«Η σκηνή του Ρέι Λιότα που δεν θα ξεχάσω ποτέ»

Είχαμε κάποια προβλήματα προσπαθώντας να ξεκινήσουμε τα γυρίσματα της ταινίας «Τα καλά παιδιά». Η καριέρα μου είχε πάρει την κάτω βόλτα και τα στούντιο δεν ήθελαν ακριβώς να συνεργαστούν μαζί μου. Ηταν μια μεγάλη παραγωγή, με εξωτερικά γυρίσματα σε όλη τη Νέα Υόρκη και πολλή συνομιλία. Χρειαζόμασταν επίσης να βρούμε ακριβώς τον κατάλληλο ηθοποιό για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τον Χένρι Χιλ. Ο ρόλος απαιτούσε έναν σπάνιο συνδυασμό ποιοτήτων. Επρεπε να είναι επικίνδυνος. Επρεπε να είναι αφοπλιστικός. Επρεπε να είναι ευάλωτος. Μέσα στο πλαίσιο του κόσμου που αντιμετωπίζαμε, έπρεπε να είναι κάτι κοντά σε έναν αθώο, έναν τύπο που ήταν πάντα εκεί, μάρτυρας των πάντων. Και, είναι αυτονόητο, έπρεπε να δείχνει και να συμπεριφέρεται σαν να είχε βγει από αυτόν τον κόσμο. Τελικά, καταλήξαμε σε μια χούφτα ονόματα. Ενας από αυτούς ήταν ο Ρέι Λιότα.

Η λέξη «ατρόμητος» χρησιμοποιείται αρκετά συχνά για να περιγράψει τους ηθοποιούς, και δικαιολογημένα: οι ηθοποιοί πρέπει να είναι ατρόμητοι. Πρέπει απλά να πηδήξουν και πρέπει να σκοντάψουν, να αποτύχουν και να κινδυνεύσουν να φανούν γελοίοι καθώς βρίσκουν τον δρόμο τους σε έναν ρόλο. Αυτό είναι μόνο μέρος της δουλειάς. Στα «Καλά παιδιά», δουλεύαμε αυτοσχεδιαστικά στις περισσότερες σκηνές και πολλά μέλη της ομάδας γνώριζαν ο ένας τον άλλον και δούλευαν μαζί για χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας μου και του πατέρα μου. Σε αυτή τη διαδικασία μπήκε ένας νέος τύπος, ο Ρέι Λιότα. Και δεν έχασε ούτε στιγμή. Εμοιαζε σαν να δουλεύαμε μαζί για χρόνια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που γυρίσαμε τη σκηνή όπου ο Χένρι, ο Τόμι (Τζο Πέσι) και ο Τζίμι (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) φέρνουν τα λεφτά από τη ληστεία της Air France στον Πόλι (Πολ Σορβίνο). Οταν ετοίμαζαν το γύρισμα της σκηνής, πληροφορήθηκα ότι ο Ρέι είχε μόλις λάβει μία τηλεφωνική κλήση με άσχημα νέα. Πήγα κατευθείαν στο τρέιλέρ του και τον βρήκα ταραγμένο. Η μητέρα του πέθαινε. Θυμάμαι ότι έλεγε συνέχεια: «Με υιοθέτησε και με μεγάλωσε, είναι η πιο γλυκιά γυναίκα που υπάρχει – γιατί έχει αυτόν τον τρομερό καρκίνο; Γιατί;».

Του είπα ότι έπρεπε να φύγει για να είναι μαζί της, αλλά ήταν ανένδοτος: ήθελε να κάνει τη σκηνή. Περπατήσαμε μαζί στο σετ, είπαν σε όλους τι συνέβαινε και κάτι εξαιρετικό συνέβη όταν ξεκινήσαμε. Η σκηνή αφορούσε την ευφορία των χαρακτήρων μετά το πρώτο τους μεγάλο χτύπημα. Ολοι ήρθαν σε ένα συναισθηματικό δέσιμο γύρω από τον Ρέι: καθώς όλοι γελούσαν και πανηγύριζαν, θρηνούσαν μαζί του ταυτόχρονα. Γέλια και δάκρυα, δάκρυα και γέλια… ήταν ένα και το αυτό. Ο Ρέι έπαιξε τόσο όμορφα τη σκηνή και μετά έφυγε για να είναι με την αγαπημένη του μητέρα. Ηταν μια σπάνια εμπειρία.

Σχεδιάζαμε να συνεργαστούμε ξανά, αλλά οι χρόνοι μας δεν συνέπεσαν ή δεν βρισκόταν το σωστό έργο. Το μετανιώνω τώρα. Οταν είδα τον Ρέι ως τον δικηγόρο διαζυγίων στο «Ιστορία ενός γάμου» – είναι πραγματικά τρομακτικός στον ρόλο του, γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο αστείος – θυμάμαι ότι ένιωσα πως ήθελα να συνεργαστώ ξανά μαζί του σε αυτό το σημείο της ζωής του. Για να εξερευνήσω τη βαρύτητα που εξέπεμπε η παρουσία του, τόσο διαφορετική από τον νεαρό, λαμπερό ηθοποιό που ήταν όταν τον γνώρισα.

Μακάρι να είχα την ευκαιρία να τον δω για άλλη μια φορά – για να του πω πόσο πολλά σήμαινε για μένα η δουλειά που κάναμε μαζί. Ισως όμως να το ήξερε. Το ελπίζω.