Πόση ευτυχία πια

Είναι παρατηρημένο πως όσο επιδεινώνεται η πολιτική και κοινωνική κατάσταση, τόσο η συμπεριφορά μεμονωμένων – σε έναν πολύ μεγάλο όμως αριθμό – ατόμων, είναι σάμπως και η επικράτεια ολόκληρη είναι η οικογένειά τους, που επιβάλλεται να συμμεριστεί τις χαρές, τους ενθουσιασμούς και τις φιλοδοξίες τους. Οχι μονάχα να τις συμμεριστεί αλλά και να τις πριμοδοτήσει, περίπου σαν να αμαρτάνει, η επικράτεια, σε περίπτωση που θα έδειχνε προσηλωμένη σε προβλήματα κρίσιμης σημασίας αναγνωρίζοντας τη δεσπόζουσα προτεραιότητά τους. Διαφορετικά είναι αδύνατον να δικαιολογηθούν τα συνεχόμενα, ξεκαρδιστικά και άνευ λόγου και αιτίας γέλια στο σύνολο σχεδόν των τηλεοπτικών εκπομπών, με καλλιτέχνες δεύτερης και τρίτης διαλογής που μιλούν όχι για τα καλλιτεχνικά τους πεπραγμένα, αλλά για την προσωπική τους ζωή, τους έρωτές τους, τους γάμους και τα διαζύγιά τους, τα παιδιά τους. Με λίγα λόγια, πόσο τολμηροί και ρηξικέλευθοι σταθήκανε όταν ήρθε η ώρα στον ιδιωτικό τους βίο για το μεγάλο «ναι» και το μεγάλο «όχι».

Χρειάζεται πραγματικά μεγάλο κουράγιο ή θράσος να σέρνεις ένα κάρο με μπάζα όσον αφορά το καθεαυτό, υποτίθεται, καλλιτεχνικό σου έργο και να διεκδικείς τις ουσιαστικές και απόλυτες επιλογές σε σχέση με καθέκαστα που κανονικά δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρουν – και δεν ενδιαφέρουν – κανένα. Θα έλεγε κανείς πως έχουμε να κάνουμε με μια μορφή ψύχωσης όσο λιγότερο αναγνωρίσιμος είναι κανείς στην περιοχή που έχει επιλέξει για να σταδιοδρομήσει επαγγελματικά τόσο περισσότερο να φαντάζεται πως ενδιαφέρει ως άτομο σε σχέση με απολύτως προσωποπαγείς περιπέτειες και ενδιαφέροντα. Ωστόσο ακόμα και αν τη διάσταση αυτή μπορεί να τη δει κανείς με συμπάθεια, αφού μια κοινωνία, όπως η κοινωνία μας, που λογαριάζει μόνο τους επιτυχημένους, επόμενο είναι να σε υποχρεώνει να ισορροπείς, από τη στιγμή που δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα αισθάνεσαι ως δημόσιο πρόσωπο μια μικρή ή μεγάλη αποτυχία στο επαγγελματικό επίπεδο, με κάτι αναμφισβήτητο ως κατάκτηση στον προσωπικό σου χώρο, δεν παύει να παραμένει κάτι αναξιοπρεπές το να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια ενώ μιλάς για τον εαυτό σου.

Τίποτε δεν υπάρχει από μόνο του στον κόσμο και όσο και αν την κάθε στιγμή είμαστε υποχρεωμένοι να οριοθετούμε τον χώρο μας σύμφωνα με τις αγάπες, τις φιλοδοξίες και αλίμονο τα συμφέροντά μας προκειμένου να υπάρξουμε, δεν γίνεται η ζωώδης, σε τελευταία ανάλυση, αυτή συνθήκη να μεταβάλλεται σε αιτία χαράς και ενθουσιασμού, κάνοντας τους άλλους να αισθάνονται υπόλογοι σε περίπτωση που παραμένουν αμέτοχοι στην προσωπική μας ευτυχία. Δεν υπάρχει λογοτεχνία, από αρχαιοτάτων χρόνων ως τις μέρες μας, που οι ήρωές της να μην αισθάνονται ολοκληρωμένοι παρά μόνον όταν μοιράζονται κυρίως τη δυστυχία τους με όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό συνανθρώπων τους. Πρόσωπα που αν και αλληλοαναγνωρίζονται μέσα σε μια κοινή συνθήκη, λάμπουν ως προσωπικότητες σε αντίθεση με όσους στις μέρες μας προσπαθώντας να ξεχωρίσουν ως πρωταγωνιστικά στοιχεία με τις προσωποπαγείς τους «επιτυχίες» και τη συνακόλουθη χαρά τους την εκδηλούμενη με ακατάσχετα γέλια, αποπνέουν την κακομοιριά του απόμακρου και ξένου προς το κοινωνικό σύνολο ανθρώπου.