Μαζική διαδήλωση και πορεία ενάντια στο… άσυλο της ανομίας

Πριν πάνω από μισό αιώνα διαδηλώναμε υπέρ του ασύλου στα πανεπιστήμια. Στο ΕΜΠ με την ηγεσία αρχικά του Περικλή Πάγκαλου, προέδρου της ΕΦΕΕ, και στη συνέχεια του Κωστή Βαρδάκη και του Λάμπη Ντόλκα (που χάσαμε πρόσφατα), βασικών στελεχών της ΕΔΗΝ. Μαζί κι εγώ ως μέλος της ΕΔΗΝ. Βέβαια μαζί και η νεολαία της ΕΔΑ και μετέπειτα «Λαμπράκηδες». Τότε, τη δεκαετία του ’60, υπήρχε το Σπουδαστικό της Ασφάλειας. Οχι για να αποτρέπει τυχόν βίαια επεισόδια αλλά για να καταγράφει απόψεις. Και όποιος/α τολμούσε να πει κάτι αριστερό ή απλά δημοκρατικό καταγραφόταν και τον φώναζαν στην Ασφάλεια για να τον συνετίσουν. Τότε υπήρχε και η ΕΚΟΦ, η ακροδεξιά οργάνωση που «βοηθούσε» την Ασφάλεια στο έργο της και καρφώνοντας και χειροδικώντας. Βλέπετε, τότε υπήρχε το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς. Και μόλις πήγε να βελτιωθεί λίγο η κατάσταση ήρθε η χούντα. Και όταν λέμε χούντα, εννοούμε χούντα. Οχι βλακείες του τύπου «η χούντα του Μητσοτάκη» κ.λπ. Και αυτή τελείωσε το ’74 (κυρίως λόγω της προδοσίας της Κύπρου). Και βγήκαμε τότε από φυλακές και εξορίες αρκετοί που ήμασταν μέσα.

Και τότε επιτεύχθηκε, καθιερώθηκε το πολυπόθητο πανεπιστημιακό άσυλο. Ναι, μπορούσες να έχεις ό,τι απόψεις ήθελες και να τις διακηρύσσεις. Και η «επίσημη» Δεξιά ήταν δημοκρατική Δεξιά στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Και σε όποιον/α δεν άρεσε μπορούσε να ψηφίσει εναντίον της, όπως και έγινε κατά πλειοψηφία άλλωστε.

Μα το άσυλο άρχισαν σιγά σιγά να το εκμεταλλεύονται διάφοροι «πολύ επαναστάτες», οι μεγαλύτεροι από τους οποίους, πιθανότατα, είχαν κουρνιάσει επί δικτατορίας, οι δε νεότεροι ήταν αγέννητοι την εποχή των αγώνων για το άσυλο. Και σιγά σιγά άρχισε το άσυλο να αποτελεί το καταφύγιο όχι ιδεών αλλά μπαχαλάκηδων. Ετσι άρχισαν καταλήψεις, έτσι βρώμισαν τους τοίχους των πανεπιστημίων, έτσι φτιάχνονταν μολότοφ και έβγαιναν και τις έριχναν και ξανακρύβονταν μέσα, φοιτητές και μη. Και η Αστυνομία «σεβόταν» το άσυλο και πολλοί καθηγητές σήκωναν τους ώμους και όσες πρυτανικές Αρχές αντιδρούσαν γνώριζαν – και έμπρακτα – ότι κινδυνεύουν.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου επιχείρησε να διορθώσει και αυτή την κατάσταση. Κάπου χάθηκε ο νόμος ανάμεσα σε κρατικές και καθηγητικές φοβίες, άρχισε να ξηλώνεται νωρίς από κάποιους νεοδημοκράτες που, κατά τ’ άλλα, τον είχαν υπερψηφίσει, μα και από «αριστερές» ιδεοληψίες, απομεινάρια μνήμης παλαιότερων, ξεπερασμένων εποχών. Και φτάσαμε έτσι σήμερα να προσπαθεί η πολιτεία να αποδώσει στα πανεπιστήμια χώρους κατειλημμένους από δεκαετίες, να συζητούμε για τον αν και πότε θα μπαίνει η Αστυνομία μέσα όταν γίνονται παράνομες ενέργειες, αν πρέπει την Αστυνομία να την καλεί ο πρύτανης, αν… Και όλα αυτά πλαισιωμένα με διαμαρτυρίες υπέρ του ασύλου της ανομίας τους.

Δεν ξέρω αν η προσεχής πανεπιστημιακή Αστυνομία είναι το καταλληλότερο μέτρο ή όχι. Αυτό που πιστεύω πάντως είναι ότι πρέπει να εκδηλωθεί η ίδια η κοινωνία μαζικά και ειρηνικά. Ισως με μια μαζική διαδήλωση και πορεία έχοντας στις πρώτες γραμμές αυτούς/ές που παλεύανε για το πανεπιστημιακό άσυλο παλιά σε δύσκολους καιρούς, πανεπιστημιακούς καθηγητές και καθηγήτριες και φοιτητές και φοιτήτριες που συμφωνούν, μαζί με τα μέλη των δημοκρατικών κομμάτων (πιστεύω και πολλών συριζαίων) χωρίς κομματικές σημαίες, μαζί με όλους τους πολίτες που θέλουν τα δημόσια πανεπιστήμια πηγές γνώσης, χωρίς τραμπούκους, χωρίς μπαχαλάκηδες. Να περπατήσουμε από το ΟΠΑ, να περάσουμε από το ΕΜΠ και το ΕΚΠΑ στο Κέντρο και να καταλήξουμε στο Πάντειο. Τι λέτε, φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες, παλαιότεροι/ες και νεότεροι/ες, δημοκράτες και δημοκράτισσες;

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ ’68, Ph.D. Stanford Un