Τώρα που είναι άνοιξη…

Τα τελευταία χρόνια, οπότε το θέμα είναι εκ των πραγμάτων στον αφρό λόγω της γενικότερης κορεκτίλας αλλά και του #MeToo ειδικότερα, κάποιοι μού υπενθυμίζουν ένα κείμενό μου, πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, στο οποίο προσπαθούσα να κωδικοποιήσω και να ταξινομήσω τις διάφορες κατηγορίες – τις διάφορες «φυλές» θα λέγαμε ίσως σήμερα – εκείνων που συστηματικά «την πέφτουν». Αλλωστε, στο αίτημα φίλων και αναγνωστών να επανέλθω στο θέμα έρχεται να προστεθεί και η επιθυμία μου να υπενθυμίσω εμπράκτως ότι τα «Γλωσσίδια» δεν θέλουν να είναι μια αποστειρωμένη στήλη, αλλά μια στήλη με χυμούς, ανοιξιάτικους και άλλους, με έφεση συχνά στην παιγνιώδη όψη και διάσταση των πραγμάτων.

Τέσσερις είναι, λοιπόν, οι κατηγορίες εκείνων που, άλλοτε περιστασιακά και άλλοτε πιο συστηματικά, επιδίδονται στο κοινώς λεγόμενο πέσιμο.

Πρώτος και καλύτερος, ο πεσιματίας. Πρόκειται για την υψηλότερη κατηγορία, στην οποία ανήκουν όσοι έχουν λίγο-πολύ αναγάγει το πέσιμο σε κάτι μεταξύ τέχνης και επιστήμης. Ο παλιός καλός πεσιματίας (το είδος όλο και περισσότερο τείνει να εκλείψει) είχε θεωρητική συγκρότηση και γενικότερη παιδεία που άπτονταν του επίμαχου θέματος και πεδίου. Επιπλέον, ο πεσιματίας είναι έτσι κι αλλιώς αβρός και φιλόφρων προς τις κυρίες, ασχέτως «αποτελέσματος» και ανεξαρτήτως «πιθανοτήτων».

Κατεβαίνοντας κατηγορία, συναντάμε τον πεφτάκια. Ο πεφτάκιας διαθέτει κάποια γνωρίσματα που θυμίζουν τη «λογιοσύνη» του πεσιματία. Από την άλλη, γίνεται ενίοτε μέχρι και φορτικός ή «σπαστικός», προκαλώντας ακόμα και σαρκαστικά σχόλια εκ μέρους των γυναικών.

Στο τρίτο σκαλί της κλίμακας συναντάμε τον πέφτουλα. Συχνά ο πέφτουλας δεν είναι παρά πρώην πεφτάκιας (σπανιότατα και πρώην πεσιματίας) που έχει «κατέβει κατηγορία», οπότε και δεν απέχει πια πολύ από τον κοινώς λεγόμενο «λιγούρη».

Τέλος, στο τέταρτο σκαλί βρίσκουμε το πεφτρόνι. Πρόκειται για μάλλον ανώριμο άτομο, το οποίο συχνά ψάχνεται ως προς το στιλ και τις μεθόδους που θα υιοθετήσει. Κατά τα άλλα, υπάρχουν πεφτρόνια που αξίζουν τη συμπάθειά μας, έτσι όπως τσαλαβουτάνε εδώ κι εκεί.

Αυτά τα λίγα ως συμβολή σε μια πιο χαλαρή ατμόσφαιρα, όπως απαιτεί η περίοδος μετά την ορμητική εισβολή της άνοιξης τις μέρες του Πάσχα. Αλλωστε, ίσως έτσι μπορέσουμε να ξεχάσουμε έστω και για λίγο τον Πούτιν και τη Λεπέν, τη ΔΕΗ και τη ΔΕΠΑ, την Covid-19 και την απειλή της ηπατίτιδας. Και βέβαια, όλα αυτά με την ελπίδα ότι δεν θα πέσουν επί της κεφαλής μου κεραυνοί και αναθέματα από τους σύγχρονους ιεροεξεταστές και τις σύγχρονες ιεροεξετάστριες. Από εκείνες και εκείνους που σε λίγο, αν συνεχιστεί η ίδια υστερία, θα θεωρούν και θα καταγγέλλουν πως ακόμα και το να πεις σε μια γυναίκα «τι όμορφα που είναι τα μάτια σου» συνιστά απόπειρα βιασμού. Αν όχι και συντελεσμένο βιασμό.

Εμμηνος ρήση

Για έναν εστέτ, το χιούμορ και η αίσθηση του χιούμορ είναι ηθικά ζητήματα.

Ζερμέν Μπαζέν