Ομορφιά και στα ψεγάδια

«Στην αναζήτηση της ομορφιάς, μέχρι τέλους». Αυτή ήταν η ώθηση που έδινε στον γιγάντιο δημοσιογράφο και στυλίστα Αντρέ Λεόν Τάλεϊ, ο οποίος πέθανε από καρδιακό επεισόδιο στα 73 του, την ενέργεια να ταράξει τα στερεότυπα της υψηλής μόδας. Και να απογειωθεί ώστε να εξελιχθεί στην επιδραστική φυσιογνωμία της μόδας δεκαετίες πριν από τη σημερινή αφύπνιση των μαύρων, των γυναικών και πάσης φύσης περιθωριοποιημένων.

Η γιαγιά του τον δίδαξε ότι η φτώχεια δεν είναι εμπόδιο στο να αποκτήσει κραυγαλέα αυτοπεποίθηση. Φτάνει να είχε πάλλευκα σεντόνια, σιδερωμένα εσώρουχα και καθαρές λινές πετσέτες. Αργότερα, αφού η θρυλική διευθύντρια του Harper’s Bazaar Νταϊάνα Βρίλαντ ξεζούμισε στη δουλειά τον ψηλόλιγνο νεαρό με Μάστερ στη Γαλλική Λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Brown και τον είχε άμισθο βοηθό της στο Ινστιτούτο Ενδύματος του Μητροπολιτικού Μουσείου, ο Αντρέ κατάλαβε την εμμονή της διευθύντριάς του να σιδερώνει τα χαρτονομίσματα δολαρίων. Η ατσάκιστη, καλοσιδερωμένη ζωή ήταν το άπαν.

«Δειπνούσα μόνος και δεν έκανα κόκα. Δεν ήμουν καθόλου πρόστυχος σεξουαλικά. Ημουν άγριος και έξυπνος και δεν απέπνεα αυτή τη σεξουαλική ενέργεια. Ηθελα να με συμπαθούν οι άνθρωποι για την εξυπνάδα μου και όχι για τον μαύρο σέξι εαυτό μου» είχε δηλώσει ο ίδιος όταν στα 60s πέρασε στην ομάδα του Αντι Γουόρχολ στο Factory.

Ηταν εκείνος που επιμελήθηκε την εμφάνιση της Τζένιφερ Χάντσον για το κόκκινο χαλί της νύχτας των Οσκαρ του 2007 όπου η υποψήφια εκείνη τη χρονιά παρέλαβε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για το «Dreamgirls» και χάρη στον Τάλεϊ έγινε το τρίτο μαύρο πρόσωπο που μπήκε εξώφυλλο στην αμερικανική Vogue. «Από το όραμά της να γίνει ο Λευκός Οίκος περισσότερο συμπεριληπτικό περιβάλλον μέχρι την απόφασή της να επιλέγει τολμηρά κομμάτια από τη μόδα, η Μισέλ Ομπάμα είναι έτοιμη να γίνει η Πρώτη Κυρία με τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις στην ιστορία», έγραφε στη συνέντευξη που έκανε μαζί της για το τεύχος της Vogue του 2009.

Πέρα από τις στυλιστικές του ικανότητες στην επιμέλεια των φωτογραφίσεων της παριζιάνικης υψηλής ραπτικής, ο Αντρέ Λέον Τάλεϊ είχε ακονίσει το αιχμηρό ζωηρό ύφος γραφής με το οποίο μύησε τις αναγνώστριες της Vogue στην πολυτέλεια. Ταυτόχρονα όμως μέσα από τον συχνά αιρετικό τόνο της κριτικής του για φαινόμενα αλαζονικής συμπεριφοράς – καθιερωμένα στον κόσμο της μόδας – διαπαιδαγώγησε το κοινό του στον εκδημοκρατισμό του λεπτού γούστου και στο δικαίωμα της χειραφέτησης.

Καθισμένος στις πρώτες σειρές των επιδείξεων μόδας, ζωηρός χιουμορίστας ντυμένος με γούνινους μανδύες, χειροποίητα κοστούμια, πανωφόρια από δέρμα αλιγάτορα, σατέν καφτάνια, ο Αντρέ εκτόξευε προς τα μοντέλα και τους ανερχόμενους ταλαντούχους σχεδιαστές του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης τα ενθαρρυντικά επιφωνήματα με τα οποία επηρέαζε την αγοραστική δύναμη των υπόλοιπων θεατών. Ο Ιβ Σεν Λοράν, ο Καρλ Λάγκερφελντ, η Νταϊάν φον Φίστενμπεργκ και αργότερα ο Μαρκ Τζέικομπς, ο Μανόλο Μπλάνικ και ο Τζον Γκαλιάνο οι οποίοι μπήκαν στο ραντάρ της αισθητικής του, υπήρξαν ορισμένα από τα παραδείγματα του χαρίσματός του να αναγνωρίζει την ομορφιά τόσο στην τελειότητα όσο και στα ψεγάδια.