Μάταιες επισκέψεις

Μπορεί να συνιστά μια πάγια τακτική, δεν σημαίνει όμως πως ό,τι έχει γίνει καθεστώς δεν μπορεί να κριθεί, να αμφισβητηθεί ή ακόμη και να χρειάζεται να ανατραπεί. «Ισα ίσα», που θα έλεγε και ο Αγγελος Τερζάκης, έστω κι αν ένα θέμα ή πρόβλημα αφορούσε ένα συγγενικό προς τον ίδιο ιδεολογικό χώρο και έβλεπε ομοϊδεάτες του να προσπαθούν να το κουκουλώσουν. Τόσο μεγαλύτερη μάλιστα γίνεται η εμπιστοσύνη μας όσον αφορά την αμφισβήτηση μιας πάγιας κατάστασης όσο εντονότερα συνδέονται μέσα μας, χωρίς να το έχουμε προσπαθήσει ή επιδιώξει, περιστατικά φαινομενικώς άσχετα μεταξύ τους. Εννοούμε τις επισκέψεις πολιτικών προσώπων σε περιοχές που έχουν πληγεί από μια θεομηνία και έχουν μισοκαταστραφεί ή καταστραφεί εντελώς και ο κρατικός μηχανισμός έχει αποδειχθεί εν μέρει ή πλήρως αναποτελεσματικός στην αντιμετώπισή της. Γεγονός που σε κάνει να συμπεραίνεις, αν δεν σκέφτεσαι με τον αυτόματο πιλότο, ότι τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα λογαριάζουν πως η φυσική τους παρουσία και μόνο στον χώρο των καταστροφών μπορεί να διορθώσει τα κακώς κείμενα.

Κούνια που τους κούναγε και κούνια που μας κούναγε. Για τα ίδια γιατί πιστεύουν πως ένα εκ των πραγμάτων περιστασιακό και υποκριτικό ενδιαφέρον μπορεί να καλύψει τη ζημιά που υφίσταται όσον αφορά την εντελώς υπολογιστική σχέση τους με τον κόσμο. Για όλους τους υπόλοιπους να αισθανόμαστε πως αφού έρχονται κοντά μας πρόσωπα της εξουσίας δεν μπορεί παρά να υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα. Σαν μέσα σε όνειρο θυμηθήκαμε τις επισκέψεις της αλήστου μνήμης βασίλισσας Φρειδερίκης σε πόλεις και σε χωριά προκειμένου να διαπιστώσει με τα ίδια της τα μάτια τις συνέπειες μιας συμφοράς που τα είχε πλήξει. Υπολογίζοντας στην παρηγορητική δύναμη της παρουσίας της όπως γινόταν αντιληπτή στο γρήγορο, καθότι εποχούμενη, πέρασμά της μέσα από τα συγκεντρωμένα πλήθη, με το ανεβοκατέβασμα, δίκην χαιρετισμού, του δεξιού της χεριού. Μια μορφή επίσκεψης που γνώρισε άπειρες παραλλαγές σε μεταγενέστερα χρόνια, με το μυαλό να ανατρέχει στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, να θεωρεί με ένα έντρομο βλέμμα, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο στην οικουμένη, τις λάσπες που είχαν πνίξει ως συνέπεια μιας νεροποντής τη Νέα Ιωνία του Βόλου. Ή τον επίσης πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να «επιθεωρεί» το καμένο Μάτι με ένα τόσο δυστυχισμένο ύφος που θα έλεγες πως θα τον συνόδευε σε όλη τη ζωή του.

Με αποκορύφωµα αυτών των αχρείαστων επισκέψεων, εκείνη του Πάπα το περασµένο φθινόπωρο στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης προσφύγων στη Μυτιλήνη. Αν µια επίσκεψη γίνεται µόνο για να γίνεται αφού η κατάσταση παραµένει όπως έχει, ή αν βελτιώνεται, οφείλεται σε λόγους που έτσι ή αλλιώς θα προέκυπταν, µήπως το να πανηγυρίζουµε γι’ αυτήν δεν σηµαίνει τίποτε άλλο παρά το ότι µας διασφαλίζεται το απατηλό αίσθηµα ότι πρόσωπα της εξουσίας ενδιαφέρονται για εµάς. Πώς δεν µας περνάει από το µυαλό πως αν το ενδιαφέρον τους δεν ήταν γι’ αυτά µια υποχρεωτική συνθήκη, έστω σε ένα από όλα τους θα µεταβαλλόταν σε επιτακτική ανάγκη η επίσκεψή του να εξελιχθεί σε µια σχετικά µόνιµη παραµονή ώστε να µοιραστεί για ένα χρονικό διάστηµα τις συνθήκες που το κάνουν τόσο να υποφέρει.

«Και είπα γεια χαρά σου στον Αντύπα κι άφησα ξοπίσω μου μια τρύπα».