«Να αναβάλουμε {LF}το πρώτο μας φιλί;»

Είναι πάντοτε λάθος να συστήνεται ένας συγγραφέας μέσω ετεροκαθορισμού, όπως συχνά γίνεται στην περίπτωση του Guy Gavriel Kay, που παρουσιάζεται ως «διάδοχος του Τόλκιν» στη λογοτεχνία του Φανταστικού. Κι όμως, το βάπτισμα του πυρός για τον 68χρονο καναδό συγγραφέα συνδεόταν με τον «πατριάρχη»: την περίοδο 1974-75 ο Kay είχε προσληφθεί από το Ιδρυμα J.R.R. Tolkien στην Οξφόρδη, για να συνεργαστεί με τον Κρίστοφερ Τόλκιν στην επιμέλεια της μεταθανάτιας έκδοσης του «Silmarillion». Οπως θα δηλώσει στον «Guardian» το 2014, επρόκειτο για «ένα τεράστιο μάθημα», καθώς είδε από πρώτο χέρι όλη την προετοιμασία του Τόλκιν (1892-1973) πώς να αποφεύγει τη λάθος αρχή σε ένα βιβλίο, σβήνοντας και γράφοντας μέχρι να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το 1984 έφτασε ο ίδιος στο αποτέλεσμα που επιθυμούσε με το «Δέντρο του καλοκαιριού», πρώτο βιβλίο της διάσημης τριλογίας «Το υφαντό της Φιόναβαρ», που μάλιστα έγραψε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κρήτη. Η δεξιοτεχνική χρήση ηρώων και μοτίβων από την εποχή του βασιλιά Αρθούρου αρκούσε για να εντάξει το μυθιστόρημα στα κλασικά της φανταστικής λογοτεχνίας, μαζί με τις συνέχειες «Η περιπλανώμενη φλόγα» (Aurora Award, 1986) και «Ο πιο σκοτεινός δρόμος» (1986). Η συνέχεια γράφτηκε με άλλα 12 μυθιστορήματα, ανάμεσα στα οποία το «Μωσαϊκό του Σαράντιου» (το Βυζάντιο στην εποχή του Ιουστινιανού), το «Τελευταίο φως του ήλιου» (με τις επιδρομές των Βίκινγκ), τα «Παιδιά του Ουρανού και της Γης» (μτφ. Εβίτα Λύκου) και οι «Πολεμιστές του λυκόφωτος», που κυκλοφορούν στα ελληνικά από την «Anubis» (μαζί με την τριλογία, την «Tigana» και το «Ενα τραγούδι για την Αρμπόν», όλα σε μετάφραση Αυγουστίνου Τσιριμώκου). Από τις ίδιες εκδόσεις αναμένεται σε λίγες ημέρες το πρίκουελ των «Παιδιών» υπό τον τίτλο «Κάποτε ένα φως», σε μετάφραση Αντωνίας Κωνσταντίου, από το οποίο το «Β» δημοσιεύει, με την άδεια του εκδοτικού οίκου, ένα απόσπασμα. Σειρά για τους θαυμαστές του επιδραστικού συγγραφέα θα έχει τον ερχόμενο Μάιο το «All the seas of the world».

Σκεφτόμουν αδιάκοπα. Αλλά όχι με ιδιαίτερη διαύγεια. Δε μου άρεσε αυτή η αίσθηση. «Αν βρισκόμουν εδώ για να σε σκοτώσω ή για να αποκαλύψω την ταυτότητά σου, θα είχα ήδη φωνάξει τους φρουρούς, έτσι δεν είναι;» είπα.

Χρειάστηκε να πάρει λίγες ανάσες ακόμα προτού μπορέσει να μιλήσει ξανά. «Γιατί βρίσκεσαι εδώ τότε;» ρώτησε.

«Θα ένιωθα κι εγώ ο ίδιος πιο ήρεμος άμα γνώριζα» απάντησα.

Γέλασε απαλά. Γέλασε πράγματι, σε εκείνο το κρύο, γεμάτο φόβο μέρος, τραυματισμένη, περιμένοντας να πεθάνει.

«Τότε, πρέπει με κάποιον τρόπο να σε ηρεμήσουμε. Θα μπορούσα να σε φιλήσω;» είπε.

Αυτή η πρόταση δεν ήταν αυτό που φαινόταν, σκέφτηκα.

