«Ο έρωτας είναι φύση, δεν είναι θρησκεία»

Δύο άνδρες μόνοι στη σκηνή. Ο ένας καλεί στο σπίτι του τον εραστή της γυναίκας του που θέλει να την παντρευτεί, ο άλλος ανταποκρίνεται και τον επισκέπτεται. Οι δύο διεκδικητές πρόσωπο με πρόσωπο. Και κάπου εδώ αρχίζει το θεατρικό παιχνίδι. Η ιστορία δηλαδή του «Σλουθ», του έργου του Αντονι Σάφερ που ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο. Ο Σωτήρης Χατζάκης σκηνοθετεί το ψυχολογικό θρίλερ πρωταγωνιστώντας δίπλα στον Δημήτρη Μυλωνά. Οι ρόλοι εναλλάσσονται, η πραγματικότητα θολώνει, η μεταμόρφωση αντανακλά την αλήθεια. «Είναι ένα έργο κομβικό, έχει κατανοήσει τα δόγματα της εποχής, ξέρει πού επιτίθεται και τι αποκαλύπτει. Επίσης έχει απορροφήσει πολλαπλές δραματουργίες, μέσα του συνυπάρχουν ο Σαίξπηρ με τον Μπέκετ, το βοντβίλ με τον Πίντερ. Το κωμικό ενεδρεύει μέσα στον πυρήνα του τραγικού και το αντίστροφο. Σατιρίζοντας την αστυνομική λογοτεχνία, αναδεικνύεται το ίδιο κορυφαίο αστυνομικό κείμενο. Τέλος, η εναλλαγή θύματος και θύτη στα δύο πρόσωπα του έργου οικουμενοποιείται στον οικογενειακό βίο, στην ερωτική σχέση, στον επαγγελματικό στίβο και σε πλείστες άλλες εκφάνσεις της καθημερινότητας όλων μας» αναφέρει ο Σωτήρης Χατζάκης στο «ΝΣυν».

Σε αυτή την κωμικοτραγική αρένα η κοινωνική καταξίωση, η σεξουαλική υπεροχή, η αγωνία της φθοράς του χρόνου γίνονται οι καταλύτες που παρακινούν τους δύο άνδρες σε μια κόντρα αλληλοεξόντωσης. Θα υπάρξει άραγε νικητής;

«Η σχέση του άνδρα με τη γυναίκα δεν είναι κατοστάρι, είναι μαραθώνιος. Η αντοχή είναι απαραίτητη. Ολα έχουν σημασία και συμμετοχή. Το μυαλό, το χιούμορ, η εφευρετικότητα, η διονυσιακή ποσόστωση και η απολλώνια ηρεμία, η αντίδραση στον εφησυχασμό και η σωστή χρονική παραμονή στον καναπέ. Η ερωτική σχέση διεκδικείται καθημερινά. Δεν παρέχει εχέγγυα, ούτε ρήτρες συμβολαίου, γιατί είναι πλασμένη από αρχέγονα ένστικτα και πρωτεϊκές ορμές. Επομένως νικητής θα είναι αυτός που θα λάβει υπόψη του ότι το σκάκι έχει πιόνια, αλλά η ζωή ανθρώπους» τονίζει ο σκηνοθέτης και ηθοποιός.

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή του έργου είναι πως ο εραστής και ο σύζυγος παίρνουν τον ρόλο του θηρευτή και του θηράματος εναλλάξ. Ισως γιατί στην ουσία αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. «”Ο έρωτας είναι αυτόχειρας” έλεγε η Δημουλά. Οταν ο εραστής γίνεται σύζυγος, συνήθως φοβάται τα στοιχεία εκείνα της γυναίκας του που τον προσέλκυσαν σ’ αυτή. Θέλει να τα εξουδετερώσει και να τα καθυποτάξει. Από εκείνη τη στιγμή έχει δημιουργήσει χώρο για έναν καινούργιο εραστή» επισημαίνει ο Χατζάκης. «Η πατριαρχία μας έχει παραδώσει μια σχέση μονογαμική υπέρ του άνδρα. Η προϋπάρχουσα μητριαρχία το αντίθετο. Στον “Χρυσό κλώνο” του Τζέιμς Φρέιζερ εντοπίζονται προχριστιανικές πολυγαμικές εμπειρίες με τον άνδρα και τη γυναίκα ισότιμους. Το σύγχρονο πολιτικό δόγμα απαιτεί οικογενειάρχες ηγέτες απολυμασμένους από το μίασμα της ερωτικής εκτροπής. Σ’ αυτό το πλαίσιο η γυναίκα μέχρι τώρα υποχρεούνταν να διαλέξει έναν και να παραμείνει εκεί. Τι γίνεται όμως στην ενδοχώρα της; Ο Ερως-ήρως επιβεβαιώνει την κυριαρχία του; Ή το ‘χει ρίξει στις πίτσες, στις μπίρες και στο ποδόσφαιρο; Εκδηλώνοντας πανικό στο χάραγμα του αυτοκινήτου του παρά στο τραύμα στην ψυχή της γυναίκας του. Ο έρωτας διεκδικείται μέρα τη μέρα. Αν όχι, τότε υπάρχει χώρος και στον άνδρα και στη γυναίκα –  όχι μόνο για δύο – αλλά και για κουαρτέτα και για συμφωνικές ορχήστρες» συνεχίζει ο ίδιος.

ΣΑΝ ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ. Η γυναίκα στο «Σλουθ» είναι παρούσα μόνο ως ιδέα. Ως μια άλλη Ωραία Ελένη που πυροδότησε έναν πόλεμο κι άφησε τη φωτιά της σύγκρουσης να καίει. Στο παιχνίδι του έρωτα τα πάντα επιτρέπονται. «Ναι, γιατί είναι ένα πολεμικό άθλημα, κικ μπόξινγκ, καράτε των δρόμων κ.λπ. Στον έρωτα συγκρούονται, συνυπάρχουν, κυριαρχούν και καθυποτάσσονται ένστικτα, είναι μια πανάρχαια, πρωτογενής μνήμη, κάτι σαν τα πρωταρχικά ορυκτά της ανθρωπότητας. Ο έρωτας είναι φύση, δεν είναι θρησκεία. Είναι πείνα, δεν είναι συγχώρεση, είναι δίψα, δεν είναι κατανόηση. Ο έρωτας έχει μαγκιά, γοητεία, κόλπα, τζόγο, ρίσκα, μπλόφες, ανοιχτωσιά, ξόδεμα, γενναιότητα και γενναιοδωρία. Μετά έρχεται η αγάπη με το φως του ελέους και το στάλαγμα της παρηγοριάς και της συγχώρεσης. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία» καταλήγει ο Χατζάκης.