Οταν κάποιος δένεται με μια ομάδα!

Είχε όντως αρκετό ενδιαφέρον το να παρακολουθείς τις ευχές ποδοσφαιριστών που διετέλεσαν αρχηγοί του Ολυμπιακού. Οι ευχές αφορούσαν τη συμπλήρωση 97 χρόνων ζωής της ερυθρόλευκης ομάδας. Η δουλειά των ανθρώπων της ΠΑΕ ήταν προσεγμένη στην κάθε της λεπτομέρεια και οι ατάκες των Φουστέρ, Μποτία, Μιλιβόγεβιτς, Ιμπαγάσα, Ομάρ, Μανιάτη, Τοροσίδη και Αβραάμ αληθινά «έγραψαν». Προφανώς και δεν έχει σημασία να αναλυθεί λεπτομερώς τι είπε ο κάθε άνθρωπος του ποδοσφαίρου που φόρεσε το περιβραχιόνιο του κάπτεν στον Ολυμπιακό. Ωστόσο, αν έβλεπες το βιντεάκι με προσοχή, διαπίστωνες πως δεν επρόκειτο για ευχές τυπικού χαρακτήρα όπως συμβαίνει κάποιες φορές σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Υπήρχε ζεστασιά. Τα λόγια αγάπης δεν ήταν ψεύτικα. Ούτε οι ξένοι «τα είπαν για να τα πουν». Ο Φουστέρ χρησιμοποίησε τα ελληνικά του για να εκστομίσει το τρίπτυχο «ψυχή, πάθος, δύναμη». Ο Ομάρ άρχισε την τοποθέτησή του με το «αγαπημένη μου οικογένεια του Ολυμπιακού», προτού μιλήσει για την εξαετία που πέρασε στα μέρη μας. Ο Λούκα Μιλιβόγεβιτς ευχαρίστησε για τα περίπου τρία χρόνια της παρουσίας του με τα ερυθρόλευκα και επανέλαβε πως αυτή η παρουσία «ήταν προνόμιο» για τον ίδιο. Υπήρξαν αυτά τα πλέον ενδεικτικά λόγια, χωρίς βέβαια τούτο να σημαίνει ότι και οι υπόλοιποι δεν αφιέρωσαν ατάκες καρδιάς για την ομάδα που σημάδεψε την καριέρα τους. Και ίσως εδώ βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας.

Ο Ολυμπιακός αγκαλιάζει πραγματικά όσους έρχονται και δείχνουν διάθεση να προσφέρουν. Τους δίνει το χέρι. Ανταποκρίνονται οι ποδοσφαιριστές σε μια σχέση που εξελίσσεται σε οικογενειακή και είναι μια «σχέση ζωής». Οι ποδοσφαιριστές, οι αθλητές, οι εργαζόμενοι, δένονται με την ομάδα και με τον πρόεδρο, τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Ολοι νοιάζονται για την Ερυθρόλευκη, θέλουν να προοδεύει, να κατακτά τίτλους, να ανεβαίνει ψηλότερα. Ακούγοντας όλα αυτά, καταλήγεις στο συμπέρασμα πως δεν έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες στυγνούς που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Ο Ολυμπιακός ως οργανισμός με τη συμπεριφορά του κατάφερε να υπάρχει μεν αυτό, αλλά παράλληλα και κάτι ακόμη: η σωστή συμβίωση του επαγγελματισμού με την αγάπη και την αφοσίωση. Στο παιχνίδι και την ομάδα. Το κοινό καλό είναι το μήνυμα. Η ομαδική επιτυχία μέσα από την αέναη προσπάθεια. Και οι αρχηγοί μεταδίδουν το πάθος και την αγάπη τους όχι μόνο όσο διάστημα μένουν στον Ολυμπιακό αλλά και αργότερα. Μεταλαμπαδεύουν τα ιδανικά της ομάδας, γίνονται οι καλύτεροι πρεσβευτές της γιατί πολύ απλά στο Λιμάνι έχουν καταφέρει να δημιουργούν σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο και είναι ιδιαίτερα ποιοτικές.