«Θεός, πατρίδα, οικογένεια»

Υπό αυτό το οικείο και σε εμάς, από πολύ σκοτεινούς καιρούς, σύνθημα πραγματοποιήθηκε στις 19 και 20 Μαΐου στη Βουδαπέστη το ετήσιο Συνέδριο Πολιτικής Συντηρητικής Δράσης (CPAC) του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος – η πρώτη φορά που το CPAC πραγματοποιείται σε ευρωπαϊκό έδαφος στα πενήντα χρόνια της ύπαρξής του. Η επιλογή της ουγγρικής πρωτεύουσας δεν ήταν, φυσικά, τυχαία. Ως «Τραμπ πριν από τον Τραμπ» είχε χαρακτηρίσει τον Βίκτορ Ορμπαν ο Στιβ Μπάνον, πάλαι ποτέ στρατηγικός σύμβουλος του πρώην προέδρου των ΗΠΑ. Ούτε τα τρία απανωτά άρθρα που αφιέρωσε στη «Washington Post» o Iσάν Ταρούρ στον ούγγρο πρωθυπουργό και την «ορμπανοποίηση της Αμερικής» είναι τυχαία. Η Ουγγαρία αποτελεί τα τελευταία χρόνια «μία σημαντική πηγή έμπνευσης» για τους αμερικανούς υπερσυντηρητικούς. Το ίδιο και για τους ευρωπαίους ακροδεξιούς βέβαια – τη γαλλίδα Μαρίν Λεπέν (που προαναγγέλθηκε αλλά τελικά δεν απευθύνθηκε στο CPAC), τον ιταλό Ματέο Σαλβίνι, τον ισπανό Σαντιάγο Αμπασκάλ (έναν από εκείνους που μίλησαν στο ρεπουμπλικανικό συνέδριο μέσω βιντεοσύνδεσης) κ.ο.κ. Δεν είναι υπερβολικός ο τίτλος του «νέου μεσσία της παγκόσμιας Ακροδεξιάς» που αφιέρωσε πρόσφατα στον Ορμπαν το γαλλικό περιοδικό L’Obs. Δυσοίωνος, ναι, πολύ, παρατραβηγμένος, όχι, καθόλου.

«Είναι ένας σπουδαίος ηγέτης, ένας μεγάλος τζέντλεμαν και μόλις είχε ένα πολύ μεγάλο εκλογικό αποτέλεσμα. Ηταν μεγάλη μου τιμή να τον υποστηρίξω», διαβεβαίωσε ο Τραμπ, απευθυνόμενος μέσω βιντεοσύνδεσης στο CPAC που πραγματοποιήθηκε στις όχθες του Δούναβη. Αναφερόταν στην επανεκλογή του Ορμπαν, στις 3 Απριλίου, με το 53% των ψήφων, απέναντι σε μία πρωτοφανή συμμαχία έξι κομμάτων της αντιπολίτευσης. «Κερδίσαμε μία νίκη τόσο μεγάλη που μπορεί να τη δει κανείς από το φεγγάρι, και σίγουρα μπορούν να τη δουν από τις Βρυξέλλες», είχε διακηρύξει τότε ο ούγγρος πρωθυπουργός, χλευάζοντας τους επικριτές του. Στο CPAC έκανε κάτι πιο χρήσιμο. Παρουσίασε ένα σχέδιο 12 σημείων για την εξασφάλιση και την εδραίωση της εξουσίας -τονίζοντας μεταξύ άλλων πως ο δρόμος προς αυτήν επιβάλλει να έχεις τα δικά σου μίντια: «Είναι ο μόνος τρόπος να επισημαίνεις την παλαβομάρα της προοδευτικής Αριστεράς», διαβεβαίωσε, καλώντας τους αμερικανούς ομοϊδεάτες του να μεταδίδουν «μέρα και νύχτα», «24/7, όπως λέτε κι εσείς», εκπομπές σαν αυτή που παρουσιάζει ο καλός του φίλος Τάκερ Κάρλσον στο Fox News.

Θα είχε κυκλοφορήσει ακόμα πιο ευρέως η καθόλου ταπεινή άποψη του Ορμπαν για τη σημασία που έχει «πάνω από όλα η πίστη» καθώς και την αναγκαιότητα αντιμετώπισης της «ΛΟΑΤ προπαγάνδας» αλλά πολλοί δημοσιογράφοι διεθνών ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των «New Yorker», «Vox Media», «Vice News», «Rolling Stone» και Associated Press, δεν κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση στο συνέδριο παρότι ζητούσαν, από μήνες, διαπιστεύσεις: οι διοργανωτές είτε αγνόησαν τα αιτήματά τους είτε τους κάλεσαν να παρακολουθήσουν «το ιβέντ μέσω Διαδικτύου». Οσοι δεν το έκαναν, έχασαν την ευκαιρία να ακούσουν, μεταξύ τόσων και τόσων, και την παρέμβαση του ούγγρου τηλεοπτικού παρουσιαστή Ζολτ Μπάγερ, ενός διαβόητου ρατσιστή που έχει αποκαλέσει τους Εβραίους «βρωμερά περιττώματα», τους Ρομά «ζώα» «ακατάλληλα να ζουν μεταξύ των ανθρώπων» και τους Αφροαμερικανούς διάφορα κοσμητικά επίπεδα με τα οποία καλύτερα να μη λερωθεί αυτή η σελίδα.

Αλλά αυτός είναι ο Ορμπαν. Ενας απενοχοποιημένος εθνολαϊκιστής που πρώτα μετέτρεψε τη χώρα του σε ένα είδος τρυβλίου καλλιέργειας Πέτρι για την ανελεύθερη δημοκρατία και κατόπιν σε γη της επαγγελίας του παγκόσμιου συντηρητισμού – αφού είναι δεδομένη η βούλησή του να εξάγει το ουγγρικό μοντέλο, καθώς και η πεποίθηση ανθρώπων που τον γνωρίζουν καλά, σαν την πρώην βουλευτή του κόμματός του Σουζάνα Ζελένι, πως «το ουγγρικό γήπεδο είναι υπερβολικά μικρό» για αυτόν που ονειρευόταν μικρός, να γίνει ο επόμενος Φέρεντς Πούσκας. Στην εξουσία από το 2000, ο Ορμπαν μετέτρεψε τα δημόσια μίντια σε όργανα προπαγάνδας. Φαλκίδευσε την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Κατέπνιξε την κοινωνία των πολιτών. Οικοδόμησε ένα ισχυρό δίκτυο πελατειοκρατίας και παρεοκρατικού καπιταλισμού προκειμένου να ενισχύσει τη θέση του. Εκοψε και έραψε στα μέτρα του τον εκλογικό νόμο ώστε να μπορεί να επανεκλέγεται εσαεί. Εργαλειοποίησε το κράτος πρόνοιας. Εθεσε τους πολιτιστικούς θεσμούς υπό τον έλεγχό του, ποινικοποίησε τις οργανώσεις υπεράσπισης των μεταναστών, υιοθέτησε και προπαγανδίζει τη συνωμοσιολογική θεωρία περί «μεγάλης αντικατάστασης» του ευρωπαϊκού, χριστιανικού πληθυσμού από τις ορδές των αλλόθρησκων μεταναστών, απαγόρευσε την απεικόνιση ΛΟΑΤΚΙ+ στα σχολικά εγχειρίδια και τις τηλεοπτικές εκπομπές που απευθύνονται σε ανηλίκους, αρνήθηκε ένα νομικό στάτους στους διεμφυλικούς και διαφυλικούς ανθρώπους, απαγόρευσε τις σπουδές φύλου στην ανώτατη εκπαίδευση… ο κατάλογος είναι μακρύς και απύθμενος, όσο και η συγκατάβαση, η ειρωνεία, το νταηλίκι με τα οποία αντιμετωπίζει ο Βίκτορ Ορμπαν κάθε απόπειρα κριτικής, κάθε προσπάθεια επιβολής κυρώσεων σε βάρος του από την Ευρωπαϊκή Ενωση για τις ευρωπαϊκές αρχές που καταπατάει.

Εβδομάδες τώρα κρατάει όμηρο την ΕΕ ο ούγγρος πρωθυπουργός, αρνούμενος το εμπάργκο στις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου και απορρίπτοντας κάθε συμβιβασμό που του προτείνεται. Ο δούρειος ίππος του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ευρώπη. Οσα λέει όμως αυτό για τον ίδιο, άλλα τόσα και περισσότερα, δυστυχώς, λέει και για την Ευρώπη.