10 σταθμοί στην καριέρα του Μπρους Γουίλις

Μόνο στενοχώρια μπορεί να προκαλέσει η είδηση ότι λίγο μετά τα γενέθλια των 67 χρόνων του (19 Μαρτίου 1955) ο ηθοποιός Μπρους Γουίλις ανακοίνωσε μέσω της  οικογενείας του στα κοινωνικά δίκτυα ότι είναι αναγκασμένος να αποσυρθεί από το επάγγελμα του ηθοποιού μετά τη διάγνωσή του με αφασία (γλωσσική διαταραχή που προκαλείται από εγκεφαλική βλάβη και επηρεάζει την ικανότητα του ατόμου να επικοινωνεί). Κλασική περίπτωση ηθοποιού του οποίου η 40χρονη καριέρα είχε χαρακτηριστικά σκαμπανεβάσματα, ο Γουίλις μετρά μέχρι σήμερα 136 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις, χωρίς σε αυτές να συμπεριλάβουμε τις οκτώ ταινίες του που δεν έχουν παιχτεί ακόμα, από τις οποίες δύο είναι έτοιμες («Vendetta» και «Fortress: Sniper’s eye») και έξι στο στάδιο της ολοκλήρωσης (post production). Το χρονολόγιο που ακολουθεί είναι σταθμοί – όχι απαραιτήτως καλοί – στην καριέρα του ηθοποιού, οι ταινίες του οποίου μέχρι σήμερα έχουν κάνει εισπράξεις πάνω από 5 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

1985-1989 «Αυτός, αυτή και τα μυστήρια» (Moonlighting)
Επειτα από σύντομα περάσματα σε σειρές ή μεγάλες ταινίες όπως «Η Ετυμηγορία» (1982) του Σίντνεϊ Λουμέτ, ο Γουίλις έγινε για πρώτη φορά αναγνωρίσιμο όνομα στα μέσα της δεκαετίας του 1980 όταν ανέλαβε τον ρόλο του ιδιωτικού ντετέκτιβ Ντέιβιντ Αντισον Τζούνιορ στο πλευρό της Σίμπιλ Σέπαρντ στη σειρά «Αυτός, αυτή και τα μυστήρια». Η σειρά κράτησε έως το 1989 και χάρη στη χημεία των δύο εντελώς αντίθετων χαρακτήρων των πρωταγωνιστών της παραμένει μια από τις πιο ευχάριστες, αστυνομικού περιεχομένου κωμικές (και όχι μόνο) σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης. Αυτή η σειρά ήταν και το εισιτήριό του στον κινηματογράφο.

1988 «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» (Die hard)
Η πρώτη (και όπως συνήθως συμβαίνει με τα franchise, η καλύτερη) από τις συνολικά πέντε ταινίες όπου ο Γουίλις ενσάρκωσε τον νεοϋορκέζο αστυνομικό Τζον ΜακΛέιν φέρνοντας εις πέρας αποστολές που ούτε ο Σούπερμαν θα μπορούσε… Εδώ, ο ιδιόρρυθμος αλλά ικανότατος αστυνομικός της Νέας Υόρκης θα περάσει τα χειρότερα Χριστούγεννα της ζωής του όταν αντιλαμβάνεται ότι η γυναίκα του βρίσκεται στα χέρια ενός τρομοκράτη (Αλαν Ρίκμαν) που έχει καταλάβει ένα τεράστιο κτίριο του Λος Αντζελες. Η επιτυχία της τον μετέτρεψε σε σούπερ σταρ, ενώ ο Γουίλις υποδύθηκε τον υπαστυνόμο ΜακΛέιν για τελευταία φορά το 2013 στο «Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα».

