Νίκος Αντύπας: ο ντράμερ που θα γινόταν συνθέτης

Το όνομα του συνθέτη Νίκου Αντύπα, ο θάνατος του οποίου έγινε γνωστός χθες, συνδέθηκε με τουλάχιστον δύο σημαντικές περιόδους του ελληνικού τραγουδιού. Η πρώτη ήταν η συμμετοχή του ως ντράμερ στο συγκρότημα «Socrates», στη δεύτερη φάση της δεκαετίας του 1980, όταν το σχήμα είχε περάσει ήδη από διάφορες αλλαγές (και ενώ είχε προηγηθεί η συμμετοχή του στους «Ιωνάθαν» και «Sunset»). Η δεύτερη συνδέθηκε με την προσωπική του εξέλιξη ως ενορχηστρωτή και στη συνέχεια συνθέτη σημαντικών άλμπουμ της σύγχρονης μουσικής παραγωγής. Το 1985 έκανε αίσθηση με την κυκλοφορία «Ζεστά ποτά» των αδελφών Κατσιμίχα, σε ενορχήστρωση δική του και του Γιάννη Σπάθα (με παραγωγή Μανώλη Ρασούλη).

Ο διακριτός ήχος που προσφέρει στην ενορχήστρωση θα φανεί το 1991 στο άλμπουμ «Μένω εκτός», το τέταρτο προσωπικό της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, απ’ όπου σχεδόν όλα τα τραγούδια ακούγονται μέχρι σήμερα. Το 1992 έρχεται ο σταθμός στη διαδρομή του ως συνθέτη, καθώς γράφει μουσική για τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου στο «Δι’ ευχών» της Χαρούλας Αλεξίου, με το οποίο η μεγάλη ερμηνεύτρια δήλωνε την «αλλαγή» στο ερμηνευτικό ύφος της. Οι δυο τους θα ξανασυνεργαστούν στο «Έι!» το 1994, σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Θα ακολουθήσει το 1997 ένας ακόμη μεγάλος σταθμός: το «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά», σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, με ερμηνεύτρια την Αλκηστη Πρωτοψάλτη, η οποία άλλωστε ήταν από τις πρώτες ερμηνεύτριες που αποχαιρέτησαν χθες τον καλλιτέχνη μέσω ανάρτησης στο facebook. Το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη επιτυχία ενώ το 1998 παρουσιάστηκε και με τη μορφή μουσικής παράστασης σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου. Ακολουθεί το 1999 η συνδρομή του στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του φίλου από παλιά Γιάννη Σπάθα, «Τα μυστικά του δρόμου». Επίσης ως συνθέτης θα υποστηρίξει και τη «στροφή» στο ρεπερτόριο της Μαρινέλλας το 2004 στο άλμπουμ «Αμμος ήτανε», επίσης σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, ενώ θα συνεργαστεί και με τον Δημήτρη Μπάση στη «Δύσκολη καρδιά».

Σε παλιότερη συνέντευξή του στο «Music heaven» (Κωνσταντίνος Παυλικιάνης) αφηγούνταν ο ίδιος τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη δεκαετία του 1950: «Γεννήθηκα στα Προσφυγικά της Καλλιθέας, σε πολύ μικρή ηλικία μεταφερθήκαμε στη Νέα Σμύρνη, πίσω από τον κινηματογράφο Σπόρτιγκ, το 1966 μετακομίσαμε στο Παγκράτι όπου και ξαναγύρισα και μένω τα τελευταία χρόνια». Εκεί μιλούσε και για την περίοδο των «Socrates» και της διεθνούς περιοδείας στην οποία συμμετείχε: «Η περίοδος αυτή μας βοήθησε να ξεκλειδώσουμε και να δούμε και μία άλλη πλευρά του εαυτού μας, να έχουμε όραμα για το μέλλον και όχι να συναλλασσόμαστε μόνο με το παρελθόν για να το διασώσουμε… κάτι που γίνεται κατά κόρον στην Ελλάδα».

Δ.Δ.