Στο φως οι κινήσεις του Πούτιν πριν τις κάνει

^«Το ζήτημα της εμπιστοσύνης είναι σήμερα κεντρικό στη διεθνή διαπάλη γύρω από την Ουκρανία. Η ρωσική κυβέρνηση είναι ειδική σε αυτό που ονομάζεται υβριδικός πόλεμος – στο πλαίσιο του οποίου οι πληροφορίες και η κοινή γνώμη αποτελούν συστατικά της μάχης». Αυτά σημειώνει σε άρθρο του στους «Financial Times» o Γκίντεον Ράχμαν, στο οποίο επιχειρεί να περιγράψει τη σκληρή σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη αναφορικά με το ποιος θα έχει τον τελευταίο και πιο καθοριστικό λόγο στο «αφήγημα της Ουκρανίας». «Ο Πούτιν, άλλωστε, είναι πρώην κατάσκοπος» υπενθυμίζει ο Ράχμαν, αφήνοντας να εννοηθεί ότι έχει το προβάδισμα στον πόλεμο της προπαγάνδας.

Η εκτίμηση αυτή φαίνεται πως έχει προβληματίσει ιδιαιτέρως την Ουάσιγκτον και τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Ετσι, όπως σημειώνουν στους «New York Times» οι Τζούλιαν Μπαρνς και Ελεν Κούπερ, αυτή τη φορά ο Λευκός Οίκος έχει επιλέξει μια διαφορετική τακτική έναντι της Μόσχας και του Πούτιν σε σύγκριση με το παρελθόν και ειδικά με το 2014, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και μεγάλο μέρος της επαρχίας του Ντονμπάς αυτονομήθηκε ντε φάκτο από την Ουκρανία. «Οι ΗΠΑ πολεμούν τον Πούτιν αποκαλύπτοντας τις επόμενες κινήσεις του» σημειώνουν, για να προσθέσουν: «Υστερα από δεκαετίες που έπαιρναν το μάθημά τους στον πόλεμο των πληροφοριών από τον πρόεδρο της Ρωσίας, οι ΗΠΑ προσπαθούν να νικήσουν τον δάσκαλο στο δικό του παιχνίδι».

Αποκαλύπτοντας τα σχέδια του Πούτιν και τις κινήσεις των στρατευμάτων του, οι αξιωματούχοι ελπίζουν ότι θα δυσκολέψουν την υλοποίησή τους και θα δώσουν περισσότερο χρόνο στη διπλωματία. «Η κυβέρνηση προειδοποιεί τον κόσμο για μια άμεση απειλή όχι για να αιτιολογήσουν την κήρυξη ενός πολέμου, αλλά για να τον αποτρέψουν» τονίζουν. «Θέλουν να κάνουν πιο δύσκολο για τον Πούτιν να δικαιολογήσει μια εισβολή με ψέματα, να υπονομεύσουν τη θέση του διεθνώς και να διασφαλίσουν μεγαλύτερη στήριξη ώστε να υπάρξει πιο σκληρή απάντηση προς αυτόν».

Το «αγκάθι» του Ιράκ. Ωστόσο, υπάρχει ένα πρόβλημα με τη συγκεκριμένη στρατηγική του Τζο Μπάιντεν και των συνεργατών του. Οταν λένε ότι αποκαλύπτουν τα μυστικά σχέδια του Πούτιν και κάνουν λόγο για τα ψέματά του, τότε δεν μπορεί κανείς παρά να θυμηθεί τι συνέβη το 2003.

Τότε, δηλαδή, προκειμένου να στηρίξουν την απόφασή τους για εισβολή στο Ιράκ, οι ΗΠΑ (και η Βρετανία) είχαν επικαλεστεί «αποδείξεις» περί όπλων μαζικής καταστροφής που, στη συνέχεια, αποδείχτηκαν κατασκευασμένες – γεγονός που, μαζί με πολλά άλλα τα οποία έχουν μεσολαβήσει, έχει καταστήσει ιδιαιτέρως καχύποπτη την κοινή γνώμη. Υπάρχουν βέβαια σαφείς διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις. Αφενός, ουδείς (ούτε καν το Κρεμλίνο) αμφισβητεί τη συγκέντρωση ρωσικών δυνάμεων στα σύνορα με την Ουκρανία – με αποτέλεσμα το διακύβευμα να μην αφορά τα στοιχεία, αλλά τις προθέσεις του Πούτιν, τις οποίες οι Αμερικανοί θεωρούν ότι μπορούν να αποκαλύψουν μέσω των κινήσεών του. Αφετέρου, η Ευρώπη συμφωνεί αυτή τη φορά στα στοιχειώδη με τις ΗΠΑ, σε αντίθεση με το 2003, όταν η εισβολή στο Ιράκ είχε προκαλέσει ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Τέλος, η Ουάσιγκτον προσπαθεί σήμερα, όχι να δικαιολογήσει ένα πόλεμο, αλλά να τον αποτρέψει. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ δίνουν στη δημοσιότητα τα συμπεράσματα των πληροφοριών που έχουν στη διάθεσή τους, όχι όμως και τις αποδείξεις που τις οδηγούν σε αυτά. Κι αυτό κάνει πολλούς να διαμαρτύρονται – ανάμεσά τους και τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ομως, όπως σχολιάζουν στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών στους NYT, είναι και αυτό μέρος του «παιχνιδιού», καθώς δεν θέλουν να επιτρέψουν στους Ρώσους να καταλάβουν πώς απέκτησαν πρόσβαση σε αυτά τα πολύτιμα στοιχεία.