Ταλαιπωρώ, άρα υπάρχω

Η χθεσινή απεργία ήταν μια ωραία φιέστα των αριστερών κομμάτων
και των συνδικαλιστικών σφραγίδων τους, με την αρωγή του Δημοσίου. Αντίθετα, ο ιδιωτικός τομέας εργαζόταν (σχεδόν) κανονικά – κι απ’ αυτούς που δεν πήγαν, οι περισσότεροι αδυνατούσαν να προσεγγίσουν τις δουλειές τους λόγω της απεργίας των συγκοινωνιών, ολοσχερούς στην περίπτωση του μετρό και του ηλεκτρικού, τμηματικής στην περίπτωση των αστικών λεωφορείων.

Σημείωνα και χθες την τιμωρητική προς τους κατοίκους του λεκανοπεδίου, και ιδίως προς τους εργαζόμενους, στρατηγική του συνδικαλισμού των συγκοινωνιών. Ταλαιπωρώ, άρα υπάρχω.

Και ο νόμος για τις απεργίες (4512/2018), που έχει ψηφιστεί από αυτή την κυβέρνηση, ο οποίος προβλέπει ότι, ειδικά για τις επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, πέραν του προσωπικού ασφαλείας, πρέπει να διατίθεται και προσωπικό για την αντιμετώπιση των στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου. Τον νόμο αυτόν τον ψήφισε αυτή η κυβέρνηση ακριβώς και για να μην αποβαίνουν οι απεργίες απολύτως εναντίον της κοινωνίας. Αν δεν μπορεί να εφαρμόσει τους νόμους της, γιατί τους ψηφίζει;