύματα πίεσης που στέλνει η μαύρη τρύπα προκάλεσαν κυματισμούς στο θερμό αέριο του σμήνους, οι οποίοι μπορούσαν να μεταφραστούν σε μια νότα – μια νότα που οι άνθρωποι δεν μπορούν να ακούσουν περίπου 57 οκτάβες κάτω από τη μέση ντο. Κατά κάποιον τρόπο, αυτή η ηχογράφηση δεν μοιάζει με καμία άλλη που έχει γίνει στο παρελθόν… επειδή επανεξετάζει τα πραγματικά ηχητικά κύματα που ανακαλύφθηκαν σε δεδομένα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η NASA. Οι επιστήμονες έπρεπε να αυξήσουν τη συχνότητα ένα τετράκις εκατομμύρια φορές για να ακουστεί.

Τον όντως μαγευτικό και εξωπραγματικό ήχο της μαύρης τρύπας, στην κριτική του στον «Guardian», o Dave Simpson τον παρομοιάζει με το Krautrock. Τον γενικό όρο που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το μουσικό ρεύμα που εμφανίστηκε στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και απέκτησε δημοφιλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Και πιο συγκεκριμένα, με τον ήχο συγκροτημάτων όπως οι Neu! και οι Can. «Με την πρώτη ακρόαση, ο ήχος της μαύρης τρύπας ακούγεται σαν πολλά βυθισμένα κλάματα ή σαν φάλαινες,  αλλά χρειάζεται χρόνο για να αποκαλυφθεί η πραγματική του πολυπλοκότητα και το βάθος του. (…) Οι ήχοι εντυπωσιακοί, απόκοσμοι, ενοχλητικοί αλλά παράξενα καταπραϋντικοί λειτουργούν σαν βάλσαμο, μπορούν να συγκριθούν με την Björk, ή με το έργο του Brian Eno “Apollo: Atmospheres and Soundtracks”».

Χρήστης του Twitter συνέκρινε τον ήχο της μαύρης τρύπας με το αριστούργημα «Echoes» του 1971 των Pink Floyd, αλλά ο Dave Simpson τον ταυτίζει (εννοιολογικά) περισσότερο με το έργο τους «A Saucerful of Secrets», του 1968.

«ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙ». Ο αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας John Scalzi φαίνεται να πιστεύει ότι είναι μια επίκαιρη ηχητική έκρηξη για την κατάσταση της ανθρωπότητας, του χρόνου και των πάντων. «Το Σύμπαν γκρινιάζει και όχι με καυτό και σέξι τρόπο», έγραψε στο Twitter. Μάλιστα έφτιαξε ήδη δική του έκδοση remix 2 λεπτών 44 δευτερολέπτων, την οποία περιγράφει ως «κατάλληλα διαστημική και σκοτεινή (με ρυθμό για να μπορείτε να χορέψετε μαζί της)». Ισως σε λίγο να χορεύουμε με μουσική του Διαστήματος.