1989 «Kοίτα ποιος μιλάει» (Look who’s talking)
Η φωνή του Γουίλις ως εμβρύου και στη συνέχεια νεογέννητου είναι η μοναδική πρωτοτυπία τούτης της διάσημης κωμωδίας της Εϊμι Χέκερλινγκ με πρωταγωνιστές την Κίρστι Αλεϊ και τον Τζον Τραβόλτα, η οποία χάρη στην επιτυχία της απέκτησε και δύο «συνέχειες» που όμως αμέσως ξεχάστηκαν. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2006, ο Γουίλις θα έδινε και πάλι τη φωνή του στο κινούμενο σχέδιο «Πέρα από τον φράχτη» των Τιμ Τζόνσον – Κάρεϊ Κερκπάτρικ όπου «υποδύθηκε» ένα πανέξυπνο ρακούν και είναι το καλύτερο στοιχείο της.

1991 «Χάντσον Χοκ: Το γεράκι» (Hudson Hawk)
Ο Γουίλις στον ρόλο ενός ικανού διαρρήκτη που αναλαμβάνει την κλοπή τριών έργων του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Ενα κυριολεκτικό φιάσκο του Μάικλ Λίμαν, το οποίο ο Γουίλις όπως και η Αντι ΜακΝτάουελ, σίγουρα θα έχουν σβήσει από τη μνήμη τους. Η παταγώδης αποτυχία του στα ταμεία ήταν ένα μεγάλο σοκ για την Tri-Star Pictures, ενώ εκείνη η περίοδος, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990, ήταν πραγματικά άσχημη για τον ηθοποιό με τη μια αποτυχία να ακολουθεί την άλλη («Μπίλι Μπαθγκέιτ», «Ο τελευταίος πρόσκοπος» κ.ά.).

1994 «Pulp Fiction»
Βραβευμένη με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών ντελιριακή συρραφή νοσηρών και διασκεδαστικών ιστοριών έρωτα, πάθους και εγκλήματος, με φόντο τον υπόκοσμο του Λος Αντζελες. Μέσα από αυτές τις αλληλένδετες ιστορίες ο Κουέντιν Ταραντίνο (βραβείο Οσκαρ σεναρίου) «υιοθετεί» πολλά κινηματογραφικά στυλ, με κοινό παρονομαστή τους την πλάκα και τη βία (ή τη βίαιη πλάκα). Η επιτυχία της ταινίας έσωσε την καριέρα του Τζον Τραβόλτα, οι Σάμιουελ Τζάκσον και Ούμα Θέρμαν προτάθηκαν για Οσκαρ, όμως είναι ο ήρωας του πυγμάχου Μπουτς (Γουίλις) εκείνος που χαράσσεται στη μνήμη, χάρη κυρίως στη σκηνή της σωτηρίας του χειρότερου εχθρού του (Βινγκ Ρέιμς), στο χειρότερο υπόγειο που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά έπειτα από εκείνο της «Σιωπής των αμνών».

1995 «12 Πίθηκοι» (12 Monkeys)
Ο Γουίλις είναι σχεδόν τέλειος στον ρόλο του Κόουλ, ενός κατάδικου στην κατεστραμμένη Γη του 21ου αιώνα, ο οποίος δέχεται να επιστρέψει στο 1997 για να ανακαλύψει τον ιό των «12 πιθήκων» που οδήγησε τον κόσμο στην καταστροφή, ώστε οι επιστήμονες να βρουν τον τρόπο αντιμετώπισής του. Ομως το ταξίδι στον χρόνο στραβώνει και μαζί του όλη η αποστολή. Εφιαλτικό με έναν καφκικό τρόπο αλλά συγχρόνως απερίγραπτα διασκεδαστικό ταξίδι του Τέρι Γκίλιαμ ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν, για το οποίο ο Μπραντ Πιτ υπήρξε υποψήφιος για το Οσκαρ β’ ρόλου. Εν μέρει στηρίζεται στη μικρού μήκους ταινία «La jette» του Κρις Μαρκέρ.

