«Στο θέατρο μας γοητεύει ότι γινόμαστε παιδιά»

Ο μαγικός κόσμος του θεάτρου μπλέκεται με αυτόν του κινηματογράφου. Το τελευταίο έργο του Σαίξπηρ, η «Καταιγίδα», συναντάται δημιουργικά με την τελευταία ανολοκλήρωτη ταινία του Ορσον Γουέλς «Η άλλη πλευρά του ανέμου». Το μαγικό νησί του Πρόσπερο μεταμορφώνεται σε ένα παλιό κινηματογραφικό στούντιο όπου ο κόσμος του βάρδου συνταιριάζεται με το Χόλιγουντ της «χρυσής εποχής». Κι έτσι γεννιέται «Η άλλη πλευρά της καταιγίδας»: η νέα πρωτότυπη παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά, που ανοίγει την αυλαία του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 360 από την Τετάρτη 1 Ιουνίου.

Το κείμενο που υπογράφει ο σκηνοθέτης μεταφέρει την ποίηση του πρωτοτύπου σ’ ένα μυθικό αλλά κοντινό σε εμάς περιβάλλον, όπου τα σαιξπηρικά πρόσωπα παραπέμπουν σε αναγνωρίσιμες θρυλικές μορφές χολιγουντιανών ταινιών, από τη Ρίτα Χέιγουορθ και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ έως τον Φρεντ Αστέρ και την Τζίντζερ Ρότζερς. «Οι ήρωες που έχουμε να υποδυθούμε έχουν σχεδόν μια τριπλή ιδιότητα. Είναι ήρωες της “Τρικυμίας”, έχουν το δικό τους προσωπικό βίωμα σε μια εποχή πιο σκοτεινή αλλά και την εικόνα του πώς όλοι εμείς συναντιόμαστε επί σκηνής. Γιατί αυτό που συμβαίνει κινηματογραφείται κιόλας και παίζεται δίπλα σαν εικόνα» αναφέρει στα «Πρόσωπα» ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο οποίος πρωταγωνιστεί στην παράσταση.

Μαζί με τον Αρη Μπαλή ενσαρκώνουν το δίδυμο Χοντρός – Λιγνός. Ως Ολιβερ Χάρντι ο ίδιος, σύμφωνα με τη σκηνοθετική καθοδήγηση, βγάζει κι έναν εαυτό που μοιάζει στον Αλ Καπόνε παίζοντας με τη φαντασία και τις ψευδαισθήσεις.

«Ο ρόλος μου θυμίζει βαθιά παιδικές μνήμες. Γιατί, ως μισός Εγγλέζος, ο “Χοντρός και ο Λιγνός” ήταν μια από τις ταινίες που με άφηνε η μητέρα μου να δω στην τηλεόραση. Μου θυμίζει κάτι βαθιά παιδικό. Και νομίζω ότι είναι αυτό που γοητεύει και πάντα στο θέατρο. Το πώς τελικά όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως παιδείας, ηλικίας και συμπεριφοράς, μπορούν να γίνονται παιδιά και να ξεχνάνε το παρόν, να ταξιδεύουν σε άλλες δικές τους διαδρομές, πιο αθώες και πιο παιδικές, αλλά ακόμα και σκοτεινές» δηλώνει ο ηθοποιός. «Πολλές φορές νομίζω πως όταν έχουμε τον χρόνο της σκέψης, δημιουργούμε την ψευδαίσθηση και ονειρευόμαστε πράγματα. Κάνουμε έναν απολογισμό, σκεφτόμαστε την αγαπημένη μας διαδρομή ή τον αγαπημένο μας άνθρωπο ή οτιδήποτε άλλο. Αυτή είναι η ικανότητα, νομίζω, του ανθρώπου και η μαγεία της ψευδαίσθησης. Μπορείς σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της ζωής σου να δημιουργήσεις έναν κόσμο, να κάνεις μια αναδρομή και να ταξιδεύεις και ο ίδιος σε τέτοιους χαρακτήρες για να ξεφεύγεις. Οπότε το κάνω ούτως ή άλλως ως άνθρωπος και φαντάζομαι το κάνουν και πολλοί άλλοι» συνεχίζει.

