Ο Σιωπηλός {LF}και η Αιμοβόρα

Πάντα στο πλαίσιο του κύκλου «Προσωνύμια ηγεμόνων» και μένοντας σε κάποιες από τις βασικές ευρωπαϊκές χώρες, αξίζει να αναφερθεί η περίπτωση του Γουλιέλμου, πρίγκιπα της Οράγγης, κόμη του Νασάου, του οποίου ο ρόλος στη δημιουργία του κράτους που έμελλε να γίνει γνωστό ως Κάτω Χώρες ή Ολλανδία υπήρξε καθοριστικός. Ο Γουλιέλμος λοιπόν (1533-84) έμεινε στην Ιστορία ως Γουλιέλμος ο Σιωπηλός (Willem de Zwijger, the Silent, le Taciturne) αλλά παραμένει αμφιλεγόμενο το πού οφείλεται το προσωνύμιό του. Κατά μια εκδοχή πάντως, όταν του προτάθηκε να εξοντώσει όλους τους προτεστάντες στην επικράτειά του, προτίμησε να μην αντιδράσει, να παραμείνει ανέκφραστος και σιωπηλός.

Και από τις Κάτω Χώρες στην Αγγλία, όπου ένας άλλος Γουλιέλμος, ο Β´ (1087-1100), γιος του Γουλιέλμου του Κατακτητή, είναι γνωστός ως Γουλιέλμος ο Πυρρόθριξ ή ο Ρούφος (the Red, le Roux), δηλαδή ο Κοκκινοτρίχης. Παρεμπιπτόντως, και για να γίνω και λίγο πιο «γλωσσικός», αν δεν κάνω λάθος ο Πυρρόθριξ πρέπει να «κάνει» στη γενική του Πυρρότριχος και στην αιτιατική τον Πυρρότριχα (η θριξ, της τριχός, την τρίχα, κ.ο.κ.).

Μένοντας στην Αγγλία, και για να βάλουμε και μια γυναίκα στην παρέα μας (έτσι δεν λένε στην Τηλεόραση;), ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της Μαρίας της Καθολικής (1553-58), μεγαλύτερης αδελφής της Ελισάβετ Α´, η οποία έγινε γνωστή ως BloodyMary (Μαρία η Αιμοσταγής, η Αιμοχαρής ή η Αιμοβόρα, διαλέγετε και παίρνετε). Το όχι και τόσο κολακευτικό προσωνύμιό της οφείλεται στις εκτεταμένες σφαγές προτεσταντών που διέταξε όσο ήταν στον θρόνο. Από την άλλη, ένα από τα πιο κλασικά κοκτέιλ/απεριτίφ, το bloodyMary (βότκα, χυμός ντομάτας, λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, λίγο λεμόνι, λίγο Tabasco ή Worcestershire sauce) φέρει, τρόπον τινά, το όνομά της. Κάτι είναι κι αυτό.

Ιδιαίτερη έφεση στα προσωνύμια φαίνεται πάντως πως είχαν και οι Γάλλοι. Παραθέτω λοιπόν, ενδεικτικά και μόνο: Κάρολος Β´ ο Φαλακρός (le Chauve), Κάρολος ΣΤ´ ο Πολυφίλητος αλλά και ο Τρελός, αφού, απ’ ό,τι φαίνεται, κάθε άλλο παρά το ένα αποκλείει το άλλο (le Bien aimé, αλλά και le Fou), Φίλιππος Γ´ ο Τολμηρός (le Hardi), Φίλιππος Δ´ ο Ωραίος (le Bel), Λουδοβίκος ΣΤ´ ο Παχύς (le Gros), Λουδοβίκος Ι´ ο Φίλερις (le Querelleur) ή ο Ισχυρογνώμων (leHutin).

Την επόμενη βδομάδα, τελευταία των Προσωνυμίων (περίπου μαζί με τους Χαιρετισμούς πηγαίνουν), ηγεμόνες από την Ελληνιστική και τη Βυζαντινή περίοδο.

Επιδόρπιο

Γιατί όσοι και όσες πρωταγωνιστούν ή απλώς εμφανίζονται σε ελληνικές τηλεοπτικές σειρές λένε πάντα «Πάω να κάνω ένα ντουζάκι (sic)»; Ετσι το λένε, άραγε, και στην ιδιωτική τους ζωή ή έτσι το γράφει το σενάριο;