Νόμος είναι το δίκιο του Θανάση

Είναι, μάλλον, ο πιο κλασικός και διαχρονικός τύπος στην τοιχογραφία της νεότερης ελληνικής ηθογραφίας. Ισως μάλιστα, να περισσεύει το «νεότερης». Πρόκειται για ένα μοντέλο νοοτροπίας και συμπεριφοράς που, σε διάφορες παραλλαγές, υφίσταται από συστάσεως ελληνικού κράτους. Είναι αυτός που τα ξέρει όλα, που έχει δίκιο σε όλα, μια απάντηση για όλα και, κυρίως, δεν σηκώνει και πολλά. Αυτός που θα καταπατήσει έστω και ένα μέτρο από το οικόπεδο του διπλανού μόνο και μόνο για τη χαρά της καταπάτησης, που θα παρκάρει μπροστά από το γκαράζ του γείτονα. Είναι ο τύπος που, την τελευταία Παρασκευή του Ιουλίου, την ώρα αναχώρησης των ακτοπλοϊκών και στον δρόμο που βγάζει στο λιμάνι του Πειραιά, θα πλύνει, με πολλές σαπουνάδες, το διπλοπαρκαρισμένο του αυτοκίνητο προκαλώντας κυκλοφοριακό έμφραγμα (το έχω δει να συμβαίνει). Που θα οδηγήσει στη ΛΕΑ και όταν του έρθει το πρόστιμο, θα το σκίσει επιδεικτικά. Που θεωρεί τον δημόσιο χώρο προσωπική του περιουσία. Που ουδέποτε θα τηρήσει «ουρά» ή σειρά προτεραιότητας. Που θέλει να καπνίσει ντε και καλά εκεί που απαγορεύεται. Διότι θεωρεί την παρανομία μαγκιά απλά και μόνο επειδή την κάνει ο ίδιος. Που θα κάνει τσαμπουκά σε υπηρεσίες, καταστήματα και ταβέρνες διότι, κατά τη γνώμη του, δεν εξυπηρετείται όπως του αρμόζει. Και που θα πλακωθεί στο ξύλο δι’ ασήμαντον αφορμή. Εξάλλου πιστεύει ότι είναι το κέντρο όχι μόνο του μικρόκοσμού του αλλά του κόσμου ολόκληρου. Ο οποίος συνωμοτεί εις βάρος του. Δηλαδή, ο πόλεμος στην Ουκρανία γίνεται για να αυξηθεί η τιμή του ρεύματος και να πληρώσει αυτός, ειδικά αυτός, περισσότερα στη ΔΕΗ. Και αν δεν έχει καταφέρει όλα όσα ήθελε στη ζωή του, είναι επειδή του στήνουν παγίδες τα συμφέροντα. Αλλά κι έτσι, ο καλύτερος είναι. Αφού αυτός είναι πάντα ο σωστός άρα το δίκιο του είναι συμπαντικό. Διότι «νόμος είναι το δίκιο του Θανάση» (τυχαία η επιλογή του προσφιλούς μου ονόματος).

Ναι, είναι ο «Ελληναράς» που, βεβαίως, κυκλοφορεί και σε γυναικεία έκδοση. Και που δεν αποτελεί ελληνικό «προνόμιο». Είναι ένας κλασικός τύπος ανθρώπινης συμπεριφοράς, περισσότερο «ορατός» ίσως κάτω από το μεσογειακό φως. Τα δείγματα του ναρκισσισμού είναι προφανή. Σε συνδυασμό με το αψίκορο του χαρακτήρα και την εγγενή επιθετικότητα, μιλάμε για ένα είδος (κι ας με συγχωρούν οι ψυχίατροι για τον νεολογισμό) ναρκισσιστικού τραμπουκισμού.

Ο «Ελληναράς» στο ΑΠΘ

Συνδέουμε αυτόν τον τύπο με κάπως μεγαλύτερες ηλικίες. Ξέρετε, λευκό φανελάκι, μπιροκοιλιά, παντελόνι χαλαρό κάτω από τον αφαλό, μαγκιά, πορδή κι εξάτμιση. Ψευτομαγκιά δηλαδή διότι οι συγκεκριμένοι τύποι, μόνο εκ του ασφαλούς κάνουν τους τσαμπουκάδες και τους τραμπουκισμούς τους. Εστω και με την ψευδοασφάλεια που θεωρούν ότι τους εξασφαλίζει το φαντασιακό ακαταδίωκτό τους.

Να τος όμως ο «Ελληναράς» και στα πανεπιστήμιά μας. Τον βλέπουμε να «διαπρέπει» επί δεκαετίες και, τις τελευταίες μέρες, να δίνει ρεσιτάλ στο ΑΠΘ. Διότι από «ναρκισσιστικό τραμπουκισμό» πάσχουν κι αυτοί οι υπερήλικες φοιτητές (48 ετών ήταν ο ένας από τους δύο συλληφθέντες). Που νομίζουν ότι όλα τους ανήκουν, από τους πανεπιστημιακούς χώρους έως το δίκιο. Που η μόνη ιδεολογία τους είναι το «ποιος έχει το πάνω χέρι». Και που ανήγαγαν σε ιδεολόγημα την κουλτούρα του μπάχαλου και της καταστροφής. Ουδεμία σχέση με φοιτητικό κίνημα, πολύ περισσότερο «ρωμαλέο» όπως το φαντασιώνεται ο πρώην υπουργός Γαβρόγλου. «Ελληναράδες» με βερμούδες που μόνο με βαριοπούλες μπορούν να «μιλήσουν» και μόνο μέσα από το μπάχαλο να εκφραστούν. Θρασύδειλοι παλικαράδες του τίποτα. Η πάταξη και η απομόνωσή τους δεν είναι «καταστολή» ή «απρόκλητη επίθεση» στους τύπους που συνεχώς προκαλούν αλλά χρέος προς την κοινωνία. Και η πανεπιστημιακή αστυνομία που η λειτουργία της κρίθηκε συνταγματική από το ΣτΕ η στοιχειώδης μέριμνα όχι μόνο για την εύρυθμη λειτουργία των πανεπιστημίων αλλά για το μέλλον της χώρας. Διότι ο μεμονωμένος «Ελληναράς» είναι γραφικός, όταν όμως αυτοί οι τύποι συγκροτούνται σε σώμα, γίνονται επικίνδυνοι.