Γίνονται παιχνίδια χωρίς κανένα λόγο

Ο εφετινός τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας θα έπρεπε να είναι ένας από τους πιο εύκολους σε ό,τι έχει να κάνει με τη διοργάνωσή τους. Θα αγωνιστούν σε αυτόν ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός που αυτό τον καιρό έχουν αρκετά καλές σχέσεις σε όλα τα επίπεδα. Οχι μόνο διοικητικά, αλλά και γενικότερα: οι οπαδοί τους π.χ. δεν έχουν κακές σχέσεις – και γιατί να έχουν; Κι όμως δεν αποκλείεται να δούμε και σε αυτόν ένα σωρό από τα γνωστά απερίγραπτα.

Γραμμές

Εντός της κυβέρνησης υπάρχουν δυο γραμμές: υπάρχουν αυτοί που λένε ότι είναι μια ευκαιρία να διοργανωθεί ένας κανονικός τελικός Κυπέλλου με παρουσία οπαδών και των δύο ομάδων και μάλιστα σημαντική κι αυτοί που λένε πως μάλλον βιάστηκε η αστυνομία να δώσει τη συγκατάθεσή της για μετακίνηση περίπου είκοσι χιλιάδων οπαδών του ΠΑΟΚ. Την πρώτη άποψη ασπάζονται όσοι δεν έχουν ζήσει διεξαγωγή τελικού Κυπέλλου στην Ελλάδα. Τη δεύτερη όσοι δεν έχουν ξεχάσει ότι την τελευταία φορά που ήρθαν είκοσι χιλιάδες οπαδοί του ΠΑΟΚ στην Αθήνα, χάρη και στην υποδοχή που τους επιφύλαξαν διάφορα «μπουμπούκια» που ανθίζουν στην πρωτεύουσα, καιγόταν το σύμπαν για δυο μέρες. Κι όχι μόνο το δύστυχο ΟΑΚΑ στο τέλος του ματς.

Οργάνωση

Εγώ λέω ότι με μια σοβαρή οργάνωση του πράγματος τίποτα δεν είναι δύσκολο. Για να γίνει ένας τελικός Κυπέλλου με πολύ κόσμο στην Αθήνα (σε ένα γεμάτο γήπεδο θα έλεγα όπως παντού στην Ευρώπη…) χρειάζονται δυο πράγματα: το πρώτο είναι ο κύρος όγκος των οπαδών των φιλοξενούμενων που θα μετακινηθεί από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με πούλμαν να κάνει το ταξίδι σε μια μόνο μέρα. Οι οπαδοί πρέπει να διευκολυνθούν να διασχίσουν την Εθνική γρήγορα και να μπουν και να βγουν από την Αθήνα χωρίς να τους περιμένουν διάφοροι ολότρελοι στήνοντάς τους «καρτέρια». Πρέπει επίσης να δεσμευτούν πως δεν θα διανυκτερεύσουν στην πρωτεύουσα, αλλά θα φύγουν αμέσως μετά το ματς. Το δεύτερο κι επίσης εύκολο είναι να δεσμευτούν οι δυο ομάδες ότι τα εισιτήρια δεν θα καταλήξουν στους οργανωμένους. Οσο κι αν αυτό το δεύτερο ακούγεται απίθανο, στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε απλά με ζήτημα εφαρμογής του νόμου που ψηφίστηκε πρόσφατα χάρη στην παρέμβαση δύο υπουργών (του κ. Θεοδωρικάκου και του κ. Τσιάρα) κι ενός υφυπουργού, δηλαδή του κ. Αυγενάκη.

Τέλος

Με τον νόμο αυτό θυμίζω ότι οι σύνδεσμοι των οργανωμένων έχουν κλείσει μέχρι το τέλος Ιουλίου. Επομένως δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν θέμα συζήτησης για το αν θα πάρουν τα μέλη τους εισιτήρια. Αλλά φυσικά δεν είναι έτσι.

Τιμωρία

Η αγωνία για το αν θα γίνουν επεισόδια στον τελικό του Κυπέλλου είναι μια ωραία τιμωρία της υποκρισίας που υπάρχει στην αντιμετώπιση του θλιβερού φαινομένου της οπαδικής βίας. Η κυβέρνηση το αντιμετώπισε με τη γνωστή λογική του «καταργώ τα πάντα με ένα νόμο και ένα άρθρο». Μόνο που επί της ουσίας οι σύνδεσμοι δεν έκλεισαν και τα «παιδιά» αποτελούν πάλι τον μεγάλο πονοκέφαλο όλων. Κι ένας Θεός ξέρει τι σχεδιάζουν: από τα δικά τους σχέδια φοβάμαι το πώς θα κριθεί το σε τι συνθήκες θα γίνει ο τελικός κι όχι από τα σχέδια της αστυνομίας και τις αγωνίες των υπουργών, που δεν μπορούν να ψηφίσουν απαγόρευση των επεισοδίων με ένα νόμο κι ένα άρθρο γιατί και η κωμωδία έχει τα όριά της.

