Η τελευταία συμφωνική – Τζίνα Μπαχάουερ

ΤΗΣ κ. ΣΟΦ. Κ. ΣΠΑΝΟΥΔΗ

Περισσότερο από τη συναρπαστική εντέλεσι της εισαγωγής του «Φραύσυτζ» του Βέμπερ και τη θαυμαστά εμπεριστατωμένη ερμηνεία της Πρώτης Συμφωνίας του Μπετόβεν, που διηύθυνε ο Φιλοκτήτης Οικονομίδης στη Συμφωνική Συναυλία της Κυριακής, θα εξάρω σήμερα τη θερμή στοργή που έδειξε ο διευθυντής της Ελληνικής Κρατικής Ορχήστρας στους νέους καλλιτέχνες που παρουσίασε για πρώτη φορά εμπρός στο μεγάλο κοινόν στο πρόγραμμά του. Στο βάπτισμα αυτό του πυρός που έπαιρναν με τέτοιο καρδιοχτύπι, η ενθάρρυνσις αυτή του στοργικού διευθυντή, τους ήταν απείρως πολύτιμη κι’ αποδοτική.

Ο νέος συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, που πήρε φέτος το δίπλωμα ανωτέρων συνθετικών από τις τάξεις του Φιλ. Οικονομίδη, με το συμφωνικό Σκέρτσο «Το Πανηγύρι της Ασή-Γωνιάς» που παρουσίασε, αναδείχθηκε άξιος της τιμής που του έκαμε ο καθηγητής του. Η συμφωνική αυτή σελίδα που ο νέος συνθέτης συνέλαβε, ή καλλίτερα «άρπαξε», σε μία ευτυχισμένη στιγμή λαϊκού πανηγυριού της Κρήτης, είνε γεμάτη επιτόπιο χρώμα και πάλλεται από ρυθμική ζωή. Δεν θα μπορούσε κανείς να απαιτήση περισσότερα από ένα τόσο νεαρό παιδί, που κέρδισε με τον μουσικό αυθορμητισμό του και την εμπιστοσύνη του διδασκάλου του και την ομόθυμη συμπάθεια του Ελληνικού κοινού, που τον ανεκάλεσε τόσες φορές στη σκηνή με ειλικρινείς εκδηλώσεις. Η Τζίνα Μπαχάουερ στο χθεσινό ρεσιτάλ της ηύρε κάθε ευκαιρία σ’ ένα μακρό και πολυδαίδαλο πρόγραμμα να καταπλήξη και να συγκινήσει βαθειά τον κόσμο, που πλημμύρισε το «Κεντρικόν» για να την ακούση. Γυναίκα-δύναμις, γυναίκα-δημιουργία, από τις πολύ λίγες προνομιούχους της μεγάλης τέχνης, μουσική φύσις που διαλαλεί την κυριαρχία της επάνω στο πιάνο, του οποίου τόσοι πολλοί είνε κλητοί, ολίγιστοι όμως οι εκλεκτοί. Πιανίστα της μεγάλης γενιάς της Σοφίας Μέντσερ και της Τερέζας Καρρένια, η Ελληνίς σολίστ έχει κατακτήση θριαμβευτικά την Ευρώπη και πάει τώρα να κατακτήση και την Αμερική. Το παίξιμό της, πλουσιώτατο σε ηχητικούς δυναμισμούς, χαρακτηριστικώτατο σε ρυθμικές δονήσεις, υγιέστατο μουσικώς και πιανιστικώς, συνδυάζει έναν υπέροχο κυρίαρχο ανδρισμό, με τη γυναικεία φλόγα της εκφράσεως και την εκλεπτισμένη ευαισθησία σε αδρές μεγάλες γραμμές ανάγλυφης φραστικής, που φανερώνουν τη δημιουργική εξόρμησι μίας φύσεως γεννημένης για τις μεγάλες κατακτήσεις.