1998 «Armageddon»
Η εφετζίδικη, θορυβώδης, αλλά τελικά χορταστική για το είδος της περιπέτεια του Μάικλ Μπέι, είναι ένα υπερσύγχρονο παραμύθι επιστημονικής φαντασίας στο οποίο μια ομάδα ειδικών στις εξορύξεις πετρελαίου αναλαμβάνει την καταστροφή ενός αστεροειδούς που κατευθύνεται απειλητικά προς τον πλανήτη. Ο Γουίλις είναι ένα πανάκριβο πιόνι δίπλα σε άλλα μεγάλα ονόματα (Μπεν Αφλεκ, Λιβ Τάιλερ, Μπίλι Μπομπ Θόρτον κ.ά.), μιας από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, μια επιτυχία όμως που δεν χρεώνεται τόσο στους ηθοποιούς όσο στο μεγάλο μπάτζετ που ήταν πάντα το χαρακτηριστικό των pop corn movies του παραγωγού Τζέρι Μπρουκχάιμερ.

1999 «Η έκτη αίσθηση» (The sixth sense)
Διεισδύοντας στον ψυχισμό δύο τραυματισμένων ανθρώπων (ενός πιτσιρίκου – Χάλεϊ Τζόελ Οσμεντ, που καταδιώκεται από εφιάλτες και ενός κοινωνικού λειτουργού – Γουίλις, που κρύβει σκοτεινά μυστικά), ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν σκηνοθέτησε μια ταινία που ακροβατεί χωρίς επίδειξη ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, τον «ύπνο» και τον «ξύπνιο». Ο εφιάλτης, το όραμα, η παραίσθηση, η αλήθεια συμπυκνώνονται σε ένα σύμπαν μεταφυσικό, στο οποίο η παιδιάστικη απορία συγκρούεται με την επιστήμη, μέσα από μια τρυφερή σχέση «πατέρα – γιου», σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Γουίλις που θα έπαιζε και στον εξίσου ενδιαφέροντα, αν και κατώτερο «Αφθαρτο» του Σιάμαλαν.

2005 «Αμαρτωλή πόλη» (Sin city)
Τα σκοτεινά κόμικς του Φρανκ Μίλερ που αναφέρονται σε σκληρές ιστορίες βίας και σεξ με φόντο μια νυχτερινή, βροχερή «αμαρτωλή» πόλη, αποτυπώνονται στην εντέλεια και ασπρόμαυρα επί της οθόνης με τη σφραγίδα του ιδίου του Μίλερ, του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, αλλά και του Κουέντιν Ταραντίνο. Αν και ο ήρωας της ταινίας που κλέβει την παράσταση είναι εκείνος ενός αναγεννημένου Μίκι Ρουρκ, ο Χάρτιγκαν, ο αστυνομικός ήρωας που υποδύεται ο Γουίλις, ασκεί επίσης τη δική του γοητεία, προσθέτοντας ένα ισχυρό αποτύπωμα macho ηθικής σε μια κατάμαυρη ιστορία.

2019-2022 Η εποχή του… VOD
Τα τελευταία χρόνια η καριέρα του Γουίλις περνούσε μια ακόμη κρίση, με πάρα πολλές ταινίες που διανέμονταν κατευθείαν σε VOD (Video on demand). Μόνο πέρυσι, παρουσιάστηκαν οκτώ (!) ταινίες του, κάτι που οδήγησε τον θεσμό των βραβείων Χρυσά Βατόμουρα να δημιουργήσει ειδική κατηγορία – Χειρότερη Ερμηνεία του Μπρους Γουίλις για το 2021. Οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες είναι κοινότοπες περιπέτειες αστυνομικού περιεχομένου, που κατά κάποιον τρόπο σού δίνουν την αίσθηση ότι όλες μοιάζουν μεταξύ τους. Δύο μόνο αξιόλογες κινηματογραφικές ταινίες του μπορούν να βρεθούν ανάμεσα στις χρονιές 2019-2022 (γύρισε 18!), το «Glass» (φωτογραφία), που τον έφερε για τρίτη φορά στο πλευρό του σκηνοθέτη Μ. Νάιτ Σιάμαλαν και το πολύ καλό αλλά παρεξηγημένο φιλμ νουάρ του Εντουαρντ Νόρτον «Οι σκιές του Μπρούκλιν».