«Η κομψότητα δεν είναι περιτύλιγμα, είναι εσωτερική»

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε στην Αθήνα, σπούδασε σχέδιο κοσμημάτων στο αμερικανικό ινστιτούτο γεμολογίας στη Σάντα Μόνικα, έζησε στη Νέα Υόρκη, ταξίδεψε πολύ ανακαλύπτοντας όμορφα αντικείμενα, συλλέγοντας και δημιουργώντας τον κόσμο της. Τον έφερε το 1987 και τον χώρεσε σε ένα μικρό κατάστημα της Χάρητος και δώδεκα χρόνια αργότερα το ένστικτό της να ακολουθήσει τη διαδρομή του μινιμαλισμού την οδήγησε στις προθήκες του πολυκαταστήματος Barney’s στη Νέα Υόρκη. Τα υπόλοιπα είναι μία διαδρομή με δημιουργικές ιδέες που έγιναν γόνιμες χάρη στις επιχειρηματικές επιλογές της. Και από το Κολωνάκι των «ολίγων και εκλεκτών» ταυτόχρονα δήλωνε παρουσία με την προσωπική της αισθητική στο κόσμημα σε διεθνή σημεία που από το 2000 διαμόρφωσε η παγκοσμιοποιημένη κοινότητα της μόδας. Η Ιλεάνα Μακρή δεν έβγαλε την Αθήνα από τον χάρτη της. Το 2015 άνοιξε το concept jewellery store «Ileana Makri» στο Κολωνάκι, όπου εκτός από δικά της σχέδια φιλοξενεί και δημιουργίες ταλαντούχων σχεδιαστών από όλο τον κόσμο. Τα ταξίδια συνεχίζονται, οι εμπνεύσεις δεν τελειώνουν, οι συνεργασίες της παραμένουν ενεργό πεδίο δημιουργίας, οι συλλογές των κοσμημάτων προκύπτουν από το ενδιαφέρον της για μυστικιστικά και αλληγορικά σύμβολα και την έρευνά της σε μακραίωνους πολιτισμούς. Πίσω από τους καθρέφτες του ιδιαίτερου χώρου της η ίδια βλέπει την επόμενη μέρα με αισιοδοξία.

Γιατί είστε αισιόδοξη;

Επειδή δεν ξέρεις τι θα συμβεί στο μέλλον και γι’ αυτό υιοθετώ το καλύτερο σενάριο. Για να δούμε και 200 χρόνια πίσω τι ασθένειες, τι προβλήματα αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι. Σίγουρα είμαστε σε καλύτερη θέση. Είμαι της άποψης ότι ο κόσμος εξελίσσεται. Μπορεί για τους ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία να έχει δημιουργηθεί μία νέα πραγματικότητα που δεν την προλαβαίνουν, αλλά για τα παιδιά η τεχνολογία έχει περάσει στο DNA τους πια και σε αυτό βλέπω μία νέα βεβαιότητα.

Η «Μαγεία» τι χώρο έχει στην προσωπική ιστορία σας; Πώς δημιουργήσατε αυτόν τον κόσμο;

Δεν ήταν τυχαίο αυτό το μαγαζί. Αν και ορθολογίστρια, πιστεύω στο μαγικό της ζωής. Στις στιγμές που η λογική δεν είναι το πρωταρχικό. Είναι λιγάκι όπως οι πολύτιμες πέτρες. Εχουν κάποια χαρακτηριστικά, που αφορούν την κοπή, το χρώμα, την καθαρότητα, τα οποία όταν είναι σε καλό επίπεδο η πέτρα είναι άψογη. Ομως συμβαίνει αυτά τα χαρακτηριστικά να μην είναι καλά, αλλά η πέτρα είναι πανέμορφη. Υπάρχει το στοιχείο που λέγεται ομορφιά και δεν είναι μετρήσιμο. Και η ζωή υπάρχει με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί όλα να είναι ωραία και να μην είναι τέλεια. Στη «Μαγεία» αυτό που προσπάθησα να φτιάξω σε μία εποχή που δεν ήταν γνωστό, το 1987, ήταν ένα concept store. Τότε οι άνθρωποι όταν ήθελαν καινούργια παπούτσια πήγαιναν σε παπουτσάδικα, για γυαλικά στο υαλοπωλείο, για ρούχα στα καταστήματα ρούχων. Ηθελα λοιπόν ένα lifestyle κατάστημα το οποίο να έχει κοσμήματα, ρούχα, παλιά χρωματιστά γυαλιά. Πόσο μου αρέσει να βλέπω το φως να διαπερνά κομμάτια από παλιό γυαλί, είναι πραγματικά μαγικό. Το μαγαζί απέκτησε τον δικό του κόσμο που το αγάπησαν. Ημουν η πρώτη που έφερα εσάρπες από πασμίνα. Αληθινή πασμίνα, γιατί τώρα μιλούν για πασμίνα και είναι σαν γυαλόχαρτο. Τις είχα φέρει από το Νεπάλ. Εκανα το δειγματολόγιο των χρωμάτων με νερομπογιές και τους τα έστελνα. Τα έβαφαν σε δικά μου χρώματα. Ο χώρος αυτός λοιπόν δημιούργησε μια φανατική πελατεία που εκτιμούσαν αυτά τα όμορφα, παράταιρα πράγματα, τα οποία όταν τα έχεις γύρω σου η ζωή γίνεται πιο γλυκιά. Τον κράτησα 30 χρόνια. Σιγά-σιγά, µετά το 2005, η Χάρητος εξελίχθηκε σε κάτι άλλο από αυτό που ήταν όταν την επέλεξα. Τα τελευταία χρόνια δεν µε ευχαριστούσε πια, οι πρώτοι άρχισαν να φεύγουν… Χάθηκε η µαγεία, κάτι που για µένα παίζει µεγάλο ρόλο. Το όνοµα δεν ήταν τυχαίο, µου έκανε κόπο να το εγκαταλείψω. Μου πήρε τρία χρόνια για να το αποχωριστώ, ακόμα και όταν μεταφέρθηκα στην Πατριάρχου Ιωακείμ το 2015. Η «Μαγεία» εγκαταλείφθηκε ως όνοµα, όχι ως αίσθηση. Αυτό το μαγαζί ήταν σαν να έμπαινα σε έναν χώρο που με προστάτευε. Και μετά έγινε μπαρ.

