Η μεγάλη ευκαιρία

Λένε πως στη ζωή και δη στον αθλητισμό, πρέπει να αξιοποιείς κάθε ευκαιρία που σου παρουσιάζεται. Να την αρπάζεις. Μπορεί να μην εμφανιστεί άλλη. Αν και ποτέ δεν γνωρίζεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον. Υπό αυτή την έννοια, ήταν πικρή η χθεσινή ημέρα για τον Στέφανο Τσιτσιπά και τη Μαρία Σάκκαρη. Η μοίρα θέλησε να δίνουν τελικούς σχεδόν την ίδια ώρα. Σε διαφορετικές πόλεις. Σημαντικά, ωστόσο, τουρνουά.

Ο μεν Στέφανος έχασε σχετικά εύκολα από τον πολύ διψασμένο για κατάκτηση επάθλου Αλιασίμ, έναν πιτσιρικά που έρχεται με… χίλια και «απειλεί» τη γενιά που θέλει να διαδεχθεί τους Φέντερερ, Ναδάλ και Τζόκοβιτς. Η δε Μαρία, εκεί που είχε δικό της το παιχνίδι απέναντι στην Κονταβέιτ, γνώρισε την ήττα. Σχεδόν δεν κατάλαβε πώς συνέβη αυτό. Αλλά το έχασε με έναν τρόπο ολότελα διαφορετικό σε σύγκριση με αυτόν του Τσιτσιπά. Πάλεψε, κυνήγησε όλα τα σετ, δεν τα παράτησε, την κρίσιμη στιγμή όμως οι προσπάθειές της έπεσαν στο κενό.

Κάποτε οι έλληνες πρωταθλητές πρέπει να εξαργυρώσουν τη φόρμα τους με συλλογή τίτλων. Η περίοδος που θεωρούνταν ταλέντα, πέρασε ανεπιστρεπτί. Είναι καιρός  που γυροφέρνουν στα προημιτελικά, στα ημιτελικά, στους τελικούς τουρνουά. Δεν είναι όλα grand slam, δεν μπορείς όμως και να τα προσπερνάς. Εχουν κάνει την επιλογή να παίζουν συνεχή παιχνίδια και να μαζεύουν πόντους, ανεβαίνοντας έτσι στην κατάταξη; Ας την υποστηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις. Γιατί το ποσοστό τους πρέπει να είναι καλό – δεν αρκεί πια η… χαρά της συμμετοχής.

Φυσικά, τα παιχνίδια που δεν τελειώνουν και οι συνεχείς αναμετρήσεις, συνεπάγονται και κούραση. Μπορούν να την προσπεράσουν. Αρκεί να έχουν τη φλόγα για επιτυχία. Κοντά είναι. Θα έρθει. Ενα… κλικ τους λείπει!