Στην «Καταιγίδα», η μαγεία συνιστά κεντρικό θέμα και είναι το στοιχείο που συνδέει το κύκνειο άσμα του Σαίξπηρ με τη ζωή και το έργο του Ορσον Γουέλς. «Η παράσταση έχει αντιμετωπίσει, νομίζω, με τον ίδιο σεβασμό το ζήτημα της μαγείας, αν σκεφτούμε ότι και ένας σκηνοθέτης θα μπορούσε να θεωρηθεί “μάγος”. Δηλαδή το πώς βλέπει ένας άνθρωπος τα πράγματα και τα αποδίδει. Δίνει την ίδια την εικόνα που είχε στο μυαλό του μαζί με τη γνώση των συνεργατών που τον βοηθούν να υλοποιήσει αυτή την εικόνα. Ουσιαστικά από μερικές λέξεις μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να υλοποιήσει έναν υπέροχο φανταστικό κόσμο. Και από την άλλη να τον αναιρέσει σε λίγα δευτερόλεπτα. Αυτή είναι και η έννοια της μαγείας του σινεμά, νομίζω. Οταν ξεκινάει η ταινία, αν είναι τόσο μαγευτική και λειτουργεί μέσα μας σε κάποια κομμάτια, ταξιδεύουμε σε εικόνες, όνειρα, σε μουσικές, σε συναισθήματα, στο παρελθόν μας. Φέρουμε την παιδεία μας ούτως ή άλλως, οπότε υποσυνείδητα λειτουργεί στο να μας μαγεύει. Νομίζω έχει και το δισυπόστατό του ο σκηνοθέτης, μπορεί να είναι και μάγος. Εξ ου και η σύγκριση του Πρόσπερο με τον Ορσον Γουέλς. Γιατί ο καθένας παίζει δύο χαρακτήρες και έναν τρίτο υποσυνείδητο του χαρακτήρα που ζητεί ο σκηνοθέτης» λέει ο Δαδακαρίδης, για να συμπληρώσει: «Είναι και λίγο παρεξηγημένος ο όρος του μάγου. Εμένα πάντα μου άρεσε ο μάγος από τη “Φαντασία” της Ντίσνεϊ. Από τους πιο σκοτεινούς μάγους μου αρέσει ο Μέρλιν. Αλλά από την άλλη υπάρχει πάντα και το δισυπόστατο του καλού και του κακού. Εγώ προτιμώ το καλό. Γιατί οι ενήλικοι και μια φορά έχουμε και μια βαθύτερη έλξη για το σκοτάδι».

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. Εκτός από τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη στην παράσταση συμμετέχουν οι Εκτορας Λυγίζος, Αρης Μπαλής, Ελένη Μπούκλη, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αντώνης Μυριαγκός, Δημήτρης Παπανικολάου, Δημήτρης Πασσάς, Δημήτρης Πιατάς, Αλκηστις Πουλοπούλου, Χάρης Φραγκούλης και ο βετεράνος Γιάννης Βογιατζής. «Υπάρχει ένα κομμάτι μέσα στην παράσταση που, ενώ είναι πολύ μικρό, είναι ουσιώδες – η συμμετοχή του Γιάννη Βογιατζή. Δεν αναφέρομαι σε αυτόν μόνο ως προσωπικότητα. Είναι ένα κομμάτι που με ευχαριστεί τόσο ως σεβασμός απέναντι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που στήριξαν το κομμάτι της μαγείας της σκηνής, ώστε εμείς οι νεότεροι να μπορούμε να υπάρχουμε. Ενώ βλέπεις έναν άνθρωπο στην ηλικία του να είναι εκεί, παρών στη σκηνή, ξαφνικά σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι πάλι 20 χρονών. Και μεγαλύτερο και πιο μαγικό κομμάτι για έναν άνθρωπο και ηθοποιό δεν υπάρχει. Πόσω μάλλον αν μπορείς να φύγεις από το πρίσμα του “εγώ” και να αντιληφθείς ότι εμμέσως ένα κομμάτι του ενυπάρχει μέσα σου και ίσως και με τα χρόνια, αν είσαι τόσο τυχερός, να μπορείς να μπεις στα παπούτσια του» καταλήγει ο πρωταγωνιστής.