«Το έργο γεννιέται από μόνο του»

Επιστρέφει στην αθηναϊκή εικαστική σκηνή ύστερα από απουσία 15 ετών, καθώς σχεδόν επί μία και πλέον δεκαετία όλη της η παραγωγή φιλοξενούνταν σε εκθέσεις στη Γαλλία, όπου ζει μεγάλο μέρος του χρόνου. Τώρα τα 15 ολοκαίνουργια, μεγάλων κατά κύριο λόγω διαστάσεων, έργα της Αννας Μαρίας Τσακάλη, που συνθέτουν έναν κόσμο γεμάτο χρώματα κι «ευωδιές» – δεδομένου ότι η θεματική της εδώ και δυο δεκαετίες περιστρέφεται γύρω από τα λουλούδια – ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους φίλους της ζωγραφικής στη νέα της έκθεση υπό τον τίτλο «Τέσσερις εποχές» που θα πραγματοποιηθεί στην γκαλερί Καλφαγιάν. «Ξεκίνησα να ζωγραφίζω λουλούδια σε μια εποχή που θεωρούνταν διακοσμητικό θέμα. Πήρα, όμως, το ρίσκο διότι δεν προσέγγισα το θέμα αισθητικά. Αντιθέτως, το λουλούδι για μένα είναι κάτι ζωντανό, εύθραυστο και δυναμικό μαζί που μάχεται για τη ζωή του. Ακόμη και κομμένο να προσπαθεί να διατηρήσει το χρώμα του, τη μυρωδιά του. Είναι ένα μάθημα αντίστασης, ομορφιάς και αξιοπρέπειας» λέει στο «ΝΣυν» η καταξιωμένη και με διεθνείς διακρίσεις ζωγράφος και εξηγεί για ποιον λόγο επέλεξε τις τέσσερις εποχές ως κεντρικό άξονα της έκθεσής της.

«Μου αρέσει η ιδέα του ρυθμού, της αλλαγής, της αναγέννησης. Ζωγραφίζοντας τη φύση ζωγραφίζω τη ζωή σε διαφορετικές φάσεις. Η φύση επειδή μου δίνει ενέργεια, δόνηση, με απελευθερώνει, με βοηθά να μιλήσω για όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα», υποστηρίζει και δικαιολογεί την επιλογή της να δουλέψει σε καμβάδες μεγάλων διαστάσεων επειδή της επιτρέπουν να αισθάνεται «πιο ελεύθερη και σωματικά και φαντασιακά. Τριγυρίζω μέσα τους. Είναι οι μυστικοί μου κήποι».

Αγαπημένη εποχή της Αννας Μαρίας Τσακάλη είναι το καλοκαίρι, που το θεωρεί ως κορύφωση του ετήσιου κύκλου. «Κάθε εποχή, ωστόσο, είναι ωραία. Στον χειμώνα, ας πούμε, ενώ υπάρχει μια σιγή και εσωστρέφεια, όλα είναι ζωντανά, δεν υπάρχει θάνατος. Ολα ξαναγίνονται, ξαναφουντώνουν την άνοιξη, κι αυτό το βρίσκω μαγικό».

Πώς όμως αυτοί οι «μυστικοί κήποι» προκύπτουν πάνω στον λευκό καμβά; «Το έργο γεννιέται μόνο του. Δεν υπάρχει έτοιμη εικόνα. Ξεκινάω από το μυαλό μου δημιουργώντας ένα χάος, ένα παιχνίδι, το οποίο δεν έχει προορισμό. Συνήθως ακολουθώ επιθυμίες χρωματικές ή υφής και σιγά-σιγά όσο κοιτάζω το έργο αναγνωρίζω μέσα του φόρμες από φυτά που άλλα είναι φανταστικά κι άλλα μπορώ να τα βρω στο ανθοπωλείο. Παίζω ανάμεσα στο φανταστικό και το ορατό. Σιγά-σιγά φαντάζομαι λουλούδια και πηγαίνω στο ανθοπωλείο να τα βρω. Κάποιες φορές μοιάζει με κυνήγι  θησαυρού.

Είμαι μια ζαλάδα για τους ανθοπώλες, καθώς τους περιγράφω αυτό που χρειάζεται το έργο. Και πολλές φορές δεν το βρίσκω».

«ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ». Μετά από δυο δεκαετίες αφοσίωσης στον κόσμο των λουλουδιών έχει την αίσθηση ότι πλησιάζει η ολοκλήρωση αυτού του κύκλου; «Οχι, υπάρχει ακόμη υλικό. Ολο και κάτι επιπλέον έχω να πω. Σε όλο αυτό το διάστημα έχουν υπάρξει αλλαγές στη ζωγραφική μου. Οσο περνούν τα χρόνια κατακτώ περισσότερες ελευθερίες. Διαχειρίζομαι διαφορετικά το αρχικό υλικό κι αφήνω περισσότερο χώρο πάνω στο έργο» απαντά και εξομολογείται ότι με τη ζωγραφική «ξαναβρίσκω τον εαυτό μου σε όλη του την πολυπλοκότητα. Με τη ζωγραφική ζω ελεύθερη. Είναι για μένα τρόπος ζωής».

Τι περιμένει από την έκθεση στην Αθήνα, η οποία έρχεται λίγες μόλις μέρες μετά την ολοκλήρωση εκείνης στο Τελλόγλειο Ιδρυμα της Θεσσαλονίκης, στην οποία παρουσίασε μια σύνοψη των έργων της περιόδου που δεν είδε το ελληνικό κοινό και η οποία ελπίζει να βρει στέγη και στην Αθήνα; «Προσδοκώ το βλέμμα των άλλων. Η σχέση με το κοινό αποτελεί το 50% του έργου. Θέλω να δω τι θα δουν από μένα. Με ενδιαφέρουν όλες οι αναγνώσεις. Εχω κατά καιρούς ακούσει πράγματα που δεν τα περίμενα και υπάρχουν άνθρωποι που είδαν πολύ βαθιά μέσα μου βλέποντας τα έργα μου. Η έκθεση είναι μια σπουδαία στιγμή».