«Ή τους γιεγιέδες θα ‘χεις ή εμένα»

Μια εβδομάδα μετά τα «μπουκέτα» που έπεσαν μεταξύ των δύο τράπερ στα βραβεία Mad και το ανάθεμα συνεχίζεται. Βεβαίως, η κλωτσοπατινάδα είναι, πάντα και παντού, απαράδεκτη ως θέαμα και θλιβερή ως γεγονός, πολύ περισσότερο σε μια μουσική γιορτή που απευθύνεται κυρίως σε νέα παιδιά και που, η συγκεκριμένη, είναι η μακροβιότερη και η σημαντικότερη στη χώρα μας. Το μπάχαλο που έγινε – και που σε ΜΜΕ και σόσιαλ μίντια πήρε μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, έκταση απ’ όση του άξιζε – δεν «χρωματίζει» τη διοργάνωση που διεξάγεται άψογα εδώ και 18 χρόνια, έχει δηλαδή διαμορφώσει από τα γεννοφάσκια της μια γενιά. Τώρα, αν πρόκειται για «ανεξόφλητους λογαριασμούς» μεταξύ των εμπλεκομένων ή για «πρακτική εφαρμογή» της (ας την πούμε έτσι) φιλοσοφίας της τραπ δεν νομίζω ότι είναι κάτι που απαντάται στο πόδι. Και δεν ξέρω αν έχει και τόση σημασία.

Το γεγονός είναι ότι, επί μία εβδομάδα, ακούω και διαβάζω τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης για την τραπ. Να το πω; Θα το πω. Είναι περίπου, «πολύ περίπου» όμως, σαν αυτά που έλεγαν τη δεκαετία του 1960 για τους επάρατους, τότε, γιεγιέδες. Πα’ να πει τους μοντέρνους της εποχής, τους τεντιμπόηδες, τους μαλλιάδες ή όπως αλλιώς τους έλεγαν. Εφριτταν οι γυμνασιάρχες και οι επιθεωρητές με τις εξαλλοσύνες της νεολαίας, σταυροκοπιόντουσαν οι νοικοκυρές, γκρίνιαζαν τα «σοβαρά» έντυπα για τις εκτροπές και κάτι πιτσιρικάκια του Δημοτικού (όπως ήμουν εγώ τότε) βιάζονταν να μεγαλώσουν για να ενταχθούν κι αυτά στις τάξεις των γιεγιέδων. Το θέμα της επιλογής, εξάλλου, το έθετε ξεκάθαρα ο Κώστας Βίρβος σε μουσική Βασιλειάδη και δια στόματος Δημήτρη Ευσταθίου: «Αποψε σε όλα αυτά θα βάλω τέρμα / ή τους γιεγιέδες θα ‘χεις ή εμένα». Ε, μεταξύ του «Φώτη Τσίπουρα» (στις «Θαλασσιές τις χάντρες») και του Crazy Girl, εμείς επιλέγαμε τη Λάσκαρη.

Εντάξει, τα τραγούδια των «γιεγιέδων» δεν είχαν σχέση με τη στιχουργική της τραπ – μην ξεχνάμε ότι και τον Διονύση Σαββόπουλο γιεγιέ τον έλεγαν όταν, στα 22 του χρόνια, έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, το «Φορτηγό» – εκεί όπου υπήρχε και το «Βιετνάμ γιεγιέ». Μήπως, όμως, αντί να αναθεματίζουμε την τραπ, διότι αυτό κάνουμε εδώ και μια εβδομάδα, να δούμε γιατί στρέφονται σε αυτήν τη μουσική οι νέοι; Διότι αν επρόκειτο για κάτι εντελώς περιθωριακό ουδείς θα ασχολείτο με το θέμα. Η αναφορά στον Σαββόπουλο διευκολύνει την αναγωγή. Γιατί τραγουδούσε το «Βιετνάμ γιεγιέ» που εξαγρίωνε τότε την καθεστηκυία τάξη; Στη δική μου μυθολογία, την απάντηση τη δίνει ο ίδιος, δέκα χρόνια μετά, όταν μελοποίησε τους στίχους του Χριστιανόπουλου «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας / είναι πολύ ζαχαρωμένα / ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα / μα δεν ταιριάζουνε για ‘μενα».

Ζαχαρωμένα τραγούδια

Τηρουμένων των αναλογιών, γιατί τα νέα παιδιά στρέφονται στην τραπ; Μήπως διότι δεν έχουν άλλη επιλογή; Μήπως διότι τα έντεχνα, οι καρδιές που πονάνε όταν ψηλώνουν και τα γκλιτεροπόπ τους φαίνονται πολύ ζαχαρωμένα; Πασπαλισμένα με τη ζάχαρη μίας στιχουργικής που είναι το άλλοθι των μεγαλύτερων;

Τι είδους τραγούδι μπορεί να συγκινήσει σήμερα τους νέους; Πάντως όχι αυτό που θεωρούν οι 45άρηδες νεανικό και το αποθεώνουν για να φαίνονται και οι ίδιοι νέοι. Για να το πω απλά, τα τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά μια χαρά είναι αλλά δεν απευθύνονται σε νέους επειδή ο δημιουργός τους φοράει βερμούδες και εμπριμέ πουκάμισα. Οσο για το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι, πείτε κάτι σχετικό σε έναν έφηβο και το «Ok boomer» θα ακουστεί μέχρι τις Συρακούσες.

Τα παιδιά, σε αυτές τις νεανικές ηλικίες, δεν μπορούν παρά να τραγουδάνε την «αλήθεια» τους. Και αν βρίσκουν αλήθειες στους στίχους των τράπερ, το πρόβλημα δεν είναι ούτε δικό τους ούτε των τράπερ. Είναι δικό μας.