Αποτυχία

Δυο απολύτως αποτυχημένες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις ολοκληρώθηκαν αυτές τις μέρες: τελείωσε το περίφημο πρωτάθλημα της Σουπερλίγκ2 και τα play out της Σουπερλίγκας, δύο τερατουργήματα. Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα της δημιουργίας αυτής της Σουπερλίγκ2 που είδαμε φέτος: αν ήταν των ανθρώπων του υφυπουργείου Αθλητισμού τα θερμά μου συγχαρητήρια διότι κατάφεραν να κάνουν ένα πρωτάθλημα πολύ χειρότερο από εκείνο που είχαμε δει τις μέρες που υφυπουργός Αθλητισμού ήταν ο Γιώργος Βασιλειάδης.

Δεν υπάρχουν

Το να φτιάξεις δυο ομίλους σημαίνει πως πιστεύεις πως στην Ελλάδα μπορεί να υπάρχουν καμιά τριανταριά επαγγελματικές ομάδες έτοιμες να πάρουν μέρος στην κατηγορία: δεν υπάρχουν. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν είδαμε μέσα στη σεζόν του κόσμου τα κωμικά, δηλαδή ομάδες να μην ξεκινάνε το πρωτάθλημα με τις υπόλοιπες, να δηλώνουν ως ποδοσφαιριστές αθλητές που δεν είναι ποδοσφαιριστές, να διαλύονται και να αγωνίζονται στο τέλος σε κάποια ματς με παιδιά απλά για να μην ξεκινήσουν το επόμενο πρωτάθλημα με μηδενισμούς κ.λπ. Ολο αυτό το απίθανο πανηγύρι χρηματοδοτείται επί της ουσίας από το κράτος, μέσω της ΕΡΤ και μέσω των επιχορηγήσεων από τους φόρους στις στοιχηματικές εταιρείες. Κι όμως το κράτος δεν μπορεί να επιβάλει μια σταλιά σοβαρότητα.

Γέλια

Η ίδια η φόρμουλα διεξαγωγής επέτρεπε να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Μια ομάδα που έχει κερδίσει τον ένα από τους δυο ομίλους (ή ο Λεβαδειακός ή η Βέροια δηλαδή) κινδυνεύει να μην ανεβεί κατηγορία και να παίξει και του χρόνου στην ίδια: ο χαμένος των μπαράζ θα αγωνιστεί με τη Λαμία που τον περιμένει κι αν ηττηθεί θα ξαναπαίξει του χρόνου στον ίδιο όμιλο τον οποίο φέτος κέρδισε! Είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Κι απορώ ποιος τη σκέφτηκε…

Θλίψη

Ανάλογα θλιβερή διοργάνωση είναι κι αυτή που ονομάζουμε «play out της Σουπερλίγκ» και στην οποία αγωνίζονται όσες ομάδες της πρώτες κατηγορίας δεν έχουν μπει στα play off. Σε αυτή πήραν μέρος φέτος τέσσερις ομάδες παντελώς αδιάφορες: ο ΟΦΗ, ο Αστέρας Τρίπολης, ο Παναιτωλικός και ο Βόλος. Σε χρόνο ρεκόρ υπήρξε αδιάφοροι και ο Ατρόμητος και ο Ιωνικός που έφτασαν στη μαθηματική σωτηρία. Τι απέμεινε; Να αγωνίζονται όλοι και να περιμένουμε να μάθουμε ποιος θα υποβιβαστεί απευθείας και ποιος θα αγωνιστεί σε αγώνα μπαράζ: τελικά δεν τη γλύτωσε ο Απόλλωνας κι έχει μια δεύτερη ευκαιρία η Λαμία. Αλλά αυτό που ουσιαστικά παρακολουθήσαμε ήταν μια σειρά από παντελώς αδιάφορα βαθμολογικά ματς που γρήγορα εξελίχθηκαν σε αγγαρείες.

Ενα

Στα τρία ματς της τελευταίας τους αγωνιστικής που έγιναν το Σάββατο είχαμε μόλις ένα γκολ: όχι τυχαία σκόραρε μόνο ο Ιωνικός που κέρδισε τον Ατρόμητο. Συνέβη γιατί τα play out τα αντιμετώπισε με σοβαρότητα. Ισως γιατί δεν είχε ξαναβρεθεί σε αυτά. Αν θέλουν να τα κάνουν και του χρόνου ας θεσμοθετήσουν ένα χρηματικό έπαθλο: αν η πρωτιά σε αυτά έδινε στον νικητή έστω πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ θα βλέπαμε κάποια ματς της προκοπής. Με σκοπιμότητα; Πιθανόν ναι. Αλλά χίλιες φορές να υπάρχει σκοπιμότητα, δηλαδή στόχος από το να παίζουν όλοι χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος…