«Μ’ άρεζε πολύ η ιστορία»

«Οταν έγινα τεσσάρω πέντε χρονώ το 1909, έτυχε να είμαι πρώιμο στην ανάπτυξη, και τότε δε λογάριαζαν ηλικία. Με έστειλε ο πατέρας μου στο σχολειό. Αγάπησα τα γράμματα. Τότες τα μικρά παιδάκια φοράγανε ποδιές. Από αλατζά η ποδιά. Αλατζάδες υπήρχαν τότε και τα ντρίλια. Ο δάσκαλός μας κύριος Τσαγγούρος ήτανε πολύ αυστηρός. Ομως εμένα με είχε πάρει από καλό γιατί μάθαινα. Σ’ αυτόν πολλά χρεωστώ. Εβγαλα μαζί του δυο χρονιές και τις δυο ακόμη τάξεις τις έβγαλα με δάσκαλο έναν πατριώτη μου Φραγκοσυριανό, τον κύριο Πρίντεζη. Ο Τσαγγούρος ήταν αυστηρότατος. Εμένα μ’ αγαπούσε, ήμουν καλός μαθητής. Μου φερόταν καλά. Αμα ήξερα το μάθημά μου τι άλλο ήθελε; Δεν ήθελε τίποτες άλλο από μένα, ούτε ήμουνα παλιόπαιδο. Αυτόν τον πειράζανε κιόλα, κι αυτός ξύλο! Τον φωνάζανε τρελλό και άλλα τέτοια. Δεν κοίταζα τέτοια πράματα. Κοίταζα να μάθω γράμματα, ασχέτως ότι έμαθα λίγα.

Μ’ άρεζε πολύ η ιστορία. Τότες, τα παλιά, Ξέρξης, Αρταξέρξης, τέτοια πράματα, η εν Σαλαμίνι ναυμαχία. Δε θα μπορέσω να το ξέρω γιατί μ’ αρέσανε τόσο. Και μέχρι τώρα ακόμη μ’ αρέσουν. Το Βυζάντιο, η Κωνσταντινούπολις, η άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως, και μέχρι τώρα ακόμη άμα βρω βιβλία που γράφουνε γι’ αυτά, τα διαβάζω. Αυτό φαίνεται και στα τραγούδια μου…»

(Από την υπέροχη «Αυτοβιογραφία» του Μάρκου Βαμβακάρη, παρουσίαση Αγγελικής Βέλλου – Κάιλ, εκδ. Παπαζήση, 1978)