Ανησυχίες

Οταν οι Σοβιετικοί μπούκαραν στη Βουδαπέστη ή την Πράγα, οι κομμουνιστές τούς χειροκροτούσαν. Υποθέταμε ότι τους χειροκροτούσαν επειδή ήταν κομμουνιστές.

Τώρα που οι Ρώσοι μπούκαραν στην Ουκρανία, πάλι ακροαριστεροί κι ακροδεξιοί τούς χειροκροτούν.

Ηθικό δίδαγμα; Τελικά δεν έφταιγε ότι ήταν κομμουνιστές. Εφταιγε κάτι που το λένε δημοκρατία.

Αλλοι το μετράνε στο μυαλό τους κι άλλοι όχι. Ισως επειδή άλλοι έχουν μυαλό κι άλλοι όχι.

Στην εισβολή του Πούτιν δεν υπάρχει καταφανώς καμία δικαιολογία, ούτε εξήγηση, ούτε ελαφρυντικό. Είναι μια ωμή και απρόκλητη άσκηση βίας του ισχυρότερου απέναντι σε κάποιον λιγότερο ισχυρό.

Για να είμαι ειλικρινής ούτε καν ο Πούτιν δεν ενδιαφέρθηκε να τη δικαιολογήσει επί της ουσίας. Μόνο κάτι παρατράγουδα στην Ελλάδα μιλούν για «γενοκτονίες», «αποναζιστικοποίηση» κι άλλες γελοιότητες – ακόμη κι ο Πούτιν θα γελάει μαζί τους…

Διότι η δημοκρατία έχει πάντα μια ωριμότητα στις αντιδράσεις της.

Οι ανησυχίες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για «αντιρωσικές υστερίες» ή «νεομακαρθισμό» είναι πιο ακατανόητες κι από την αντίθεσή του στην «απαγόρευση πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων» («Το Βήμα», 20/3).

Το δε επιχείρημα πως ούτε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο απαγορεύτηκε ο Μπετόβεν είναι άλλη μια ουρανομήκης σαχλαμάρα.

Προφανώς δεν απαγορεύτηκε ο Μπετόβεν.

Αλλά ποτέ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έπαιξε Μπετόβεν στο Λονδίνο η Συμφωνική του Βερολίνου. Ούτε η Σάλκε κι η Γιουβέντους αντιμετώπισαν την Αρσεναλ στο Χάιμπουρι – παρόλο που ήταν οι πρωταθλήτριες της εποχής…

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται σε όλους, συνεπώς και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Αριστερά και στη Δεξιά και στους Οικολόγους Πράσινους, είναι απλό: Θέλουμε η δυτική δημοκρατία να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο με την ανελευθερία, την ωμότητα, τον κυνισμό, τον εκβιασμό της ισχύος;

Ναι ‘ή όχι; Και οι ανοησίες αλλού.

Φυσικά δεν είναι όλοι σύμφωνοι.

Ο γνωστός πρώην μετακλητός του γραφείου Τσίπρα θεωρεί για τον καγκελάριο Σολτς ότι «ο Γερμανός έχει πάθει Γκέμπελς», αλλά «είναι λογικό να φοβάται» (τον Πούτιν…) επειδή το 1945 «κατέληξε με το σφυροδρέπανο στην Καγκελαρία» («Αυγή», 3/3).

Εμείς πάλι μεταξύ Πούτιν και Σολτς, ακόμη και μεταξύ σφυροδρέπανου και Σολτς, είμαστε χίλια στα χίλια με τον Σολτς διότι μαζί του (και σε αντίθεση με τον μετακλητό…) μας ενώνει κάτι που ονομάζεται δημοκρατία.

Δυτική δημοκρατία, να διευκρινίσω. Οχι κάτι «λαϊκές» μαϊμουδιές.

Η οποία υποψιάζομαι ότι εκδικείται τους εχθρούς της. Πρώτα τους έκανε άνω – κάτω με τον κορωνοϊό και τα εμβόλια. Τώρα τους έστειλε παρέα τον Πούτιν να γίνουν ρόμπες.

Ούτε ο Θεός δεν τους λυπάται.