Να κλείσεις τα μάτια και να στοχαστείς…

H Λόρι Αντερσον το βράδυ της Κυριακής στην performance που παρουσίασε στο Ηρώδειο με τίτλο «The Art of Falling» αποδόμησε τον δυτικό τρόπο σκέψης και τον δυτικό πολιτισμό. Αποδόμησε τα κακώς κείμενα του κόσμου μας, μας είπε ιστορίες, μας έβαλε να ουρλιάξουμε, μας έδωσε μαθήματα τάι τσι, μας έκανε εν πολλοίς να αναρωτηθούμε τι σημαίνει άνθρωπος και ποια η σχέση του με τη φύση, τον πλανήτη, τη μνήμη και τη συνείδηση.

H multimedia παράστασή της μπορεί να μην ήταν φτιαγμένη για το Ηρώδειο (σε κλειστό χώρο όλα θα κυλούσαν καλύτερα), τα γράμματα έπεφταν για παράδειγμα στο μνημείο και ήταν δυσανάγνωστα, το τεχνικό πρόβλημα μπορεί να έκοψε τον ειρμό της ιδίας αλλά και των θεατών, ωστόσο οι περίπου δύο ώρες ήταν ιδιαίτερα έντονες. Από τα γνωστότερα ονόματα της avant garde σκηνής παγκοσμίως, η 75χρονη πλέον Λόρι (τα έκλεισε τις 5 Ιουνίου) απέδειξε ότι ο καλλιτέχνης / δημιουργός μπορεί να κάνει το σχόλιό του χωρίς κατ’ ανάγκην να γίνεται κουραστικός και δηκτικός. Συνοδευόμενη από τον τσελίστα Ρούμπιν Κοντέλι, η αμερικανίδα μουσικός, συνθέτρια, συγγραφέας, εικαστικός και κυρίως σκεπτόμενη πολίτης μάς είπε ιστορίες / παραμύθια για τα πουλιά, τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, την αντίδραση της Γιόκο Ονο όταν πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ, για τη θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών και το bardo (οι θιβετιανοί βουδιστές πιστεύουν πως όταν κάποιος πεθαίνει η συνείδησή του περιπλανιέται σε μια ενδιάμεση φάση που ονομάζεται bardo για επτά εβδομάδες προτού μεταβεί σε μια νέα ζωή), για την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία, για τους virtual καλλιτέχνες που εμφανίζονται σε συναυλίες σε μορφή ολογραμμάτων, για τον Τζέιμς Μπράουν, για τη σχέση της με την τεχνολογία – την οποία αποδέχεται αλλά δεν αποτελεί πανάκεια για όλα – κ.ά.

Η παράσταση της Λόρι Αντερσον που παρακολουθήσαμε στο Ηρώδειο δεν αποτελεί λυσάρι ζωής. Είτε στον ρόλο του αφηγητή είτε παίζοντας βιολί (καταπληκτικός ο Κοντέλι δίπλα της) η αμερικανίδα δημιουργός δεν είχε στόχο να λύσει τις απορίες μας για την καταστροφή της φύσης, την καταστροφή της πανίδας, την καταστροφή του πλανήτη, για το γεγονός ότι «δεν είναι η καλύτερη περίοδος να βρίσκεσαι στις Ηνωμένες Πολιτείες», όπως είπε χαρακτηριστικά από τη σκηνή. Και η μινιμαλιστική μουσική της όπως και οι προβολές σκοπό είχαν να ντύσουν τις σχολιαστικές ιστορίες της. Σε αυτά προσθέστε τα σχόλιά της για την απώλεια και τη μνήμη. Ο ρόλος της Λόρι Αντερσον δεν είναι να δίνει απαντήσεις. Ο ρόλος της είναι να σε βάζει να στοχαστείς. Να κλείσεις τα μάτια και να σκεφτείς τι πρέπει να κάνεις για να αλλάξει ο κόσμος και κυρίως πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν τον καταστρέφαμε.

Ιδιαίτερες στιγμές την Κυριακή το βράδυ στο Ηρώδειο όταν η Λόρι Αντερσον έκανε μικρή επίδειξη της αρμονίας κινήσεων του τάι τσι, τονίζοντας ότι πρόκειται για πολεμική τέχνη, ενώ ακούσαμε και – ηχογραφημένη φυσικά – τη φωνή του συζύγου της, Λου Ριντ (πέθανε το 2013), να αναρωτιέται «Would you pull me up if I was drowning».

Η Λόρι Αντερσον από τη δεκαετία του ’70 έως σήμερα έχει αφήσει τη σφραγίδα της στην Τέχνη. Ανατρεπτική, αντισυμβατική, με άποψη και γνώμη. Ενδεχομένως η ουσία της φιλοσοφίας της να βρίσκεται στο εξής: «Αγαπάω τα άστρα επειδή δεν μπορούμε να τα βλάψουμε».