Εχετε πάρει κομμάτια αυτής της εποχής στον νέο χώρο;

Δεν είμαι κοσμηματοπώλης. Λατρεύω τα κοσμήματα και σχεδιάζω από παιδί. Εχω ένα μαγαζί που φιλοξενεί τα κοσμήματά μου, άλλων δημιουργών που μου αρέσουν, καθώς και αντικείμενα που επίσης μου αρέσουν, γιατί θεωρώ ότι είναι ωραίο να σε περιβάλλουν στην καθημερινότητά σου. Είτε είναι τα κεριά με τις μυρωδιές τους, είτε είναι εσάρπες, είτε αξεσουάρ. Στον κόσμο του κοσμήματος νομίζω ότι κάτι έχω προσθέσει. Οταν τη δεκαετία του ’90 το Barney’s στη Νέα Υόρκη διάλεξε τη συλλογή μου μαζί και με τη δουλειά άλλων σχεδιαστών εκείνης της εποχής. Το Barney’s, ένας «τόπος» που γνώρισα τη δεκαετία του ’70, ήταν μαζί με το Brown’s του Λονδίνου οι πρώτοι διεθνείς πελάτες μου. Εκεί, το 1998, έδωσα την πρώτη µου συλλογή. Την αποδέχτηκαν. Οταν ρώτησα την υπεύθυνη του καταστήματος τι πρόσεξε στις τόσο λεπτές βέρες και τα βραχιόλια και μου έκανε τόσο μεγάλη παραγγελία απάντησε «είδα το μέλλον». Αυτό ήταν… Ηταν συλλογές που άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο, γιατί ήταν διαφορετική η αντίληψή μας για το κόσμημα. Συνεισέφερα στην αλλαγή του τρόπου με τον οποίο φοριέται το κόσμημα. Οτι είναι κάτι που συνοδεύει μία εργαζόμενη γυναίκα από το πρωί μέχρι το βράδυ, την ομορφαίνει, τη στολίζει, την κάνει να νιώθει καλά. Και σήμερα εργαζόμενες είναι οι εννέα στις δέκα γυναίκες. Είναι κοσμήματα που σου ομορφαίνουν την καθημερινότητα.

Γι’ αυτό και σας εντόπισαν οι Αμερικανοί, που τους πήγαινε αυτή η φιλοσοφία της εργαζόμενης γυναίκας.