«Με αυτόν τον τρόπο τον δηλητηρίασες;»

Μια στιγμή μετά, κατένευσε. «Έξυπνο από μέρους σου. Ο Φόλκο είπε πως ο Γκουαρίνο ήταν ο καλύτερος δάσκαλος στη Βατιάρη».

Εγώ απάντησα: «Προτιμάμε να λέμε ο καλύτερος άνθρωπος».

Ήταν η δική της σειρά να ανασηκώσει τους ώμους της. «Κι εκείνος το ίδιο λέει. Λοιπόν, γιατί δεν έχεις καλέσει ήδη τους φρουρούς; Τι γυρεύεις, πέρα απ’ την ηρεμία σου;»

Δεν απάντησα. Ήταν ήσυχα στην άλλη μεριά του τοίχου τώρα, το δωμάτιο δίπλα πρέπει να είχε αδειάσει.

«Αυτή η σκάλα οδηγεί έξω από την πόλη;» ρώτησα. Το παλάτι ήταν χτισμένο μέσα από τα τείχη της Μυλασίας, κι αν η τελευταία στροφή της σκάλας οδηγούσε δυτικά…

«Έτσι μου είπαν» απάντησε εκείνη.

«Έχουν κάποιο άλογο για σένα; Σε περιμένουν;»

«Ναι» είπε εκείνη. Πήρε μια ανάσα. «Αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο. Προτού αυτό το απαίσιο πλάσμα εκεί πάνω με μαχαιρώσει και στρίψει το μαχαίρι στην πληγή μου».

«Δεν μπορείς να περπατήσεις;»

«Μπορώ να τρέξω και να χορέψω» είπε εκείνη με πικρία. «Καθόμουν εδώ για να θαυμάσω τη θέα και να ανταλλάξω έξυπνα, πνευματώδη λόγια με όποιον ερχόταν για να με αιχμαλωτίσει.»

«Πάμε» είπα. Έτσι απλά. Οι ζωές αλλάζουν μέσα σε μια στιγμή. «Αν στηριχτείς πάνω μου, θα μπορέσεις να κατέβεις τα σκαλιά;»

Με κοίταξε υπό το τρεμάμενο φως του φαναριού. «Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο;» με ρώτησε.

Μια πολύ καλή ερώτηση.

Αποκρίθηκα: «Δεν είμαι σίγουρος. Μισούσα τον Ουμπέρτο, δε χρειάστηκα και πολύ για να τον μισήσω. Ο άντρας που σεβόμουν εδώ είναι σχεδόν στα σίγουρα νεκρός τώρα πια – εξαιτίας σου. Κατάφερες να περάσεις από τον έλεγχό του με το δηλητήριο και σκότωσες τον κόμη. Και… δε με κόφτει κιόλας αν αποκτήσει ο Φόλκο ντ’ Ακόρσι τον έλεγχο της Μυλασίας».

«Πολύ ακριβής απάντηση» είπε εκείνη ύστερα από μια στιγμή. «Και πολύ έξυπνη, επίσης.»

«Τα παραλές. Λέγε μου τώρα. Μπορείς να σηκωθείς; Μπορείς να κουνηθείς;»

«Με βοήθεια, ίσως ναι.»

«Το μαχαίρι, βάλ’ το πίσω στη θέση του» είπα.

«Θα μπορούσα να το ξαναβγάλω οποιαδήποτε στιγμή.» Αλλά όντως το στρίμωξε στη ζώνη της.

Έσκυψα προς το μέρος της. Το αριστερό της πόδι ήταν το τραυματισμένο. Είχε δέσει κάτι γύρω του, ψηλά. Την πλησίασα από εκείνη την πλευρά, έπιασα το φανάρι με το άλλο χέρι και τη σήκωσα με κόπο. Της κόπηκε η ανάσα, παραπάτησε. Πέρασα το χέρι της πάνω από τον ώμο μου.

«Δε χρειάζεται να βιαστούμε» είπα.

«Αδύνατο» μουρμούρισε εκείνη, με τα δόντια της σφιγμένα από τον πόνο.

«Κατεβαίνω εγώ ένα σκαλί κι εσύ χοροπηδάς στο καλό σου πόδι.»

«Α, χα. Στην Αβένια σάς διδάσκουν αυτόν το χορό;»

Ήταν η δική μου σειρά να νιώσω το ξάφνιασμα ενός γέλιου. Όπως και κάτι ακόμα.

«Και στο τέλος φιλάμε ο ένας τον άλλον στο μάγουλο» είπα εγώ μέσα από τα δόντια μου, ζυγίζοντας το βάρος της όσο καλύτερα μπορούσα.

