Μπροστά στην πρώτη κάλπη

Θα μπορούσε να έχει τη σημασία του για τις μελλοντικές κινήσεις, εάν δεν επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα της χρησιμότητας στην πολιτική. Τον Οκτώβριο του 2016, στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ο Πάνος Καμμένος ήταν παρών και ανέβηκε στο βήμα για έναν μακρύ χαιρετισμό. Από το 3ο Συνέδριο απουσιάζει, αφού οι προσκλήσεις του Αλέξη Τσίπρα έχουν πλέον άλλους αποδέκτες. Ακόμη κι αν είχε ήδη συνυπογράψει το τρίτο Μνημόνιο, ο Καμμένος είχε κάνει τότε – καταχειροκροτούμενος – λόγο για «Νέο Γοργοπόταμο» και για μάχη απέναντι στους «υποταγμένους στα κελεύσματα του Σόιμπλε». Το δίλημμα του Αλέξη Τσίπρα είναι σήμερα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και ο νέος δρόμος οδηγεί σε «προοδευτική κυβέρνηση». Ακόμη κι αν απέφυγε να γίνει σαφέστερος ως προς τους αποδέκτες, το «ελάτε να κυβερνήσουμε μαζί» προϋποθέτει συγκεκριμένη διεύθυνση στην πρόσκληση. Διαφορετικά, ο ταχυδρόμος θα την επιστρέψει ως ανεπίδοτη.

Η διαφορά, βέβαια, από το 2ο Συνέδριο έχει να κάνει με τη θέση ισχύος στην πολιτική σκηνή. Ο Τσίπρας τότε ανέβηκε στο κομματικό βήμα ως πρωθυπουργός (με εταίρο τον Καμμένο), σήμερα απευθύνεται στο ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ και το πανελλήνιο ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης – υπό πολλαπλή πίεση και ως ο αρχαιότερος των πολιτικών αρχηγών στην αρένα. Προφανώς ουδείς αμφισβητεί ότι στην Κουμουνδούρου εκείνος είναι ο μαέστρος, αλλά το βάρος του χρόνου ζυγίζεται και οι νέες μάχες ξεκινούν πλέον από το εσωκομματικό πεδίο. Η Ομπρέλα τον αφήνει ακάλυπτο στη βροχή.

Στην πραγματικότητα, αυτό που επιδιώκεται από το απόγευμα της Πέμπτης στο γήπεδο του Τάε Κβον Ντο και θα ακολουθήσει και μέσα από τα συνέδρια της ΝΔ και του Κινήματος Αλλαγής, είναι να μπουν οι βάσεις ενός σχεδιασμού για τον πρώτο γύρο της πολιτικής σύγκρουσης του 2023. Από τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε τον εκλογικό ορίζοντα, κάθε βήμα, κάθε παρέμβαση γίνονται πλέον με το βλέμμα στην πρώτη κάλπη της απλής αναλογικής.

Οι στοχεύσεις είναι διαφορετικές. Ο Τσίπρας είναι αμφίβολο εάν αντέχει μια νέα ήττα στη δεύτερη κάλπη που θα βγάλει κυβέρνηση με την ενισχυμένη πλειοψηφία, όπως και μια μακρά παραμονή στα αντιπολιτευτικά έδρανα. Σπεύδει από τώρα να εγκλωβίσει τη Χαριλάου Τρικούπη σε μια συζήτηση που θα μπορούσε αν όχι να τη δεσμεύσει για τις επιλογές της, τουλάχιστον να την εκθέσει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει στην πρώτη κάλπη το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Μια καταγραφή δυνάμεων που θα παραπέμπει σε ένα σκηνικό τρικομματισμού θα ήταν το πιο ισχυρό χαρτί για το «παζάρι» της επόμενης μέρας. Η Χαριλάου Τρικούπη επενδύει στην πρώτη Κυριακή και γιατί η δεύτερη αναμέτρηση μπορεί να αποδειχθεί πολύ σκληρή για όσους ακολουθούν τους δύο προπορευόμενους. Συνέβη και τον Ιούνιο του 2012. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει μια καθαρή πρωτιά που θα του δίνει τον πρώτο λόγο για κάθε επόμενη κίνηση – είτε της νέας κάλπης είτε της κυβερνητικής συνεργασίας. Το σημερινό σκηνικό και η ανταλλαγή πυρών δεν προϊδεάζουν για τα επόμενα επεισόδια. Στο Μαξίμου δεν έχουν αμφιβολία ότι μπροστά στον φόβο της δεύτερης αναμέτρησης, θα βρεθούν οι απαραίτητοι εταίροι. Αρκεί η πρώτη κάλπη να αφήνει τα ηνία στα χέρια του Μητσοτάκη.

Ενα βασικό πρόβλημα για τους εσωτερικούς σχεδιασμούς, το οποίο επισημαίνεται από κάθε επιτελείο, είναι ότι η διεθνής ρευστότητα μπορεί να βάλει στην εξίσωση απρόβλεπτους παράγοντες. Ηταν η πανδημία, ακολούθησαν η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και μια διεθνής οικονομική κρίση που έχει ήδη αρχίσει να αφήνει παντού αποτύπωμα – και ουδείς αποκλείει αυτό το χαρμάνι να προκαλέσει πολιτικές μεταβολές που θα επηρεάσουν την κατεύθυνση της Ευρώπης και γενικότερα της Δύσης. Η αναμέτρηση του Εμανουέλ Μακρόν με τη Μαρίν Λεπέν την επόμενη Κυριακή είναι ένα μεγάλο κρας τεστ που παρακολουθεί με τις δικές της ανησυχίες και η Αθήνα. Αν έχει κι αυτό τη σημασία του, παράλληλα με το εσωτερικό παιχνίδι εξουσίας και όσα τους χωρίζουν, στο τρίγωνο Μαξίμου, Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη έχουν ξαφνικά ανακαλύψει ότι η Λεπέν τους ενώνει…