«Ο κόσμος βαδίζει προς τη λάθος κατεύθυνση»

Η «Νέα Τάξη», το βραβευμένο ταξικό θρίλερ του μεξικανού σκηνοθέτη Μισέλ Φράνκο, που προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στις αίθουσες, είναι ένα δυστοπικό κοινωνικό θρίλερ γύρω από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει σε μια κοινωνία η έκρηξη απέναντι στη βαθιά και παρατεταμένη διαφθορά των ανωτέρων τάξεων. Στην ιστορία όλα ξεκινούν όταν ένας γάμος της υψηλής κοινωνίας σε μία έπαυλη στο Μεξικό διακόπτεται απότομα εξαιτίας μιας εξέγερσης. Μια βίαιη ταξική έκρηξη που σηματοδοτεί την αρχή του τέλους ενός πολιτικού συστήματος, που δίνει τη θέση του σε κάτι νέο – αλλά χειρότερο και πιο οδυνηρό. Για τη δημιουργία της ταινίας στην οποία δόθηκε ο Αργυρός Λέων / Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 2020, ο γεννημένος το 1979 Μ. Φράνκο, ένας από τους θιασώτες του νέου μεξικανικού κινηματογράφου («Μετά τη Λουτσία», «Chronic», «Η κόρη της Απρίλ»), μίλησε τηλεφωνικά στα «ΝΕΑ» από τη γενέτειρά του, την Πόλη του Μεξικού.

Πόσο κοντά στην πραγματικότητα πιστεύετε ότι είναι η κατάσταση που περιγράφετε στη «Νέα Τάξη»;

Πόσο κοντά; Δεν ξέρω… Αυτό θα το αποφασίσει το κοινό. Θεωρώ ότι οι κοινωνικές ανισότητες είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και ναι, έχουμε δει κοινωνικές εξεγέρσεις να συμβαίνουν σε διάφορα μέρη του κόσμου· αν και όχι του τύπου που παρουσιάζεται στην ταινία γιατί είναι μια δυστοπική ιστορία. Ομως στ’ αλήθεια δεν ξέρω. Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση.

Ναι μεν η «Νέα Τάξη» είναι μια πρωτότυπη ιστορία που δεν στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, είναι όμως γραμμένη από εσάς, οπότε θα πρέπει να είχατε κάποιο κίνητρο για να τη γράψετε.

Ναι, αλλά η ερώτησή σας αφορούσε το πόσο κοντά στην πραγματικότητα η ιστορία είναι. Τη μια μέρα μπορεί να μοιάζει κοντά στην πραγματικότητα, την άλλη μέρα όμως λιγότερο. Εξαρτάται από το πώς εξελίσσονται τα πράγματα.

Μπορείτε να μου δώσετε ένα παράδειγμα;

Βεβαίως. Οταν έγραψα το σενάριο δεν υπήρχε η πανδημία του Covid-19. Οταν όμως γύρισα την ταινία η πανδημία υπήρχε, οπότε τα ίδια πράγματα που το σενάριο έδειχναν πριν, τοποθετήθηκαν αναγκαστικά σε διαφορετικό πλαίσιο. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να απαντήσω την πρώτη σας ερώτηση. Ασφαλώς και πιστεύω ότι οδεύουμε προς τον λάθος προορισμό. Διότι βρισκόμαστε στη λάθος κατεύθυνση εδώ και πολύ καιρό.

Θυμάστε κάτω από ποιες συνθήκες-καταστάσεις αποφασίσατε να γράψετε το σενάριο της «Νέας Τάξης»;

Ναι, βέβαια. Είχα (και εξακολουθώ να έχω) προβληματιστεί και τρομάξει πάρα πολύ από την έξαρση και επανάκτηση εξουσίας της Ακρας Δεξιάς στην Ευρώπη· στην Πολωνία, φυσικά στην Ουγγαρία, όπως και στη Γαλλία με τη Μαρίν Λεπέν η οποία δεν έχει ακόμα πετύχει αλλά τελικά θα τα καταφέρει. Μετά είδαμε στην Αμερική το φαινόμενο Ντόναλντ Τραμπ και πάει λέγοντας. Για να επιστρέψω στην προηγούμενη ερώτησή σας, η επίθεση στο Καπιτώλιο στην Ουάσιγκτον έγινε πριν από έναν χρόνο και ποιος στ’ αλήθεια θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κάτι τέτοιο τότε; Θα ακουγόταν πιο τρελό κι από μια ταινία.

Επομένως, κατά μία έννοια το θέμα της ταινίας δεν είναι καθόλου μακρινό από την πραγματικότητα.

Νομίζω ότι ήταν απλώς εύκολο να δεις προς τα πού βάδιζε ο κόσμος και ότι όπως είπα η κατεύθυνση δεν ήταν η σωστή. Επίσης, μην ξεχνάτε ότι είμαι Μεξικανός και στη χώρα μου υπάρχουν 60 με 70 εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι. Επομένως είναι να απορείς πώς και η έκρηξη δεν έχει γίνει ακόμα.

Αυτή επρόκειτο να είναι η επόμενη ερώτησή μου. Αν πιστεύετε ότι το Μεξικό αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση χώρας, οπότε το θέμα της «Νέας Τάξης» την αγγίζει περισσότερο από τις άλλες;

Οχι, το θέμα είναι παγκόσμιο, δεν αγγίζει μόνο το Μεξικό αλλά και πολλές ακόμα χώρες όπως για παράδειγμα η Βραζιλία. Για την ακρίβεια, όλες οι χώρες του κόσμου, με την εξαίρεση κάποιων ευρωπαϊκών, θεωρώ ότι μπορούν να επικοινωνήσουν με την ταινία. Ρίξτε ας πούμε μια ματιά στην Ταϊβάν, μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Εκεί έγινε εξέγερση αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Οι περισσότερες ταινίες σας έχουν να κάνουν με το μαρτύριο του ανθρώπινου σώματος. Εχετε σκεφτεί ποτέ το πού μπορεί να οφείλεται αυτή η ανάγκη σας να εξερευνήσετε αυτή την κατάσταση;

Νομίζω ότι έχει να κάνει με τη γνώση τού πόσο εύθραυστοι τελικά είμαστε, σωματικά και πνευματικά και του ότι δεν θα ζήσουμε για πάντα. Βέβαια, από την άλλη πλευρά λατρεύω τη ζωή· θα ήθελα να ζήσω… δεν θα πω για πάντα (γελάει) αλλά για πολύ. Ισως γι’ αυτό να είναι αδύνατον να μη σκέφτομαι πόσο τρωτοί, εμείς οι άνθρωποι, είμαστε.