«Να μη φοβόμαστε να τα δίνουμε όλα στην αγάπη»

Ενας άνδρας περιπλανιέται σ’ ένα δωμάτιο ή έναν διάδρομο που είναι γεμάτος με κλειστές πόρτες χωρίς να μπορεί να τις ανοίξει. Στην καμπίνα ενός πλοίου που μοιάζει με κρουαζιερόπλοιο, ένα ζευγάρι βρίσκεται αντιμέτωπο με τον εσωτερικό του κόσμο. Σ’ ένα εγκαταλελειμμένο εστιατόριο, οι δυνάμεις της φύσης έχουν πάρει τον έλεγχό του, αφήνοντας στη μοίρα του όποιον προσπαθεί να αναμετρηθεί μαζί τους. Ολο αυτό το παιχνίδι «κεκλεισμένων των θυρών», στο οποίο οι συμμετέχοντες μάταια προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νέα εκδοχή της απατηλής τους πραγματικότητας, είναι το έργο «Triptych» των Peeping Tom, με το οποίο θα σηκώσει αυλαία την ερχόμενη Παρασκευή το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Λίντας Καπετανέα.

Το έργο – σταθμός στην ιστορία του χορού από τη θρυλική βελγική ομάδα είχε παρουσιαστεί πριν από δύο χρόνια στην Καλαμάτα, ως δίπτυχο με τις χορογραφίες «The missing door» και «The lost room» που η Γκαμπριέλα Καρίτσο και ο Φρανκ Σαρτιέ έφτιαξαν για το Nederlands Dans Theatre μεταξύ 2013 και 2017. Τώρα, επιστρέφει στο φεστιβάλ με την προσθήκη του τελευταίου του μέρους «The hidden floor». Οι δύο χορογράφοι μία δεκαετία μετά την αρχική τους δημιουργία καταπιάστηκαν ξανά με τα συγκεκριμένα κομμάτια και τα οραματίστηκαν με νέους χορευτές, εντάσσοντάς τα τελικά στο ρεπερτόριό τους. «Στο Netherlands Dans Theatre έχουν αυτήν τη φιλοσοφία, που κάνουν πολλά νέα έργα αλλά δεν τα αλλάζουν. Εμείς δημιουργήσαμε αυτό το κομμάτι, χρειαστήκαμε τέσσερα χρόνια για να το ολοκληρώσουμε και για εμάς ήταν το μωρό μας. Είναι πάντα σκληρό να γεννάς ένα μωρό, μετά να το αφήνεις, δεν το ακολουθείς στην περιοδεία και όταν πλέον δεν σου δίνει πολλά, το μωρό καταλήγει σε μια σπηλιά. Είπαμε ότι έπρεπε να κάνουμε κάτι με αυτό το κομμάτι. Κάναμε οντισιόν, είδαμε 2.600 ανθρώπους, αποφασίσαμε να καλέσουμε πίσω μόνο 600 από αυτούς ξανά γιατί έρχονταν από όλο τον κόσμο και επιλέξαμε τους συγκεκριμένους χορευτές για το συγκεκριμένο έργο ώστε να κάνουν περιοδεία μαζί μας και να ξαναχτίσουν το κομμάτι. Για να του δώσουμε νέα ζωή και να μη μείνει στη σπηλιά», αναφέρει ο Φρανκ Σαρτιέ μιλώντας στο «Νσυν».

ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗ. Στο συγκεκριμένο τρίπτυχο, οι χαρακτήρες αναπτύσσονται σε χώρους από τους οποίους δεν μπορούν να δραπετεύσουν. Επιχειρούν να αναζητήσουν ένα ιδανικό αλλά με το μόνο που μένουν είναι το όνειρο και η ελπίδα. Περιπλανώνται λοιπόν σ’ έναν μυστηριώδη και μακάβριο λαβύρινθο κι ακροβατούν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, καθοδηγούμενοι από τις δυνάμεις της φύσης που τους βουλιάζουν στην αβεβαιότητα. «Μας ενέπνευσαν το νερό, η θάλασσα, το ταξίδι με το πλοίο. Το νερό έχει κάτι πολύ θηλυκό, είναι ίσως η μητέρα. Στο καράβι έχεις αυτήν τη διαρκή κίνηση και είναι πραγματικά σαν το μωρό στην κοιλιά. Εχει μια υπαρξιακή προέκταση αυτό. Σαν να επιστρέφεις στη μητέρα σου. Μας ενέπνευσε επίσης το να μιλάμε για την αγάπη, για το πώς μπορείς να βρεις την αγάπη, πώς μπορείς να την ελέγχεις, να μη δίνεις τίποτα γι’ αυτήν και πόσο από τον εαυτό σου δίνεις σ’ αυτήν. Κι αν βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις το ζευγάρι, πώς μπορεί να συνεχίσει; Ηταν πολύ ενδιαφέρον να μιλήσουμε για διαφορετικά ζευγάρια, για διαφορετικές γυναίκες και άνδρες και πώς αντιδρούν και συνεχίζουν», τονίζει ο χορογράφος ο οποίος άντλησε έμπνευση και από άλλα καλλιτεχνικά στοιχεία. «Υπάρχει κι αυτό το βιβλίο “Περί τυφλότητας” του Ζοζέ Σαραμάγκου κι όλες αυτές οι ιστορίες όπου βρίσκεσαι περιορισμένος σ’ ένα μέρος και δεν μπορείς να φύγεις και το κάνεις μόνο με το μυαλό σου, την αγάπη σου. Μας ενέπνευσε πολύ η φύση, η δύναμή της, ο αέρας αλλά και το όνειρο. Γιατί υπάρχουν πολλές αναφορές στη μετανάστευση. Το κρουαζιερόπλοιο σημαίνει κάτι για την ανθρωπότητα. Βλέπεις στο “America America” του Ηλία Καζάν, την ταινία ή το βιβλίο, αυτό το όνειρο, αυτόν τον πόλεμο που έγινε στο παρελθόν κι ανάγκασε τους ανθρώπους να βγουν στη θάλασσα να πάνε κάπου αλλού, κάπου που θα είναι καλύτερα και είχαν ατυχήματα».

Κάθε κομμάτι της τριλογίας έχει το δικό του σκηνικό, το οποίο αλλάζει μπροστά στα μάτια των θεατών, ως κομμάτι της χορογραφίας, ως ένα ζωντανό κινηματογραφικό έργο που υφίσταται μοντάζ σε πραγματικό χρόνο για να στείλει κι αυτό τα δικά του μηνύματα. «Οταν δημιουργούμε, δημιουργούμε ενστικτωδώς. Ολα τα διαλέγουμε με το ένστικτο και το συναίσθημα. Στο τέλος οι άνθρωποι μπορούν να αναλύσουν και να δει ο καθένας το δικό του μήνυμα από εμάς. Εδώ, η ιστορία μας έχει να κάνει κυρίως με την αγάπη. Νομίζω ότι ύστερα από αυτό το κομμάτι μπορούμε να νιώσουμε λίγο αυτό το συναίσθημα που είναι ίσως καλύτερο, το να χάσουμε τον έλεγχο και να δώσουμε τον εαυτό μας σε κάτι. Αν δώσεις αγάπη, συνήθως παίρνεις πίσω αγάπη. Μπορεί να μας περιορίσει τόσο πολύ στις ζωές μας αυτή η αίσθηση ελέγχου, ο φόβος τού να δώσεις κάτι κι εσύ. Είναι μια ισορροπία. Νομίζω πως με αυτό το κομμάτι είπαμε να μη φοβόμαστε να τα δίνουμε όλα», καταλήγει ο Φρανκ Σαρτιέ.

INFO

«Triptych» των Peeping Tom {LF}στις 15 και 16 Ιουλίου στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας {LF}(είσοδος 12-15 ευρώ, προπώληση εισιτηρίων ticketmaster.gr, τηλεφωνικά στο 211-1981535, στα καταστήματα My Daily Spot Συντάγματος και Κολωνακίου και στο Γραφείο Εισιτηρίων του Μεγάρου Χορού)