«Αυτό θα σε σκότωνε» είπε εκείνη σιγανά.

Το είχα ξεχάσει. Για μια στιγμή, το είχα ξεχάσει.

«Σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε σίγουρα να αναβάλουμε το φιλί» είπα κατεβαίνοντας το πρώτο σκαλί. Κρατούσα τη λάμπα στο αριστερό μου χέρι. Τη χρειαζόμασταν. Το δεξί μου χέρι ήταν τυλιγμένο γύρω από τη μέση της, στηρίζοντάς την όσο καλύτερα μπορούσα.

«Να το αναβάλουμε, σινιόρε; Να αναβάλουμε το πρώτο μας φιλί;» είπε η Άντρια Ρίπολι κι εγώ ένιωσα να χάνομαι.

Το θυμάμαι ολοκάθαρα. Εκείνη τη στιγμή, δέκα λέξεις ειπωμένες απαλά καθώς τη βοηθούσα να ξεφύγει. Η ανάμνηση είναι τόσο καθαρή. Κάποιες φορές, νιώθω πως θα ζήσω για πάντα στη θύμηση των δυο μας να κατεβαίνουμε τα σκαλιά.

Ύστερα από αυτό, δεν την ξαναείδα για πολύ καιρό.

Είναι πάντοτε λάθος να συστήνεται ένας συγγραφέας μέσω ετεροκαθορισμού, όπως συχνά γίνεται στην περίπτωση του Guy Gavriel Kay, που παρουσιάζεται ως «διάδοχος του Τόλκιν» στη λογοτεχνία του Φανταστικού. Κι όμως, το βάπτισμα του πυρός για τον 68χρονο καναδό συγγραφέα συνδεόταν με τον «πατριάρχη»: την περίοδο 1974-75 ο Kay είχε προσληφθεί από το Ιδρυμα J.R.R. Tolkien στην Οξφόρδη, για να συνεργαστεί με τον Κρίστοφερ Τόλκιν στην επιμέλεια της μεταθανάτιας έκδοσης του «Silmarillion». Οπως θα δηλώσει στον «Guardian» το 2014, επρόκειτο για «ένα τεράστιο μάθημα», καθώς είδε από πρώτο χέρι όλη την προετοιμασία του Τόλκιν (1892-1973) πώς να αποφεύγει τη λάθος αρχή σε ένα βιβλίο, σβήνοντας και γράφοντας μέχρι να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το 1984 έφτασε ο ίδιος στο αποτέλεσμα που επιθυμούσε με το «Δέντρο του καλοκαιριού», πρώτο βιβλίο της διάσημης τριλογίας «Το υφαντό της Φιόναβαρ», που μάλιστα έγραψε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κρήτη. Η δεξιοτεχνική χρήση ηρώων και μοτίβων από την εποχή του βασιλιά Αρθούρου αρκούσε για να εντάξει το μυθιστόρημα στα κλασικά της φανταστικής λογοτεχνίας, μαζί με τις συνέχειες «Η περιπλανώμενη φλόγα» (Aurora Award, 1986) και «Ο πιο σκοτεινός δρόμος» (1986). Η συνέχεια γράφτηκε με άλλα 12 μυθιστορήματα, ανάμεσα στα οποία το «Μωσαϊκό του Σαράντιου» (το Βυζάντιο στην εποχή του Ιουστινιανού), το «Τελευταίο φως του ήλιου» (με τις επιδρομές των Βίκινγκ), τα «Παιδιά του Ουρανού και της Γης» (μτφ. Εβίτα Λύκου) και οι «Πολεμιστές του λυκόφωτος», που κυκλοφορούν στα ελληνικά από την «Anubis» (μαζί με την τριλογία, την «Tigana» και το «Ενα τραγούδι για την Αρμπόν», όλα σε μετάφραση Αυγουστίνου Τσιριμώκου). Από τις ίδιες εκδόσεις αναμένεται σε λίγες ημέρες το πρίκουελ των «Παιδιών» υπό τον τίτλο «Κάποτε ένα φως», σε μετάφραση Αντωνίας Κωνσταντίου, από το οποίο το «Β» δημοσιεύει, με την άδεια του εκδοτικού οίκου, ένα απόσπασμα. Σειρά για τους θαυμαστές του επιδραστικού συγγραφέα θα έχει τον ερχόμενο Μάιο το «All the seas of the world».