Σαν τη Φτερωτή δεν έχει

Ζω στο κέντρο της Αθήνας εδώ και πολλά χρόνια, είμαι όμως θρέμμα Σαλονικιός. Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, τελείωσα το σχολείο στην πόλη και κατέβηκα στην Αθήνα για τις σπουδές στη φωτογραφία – κι έκτοτε έμεινα εδώ. Και ως Σαλονικιός που σέβεται τον εαυτό του περνώ τα καλοκαίρια μου στη Χαλκιδική, αφού ως γνωστόν «σαν τη Χαλκιδική, δεν έχει…», υπερβολή μεν, αλλά χωρίς χιούμορ η ζωή γίνεται δυσκολότερη.

Παραθερίζουμε οικογενειακώς στη Φτερωτή της Σιθωνίας, στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής. Κάθε χρόνο, από μικρά παιδιά, οι γονείς μας άφηναν την αδελφή μου και εμένα στον παππού και τη γιαγιά μας για να κάνουμε διακοπές με τα ξαδέλφια μας και εκείνοι να καταφέρουν να δουλέψουν λίγο ακόμα πριν έρθει η ώρα να έρθουν να μας βρουν. Ο παππούς μου ο Ντίνος, που πάντοτε επιθυμούσε την ησυχία του μακριά από τον κόσμο, βρήκε, τη μακρινή πια δεκαετία του 1950, ένα οικόπεδο πάνω στη θάλασσα χωρίς δρόμο τότε, προσβάσιμο μόνο από την ακτή, απέναντι από το ακατοίκητο, ακόμα, νησί του Διαπόρου.

Τα παιδιά μεγαλώσαμε εκεί και μεγαλώσαμε σαν αγρίμια σε αντιδιαστολή με τη χειμερινή ζωή στην πόλη. Ο,τι απαγορευόταν όλο τον χρόνο, επιτρεπόταν το καλοκαίρι. Ζούσαμε όλη τη μέρα μες στη θάλασσα με ένα μαγιό ή πολλές φορές και χωρίς. Βουτιές από το ξύλινο καταμαράν του θείου μας Μιχάλη, κανό, ιστιοπλοΐα, μπάλα, σκαρφάλωμα στα δέντρα, πινγκ-πονγκ και ό,τι άλλο σκεφτόταν ο νους μας, όσο είχαμε τέλος πάντων. Ακόμα ακούω τους μεγάλους να φωνάζουν «φόρα καπέλο, θα πάθεις ηλίαση», «πρόσεχε», «θα χτυπήσετε», «όχι στη θάλασσα μετά το φαγητό»… Τότε αγωνιούσαν άλλοι για μένα, τώρα είναι η σειρά μου να αγωνιώ εγώ, δίκαιο εδώ που τα λέμε. Η υπέροχη μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ έρχεται από το μακρινό, πλέον, καλοκαίρι του 1996. Μια μέρα με ήλιο και αέρα που νόμιζε κανείς ότι η φύση συνωμότησε για να έρθουν όλα ιδανικά αποφασίσαμε αρκετοί γείτονες και φίλοι με μικρά καταμαράν από το νησί απέναντι και από άλλα σπίτια πιο κάτω στην παραλία να οργανώσουμε έναν ιστιοπλοϊκό αγώνα γύρω από το Διάπορο. Ερασιτέχνες όλοι, άλλοι με περισσότερη γνώση πανιού, άλλοι με ελάχιστη, δεν έπαιζε ρόλο, ήμασταν εκεί για την πλάκα.

Στο δικό μας μικρό κόκκινο σκαφάκι ήμουν πλήρωμα με τον πατέρα μου στο διάκι, ο θείος μου με τον ξάδελφό μου στο κίτρινο tornado, και οι φίλοι μας στα άλλα σκάφη. Πήραμε εκκίνηση και φύγαμε. Ο καθένας έκανε την πορεία του ανάλογα με τη στρατηγική του, ο ένας άφησε το μικρό νησί της Περιστέρας στα δεξιά του για να πάρει ανοικτή πορεία προς το Αγιον Όρος, άλλος πέρασε ανάμεσα από το μικρό νησί και τον Διάπορο για να κερδίσει απόσταση. Μπορούσε κανείς να δει όλες τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην ιστιοπλοΐα από τον παράτολμο που εντέλει τούμπαρε το σκάφος, τον ελαφρώς άσχετο που έκανε ανέμελη βόλτα έως τον τακτικιστή που σχεδίασε με ακρίβεια την πορεία του. Τίποτα όμως, μα απολύτως τίποτα από αυτά δεν είχε την παραμικρή σημασία. Κανείς δεν ήταν εκεί για να κερδίσει, ήμασταν όλοι για την απόλυτη, καθαρή, ανόθευτη αίσθηση της ευτυχίας, συναίσθημα που σπάνια ένιωσα έκτοτε σε τέτοιο βαθμό. Εντάξει, και για τα τσίπουρα που ακολούθησαν μετά τον τερματισμό…

Κατά τη διάρκεια μιας, χωρίς υπερβολή, τέλειας ημέρας γύρω από το νησί του Διαπόρου, γεμίζοντας τον ορίζοντα με μικρά πανιά σε μια απομίμηση ιστιοπλοϊκού αγώνα μεταξύ φίλων έζησα το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου, ένα καλοκαίρι γεμάτο χρώματα, αδρεναλίνη, συναίσθημα και χιούμορ, ποιότητες στις οποίες πάντοτε ανατρέχω όταν χρειάζομαι τόνωση ηθικού, ειδικά στις μέρες και τα χρόνια που περνάμε αυτή την περίοδο.

Κάθε μα κάθε φορά που έχω ανάγκη να σκεφτώ κάτι καλό, κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει κάπου για δύναμη, το μυαλό μου πάει εκεί, στη Φτερωτή και τα παιδικά μου χρόνια. Σκέφτομαι το μικρό κόκκινο καταμαράν μου και τη ρεγκάτα μεταξύ φίλων, τον άνεμο, το νησί, τον ήχο των τζιτζικιών, τη γεύση του πεπονιού και τη θέα του Αθω. Οσο και αν μεγάλωσα και πήγα όλο και πιο πέρα, είχα και έχω τη σιγουριά αυτού του δικού μου τόπου, αυτής της δικής μου παιδικής χαράς που μου υπενθυμίζει πάντα στους στίχους του νανουρίσματος:

Ασε τη βάρκα να τρέχει,

να τρέχει ως που το άσπρο πανί της αντέχει,

άκρη ο κόσμος δεν έχει.