Ναι, γιατί τη δεκαετία του ’90 η ζωή τους είχε περάσει από το σπίτι προς το γραφείο. Εδώ, πριν από 30 χρόνια, η εργασία των γυναικών δεν είχε ταυτιστεί με την προσωπικότητά τους. Ηταν θα λέγαμε λίγο περισσότερο υποχρεωτική η οικιακή εργασία. Η ιδιοκτήτρια του Brown’s στο Λονδίνο όπου ξεκίνησα να δίνω κοσμήματά μου στο εξωτερικό, η περίφημη Mrs Β, καταλάβαινε τι θα πει φοράω κοσμήματα όλη μέρα. Οτι δεν περιμένεις τη στιγμή που θα πας σε ένα μεγαλόπρεπο γεγονός για να ανοίξεις τη θυρίδα και να βάλεις το πολύτιμο κόσμημα. Καταλάβαινε ότι η γυναίκα δεν αποκτά κοσμήματα για να κάνει κομπόδεμα στην άκρη, αλλά για να περάσει καλά, να χαρεί και να τα φορέσει. Υπάρχει πάντα βέβαια η λογική τού να πάρει ένας άνδρας κάποιο βαρύτιμο κόσμημα σε μία γυναίκα για να το έχει ως επένδυση. Αλλά μειώνεται. Οι γυναίκες που βγαίνουν από το σπίτι και αποτελούν κομμάτι της εργαζόμενης κοινωνίας, με κάτι στον λαιμό, με ένα δαχτυλίδι νιώθουν ότι είναι καλά. Είναι ευχαριστημένες. Δεν χρειάζεται να πάρουν το «κοτρόνι». Δεν έχω τίποτα με τα «κοτρόνια», μια χαρά είναι. Αλλά είναι άλλο lifestyle.

Και κάπως τα έφερε η ζωή και οι διεθνείς φίλοι να γίνει η συνάντησή σας με την «Emily in Paris»;

Προέκυψε η δημιουργία μίας ειδικής συλλογής για τη σειρά αυτή, που ξεκίνησε να πωλείται online, από μια συζήτηση που είχα με ένα φιλικό ζευγάρι που ασχολούνται με τη μόδα στο Παρίσι. Από τη δική μου προσιτή σειρά, την «EyeM», δημιουργήθηκε η συλλογή για το «Emily in Paris». Το σήμα κατατεθέν, το μάτι, το χρησιμοποίησα σε κολιέ και σκουλαρίκια με μπλε, κόκκινο λευκό, τα χρώματα της γαλλικής σημαίας. Οπως και για κολιέ και βραχιόλια πρόσθεσα σε κορδόνια ή αλυσίδες τα μηνύματα «Amour» και «C’ est la vie», καθώς η Εμιλι κυκλοφορεί στο Παρίσι. Σε συνεργασία με το Mint Group συνεργαστήκαμε με τη ViacomCBS Consumer Products και η συλλογή κυκλοφόρησε στις 22 Δεκεμβρίου, στο Saks.com και στην ιστοσελίδα Ileana Makri. Από την ίδια συνεργασία μάλιστα προέκυψε η ειδική συλλογή με γυαλιά ηλίου Zeus and Dione x Emily in Paris.

Κρίση, μνημόνια, πανδημία: έδωσαν σε κάποιους μάθημα διακριτικής συμπεριφοράς;

Αληθινή κομψότητα είναι να λαμβάνεις υπόψη και τον άλλον άνθρωπο που συναντάς μέσα στην ημέρα. Διαφορετικά είσαι λίγο χυδαίος άμα εμφανίζεσαι με πέτρα δεκαπέντε καρατίων. Η κομψότητα δεν είναι περιτύλιγμα, είναι εσωτερική. Νομίζω ότι ορισμένοι είναι ανεπίδεκτοι. Ολη τους η ζωή είναι βασισμένη σε αυτό το «περιτύλιγμα». Ελπίζεις ότι ένα ποσοστό των παιδιών τους θα είναι διαφορετικό. Αν έχεις υπάρξει «trophy wife» (γυναίκα-τρόπαιο κάποιου άνδρα) και είσαι γύρω στα 50-60, τι θα κάνεις; Θα συνεχίσεις αυτό που έχεις πιστέψει και υποστηρίξει. Γιατί δεν έχεις και πολλές πιθανότητες να κάνεις κάτι διαφορετικό.

Πώς το βλέπετε το Κολωνάκι στο πέρασμα του χρόνου;

Οταν ήρθαμε με τους γονείς μου από τη Θεσσαλονίκη και ήμουν μικρή ήταν ένα κοσμοπολίτικο μέρος που έσφυζε από ζωή. Σιγά-σιγά άρχιζε να τραβά κόσμο σαν αξιοθέατο, έγινε τουριστικό κέντρο και οι άνθρωποι που ζούνε γύρω τριγύρω αποφάσισαν ότι ο κόσμος που κατέβαινε να δει το Κολωνάκι «τουριστικά» δεν τους αφορούσε και απομακρύνθηκαν βγαίνοντας από το κέντρο. Πάντα έχει δικό του χαρακτήρα, δεν το συζητώ. Τώρα ο κόσμος του αρχίζει να επιστρέφει, αλλά είναι δύσκολο να ανακτήσουν τα χαμένα εδάφη. Ο «τουρίστας» μεταμορφώθηκε σε κάτι που είναι λιγότερο αθώο. Αυτό απομάκρυνε τον κόσμο.