Από τον Ζιλ στον Ζακ

Το Circuit Gilles Villeneuve έχει πάρει το όνομα του από τον Ζιλ Βιλνέβ. Εναν θρύλο της Formula 1, που η αγωνιστική του, τραγική πορεία θυμίζει αυτή του Σένα. Ο Βιλνέβ έζησε έντονα τη ζωή του μέσα στις πίστες, αγάπησε τα μονοθέσια, κέρδισε αγώνες, αλλά είχε, δυστυχώς, θλιβερό τέλος! Η καναδική πίστα «πατάει» πάνω στην προσωπικότητα του Βιλνέβ. Είναι μια ταχύτατη πίστα – όπως και ο ίδιος που έδρασε στη Formula 1 από το 1977 έως και το 1982 – έχει υψηλό βαθμό επικινδυνότητας εξαιτίας των καιρικών συνθηκών (ο Βιλνέβ ζούσε «αγκαλιά» με το ρίσκο) και αναμοχλεύοντας το ιστορικό της έχει κρυμμένα πολλά θλιβερά ατυχήματα. Ο Ζιλ Βιλνέβ, ένας χαμογελαστός πιλότος από τον Καναδά, αγαπήθηκε περισσότερο επειδή ξεσήκωνε με το οδηγικό του ταμπεραμέντο (και τις υπερβολές του) τα πλήθη. Παράλληλα αγνοούσε τον κίνδυνο του αθλήματος, επειδή ακριβώς θεωρούσε ότι αυτό το επάγγελμα γνωρίζεις από την αρχή ότι έχει ως βασική προδιαγραφή τον υπέρτατο κίνδυνο.

Και, συγκλόνισε ακόμη περισσότερο τους θαυμαστές της Formula 1, όταν στις 8 Μαΐου του 1982 έχασε τη ζωή του, κυνηγώντας τον καλύτερο χρόνο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Ο μικρόσωμος πιλότος σκοτώθηκε στα δοκιμαστικά του βελγικού γκραν πρι, τον Μάιο του 1982, όμως, είχε ήδη χτίσει μια αξιόλογη καριέρα, ενώ τα μυστικά της επιτυχίας πρόλαβε να τα μεταλαμπαδεύει στον γιο του, Ζακ Βιλνέβ, που στέφθηκε πρωταθλητής μετά από πολλά, πολλά χρόνια.

Ακροβατώντας στο όριο
Ο Ζιλ Βιλνέβ αγωνίστηκε σε 68 γκραν πρι, κατάφερε να κερδίσει έξι, ενώ στο βάθρο ανέβηκε 13 φορές. Οσο πράος, ήρεμος και απόμακρος από τα φώτα της δημοσιότητας ήταν, ο Ζιλ μεταμορφωνόταν σε έναν λυσσαλέο οδηγό, που εξαντλούσε τον εαυτό του και τις οδηγικές ικανότητες, με αποτέλεσμα να ακροβατεί ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Προσπαθούσε να υπερκεράσει τις γραμμές μέσα στην πίστα, καβαλούσε τα κερμπ, είχε το «ανάποδο τιμόνι» για… πρωινό.  Ηταν ο αγαπημένος οδηγός του Εντσο Φεράρι. Επειδή ρίσκαρε σαν γνήσιος πιλότος και είχε την αυτογνωσία για τη δουλειά που κάνει. Να ζει επικίνδυνα κάθε δευτερόλεπτο, μόλις ξετύλιξε στα όρια το μονοθέσιό του. Ηταν ένας ασυμβίβαστος πιλότος και τρόμαζε (όχι μόνο τους θεατές) αλλά ακόμη και τους αντιπάλους του.

Ο μεγάλος του αντίπαλος ήταν μέσα στην ομάδα που αγωνιζόταν, τη Ferrari. Το 1982, δύο μήνες πριν χάσει τη ζωή του πίσω από το μονοθέσιο μιας κατακόκκινης Ferrari, ο Βιλνέβ είχε ξεκινήσει ανελέητο πόλεμο με τον νεοσύστατο ομόσταβλό του, τον Ντιντιέ Πιρονί, για το ποιος θα είχε αρχηγικό ρόλο μέσα στην ομάδα. Μια κόντρα που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί μιας και ο Ζιλ Βιλνέβ σκοτώθηκε στα δοκιμαστικά του βελγικού γκραν πρι. Δύο μήνες αργότερα, ο Πιρονί έζησε τη φρίκη ενός σοβαρού ατυχήματος. Σε μια στροφή, στη φημισμένη πίστα του Χόκενκαϊμ, έχασε τον έλεγχο και μέσα από το παραμορφωμένο μονοθέσιό του, βγήκε με κατεστραμμένα τα πόδια του. Ο τελευταίος έμεινε εκτός αγώνων, και όταν προσπάθησε να ξαναμπεί σε μονοθέσιο διαπίστωσε ότι απλά, οι δυνάμεις του τον είχαν εγκαταλείψει δια παντός.

Τον… στρατολόγησε ο Χαντ
Επεισοδιακός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Βιλνέβ μπήκε στον χώρο της Formula 1. Ο Καναδός έτρεχε σε αγώνες snowmobile όταν το 1976, εντόπισε το ταλέντο του ο Τζέιμς Χαντ (άλλος ένας θρύλος της F1) για να του προτείνει να δοκιμάσει να τρέξει στη Formula 1. Ετσι και έγινε. Το 1977 ξεκίνησε στη McLaren, όμως, ως ριψοκίνδυνος και ζημιάρης οδηγός είδε γρήγορα την πόρτα της εξόδου μιας και τα αφεντικά τον θεώρησαν ασύμφορο. Η ατυχία του κράτησε για λίγο, αφού η αιφνίδια αποχώρηση του Νίκι Λάουντα του άνοιξε την πόρτα για ένα ραντεβού με τον Εντσο Φεράρι. Φήμες αναφέρουν, ότι όταν πρότειναν τον Ζιλ να συναντήσει όσο πιο γρήγορα το μεγάλο αφεντικό της Ferrari, ο ίδιος είπε ότι θα πήγαινε αν ο  Φεράρι κάλυπτε τα έξοδα του ταξιδιού!

Το όνειρό του, να στεφθεί πρωταθλητής δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Ομως, 15 χρόνια μετά, ο γιος του Ζακ Βιλνέβ κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα με την ομάδα της Williams, το 1997. Ο Ζακ Βιλνέβ ήταν μόλις 11 ετών, όταν σκοτώθηκε ο πατέρας του και η κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν για αυτόν μια υποχρέωση προς τον πρωτομάστορά του. Μετά τη Williams, ο Βιλνέβ έτρεξε στη Formula 1 έως το 2006 με την ομάδα της Sauber. Οταν αποχώρησε από τις πίστες, ασχολήθηκε με τη μουσική…