Το άβατον του ιερού Δημοσίου

Πριν από χρόνια, έζησα την περιπέτεια ενός προσφιλούς μου προσώπου με τη σύνταξή του. Είχε την ατυχία να έχει δουλέψει μερικά χρόνια στη Γαλλία και στη Γερμανία και, επίσης, ένα διάστημα για αμερικανούς εργοδότες στην Ευρώπη. Προσπαθώντας να τακτοποιήσει τη σύνταξή του βρήκε τοίχο, έζησε μερικά χρόνια χωρίς πόρους παρότι είχε εργαστεί σκληρά όλη του τη ζωή και πέθανε χωρίς να καταφέρει να βρει άκρη. Στο μεταξύ, είχε φάει πολύ χρόνο στα γκισέ του Δημοσίου. Απελπισμένος, πλήρωσε και κάποιον αυτόκλητο μεσολαβητή που του υποσχέθηκε ότι είχε τις κατάλληλες γνωριμίες να επισπεύσουν την περίπτωσή του. Επίσης χωρίς αποτέλεσμα.

Περιγράφω την ταλαιπωρία ενός ανθρώπου για να δείξω πόσο δύσκολη είναι ακόμα και σήμερα η έκδοση της σύνταξης για δεκάδες χιλιάδες. Συνήθως, τέτοιες εκκρεμότητες έχουν εργαζόμενοι που δεν έζησαν στην αναπαυτική μεριά της ζωής, είχαν πολλούς εργοδότες ή περιπλανήθηκαν σε διάφορες χώρες. Ο Κωστής Χατζηδάκης, από την αρχή της εμπλοκής του με το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα – και η λύση που βρήκε, η παράκαμψη των μηχανισμών μιας ακόμα δυσκίνητης γραφειοκρατίας και η πρόσληψη κάποιων διευθυντών από τον ιδιωτικό τομέα για να τελειώσουν με τις σχετικές εκκρεμείς υποθέσεις είναι ένα προχώρημα. Επιτέλους, το κράτος αναγνωρίζει τις δίκαιες οφειλές του προς τους πολίτες και προσπαθεί να τις ικανοποιήσει.

Μπροστά σε αυτό το πρόβλημα, τι κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση; Ενσταση αντισυνταγματικότητας. Γιατί; Ουσιαστικά διότι παραβιάζεται το άβατον του ιερού Δημοσίου από μιαρούς ιδιώτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι αυτοαναγορεύεται στο κόμμα που υπερασπίζεται τη γραφειοκρατία και ουσιαστικά την αδικία κατά πραγματικών προσώπων που μόχθησαν για να κερδίσουν τη ζωή τους και πρέπει να συνεχίσουν να μοχθούν για να τους αποδοθεί, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η ανταμοιβή του μόχθου τους. Για ποιον λόγο; Επειδή δεν θέλει να δυσαρεστήσει την πελατεία του: το άδικο Δημόσιο.

Το οποίο όχι μόνο είναι άδικο αλλά και τεμπέλικο: 130.000 φορολογικές ενημερότητες δεν δίνονταν για οφειλή μικροποσών – επειδή δεν το σκέφτηκε ούτε η πολιτική ούτε η πολιτεία.

Είναι και μοχθηρό. Αυτή τη στιγμή, στον ΕΦΚΑ των 7.500 υπαλλήλων, υπάρχουν πάνω από 1.100 εκκρεμείς καταγγελίες κατά υπαλλήλων του, που πρέπει να εξεταστούν από πειθαρχικό συμβούλιο. Ενα συμβούλιο που συνεχώς κωλυσιεργεί. Τι κάνει ο υπουργός; Απομακρύνει από το Πειθαρχικό τούς συνδικαλιστές, που προφανώς έχουν δοσοληψίες με τους κρινόμενους, και εξοργίζει τους προστάτες της αδικίας ορίζοντας τριμελή Πειθαρχικά, δύο από τα τρία μέλη των οποίων είναι ένας πάρεδρος ή δικαστικός πληρεξούσιος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και ένας μόνιμος υπάλληλος από την Ενιαία Αρχή Διαφάνειας. Μπας και γίνει κατορθωτό να σπάσει το απόστημα.

«Ο στόχος», είπε ο Κωστής Χατζηδάκης, «είναι να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα των ασφαλισμένων. Αυτό απαιτεί το συμφέρον των ανυπεράσπιστων Ελλήνων που ταλαιπωρούνται στις ουρές, περιμένουν χρόνια να πάρουν τη σύνταξή τους, έχουν μια σειρά από προβλήματα εξυπηρέτησης από τον ΕΦΚΑ». Είναι ένδειξη υπευθυνότητας ενός υπουργού όταν αναγνωρίζει το πρόβλημα και αναλαμβάνει δράση για να το αντιμετωπίσει.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερος αναχρονισμός από την επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ: επιδίωξη διατήρησης της στρέβλωσης και της ακινησίας, επιδίωξη διαιώνισης της ταλαιπωρίας του πολίτη και της αδικίας του από το Δημόσιο.