NON PAPER

Από την εποχή του… Χαριτοδιπλωμένου

Η κατάληψη «Στέκι στο Βιολογικό» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έγινε πριν από 34 χρόνια. Δηλαδή το 1987, άντε 1988. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν τότε 20 ετών, ο Αλέξης Τσίπρας 14 στα 15 (μόλις είχε οργανωθεί στην ΚΝΕ) και ο Νίκος Ανδρουλάκης πήγαινε στην Τετάρτη Δημοτικού. Ο δε Κυριάκος Πιερρακάκης στο νηπιαγωγείο. Η ιδιωτική τηλεόραση ήταν ακόμη στα χαρτιά, τα δημοτικά και ιδιωτικά ραδιόφωνα στα πρώτα τους βήματα. Ο Κοσκωτάς απολάμβανε τον πλούτο του, ο δε Χαρίλαος Φλωράκης δεν είχε ακόμη απολαύσει τα ντολμαδάκια της Μαρίκας Μητσοτάκη στο ιστορικό σπίτι της Γλυφάδας με αφορμή τη συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την Αριστερά. Δεν υπήρχε μετρό ούτε Αττική οδός. Δεν είχαμε κινητά ούτε κομπιούτερ ούτε, φυσικά, Internet. Οι πιο τολμηροί χρησιμοποιούσαν μετά φόβου Θεού τα πρώτα ΑΤΜ, στα «ΝΕΑ» πάντως πληρωνόμασταν με μετρητά στον φάκελο. Βλέπαμε «Δυναστεία», στέλναμε φαξ, φορούσαμε βάτες, νοικιάζαμε «τρικάσετα» από τα βίντεο κλαμπ, αγοράζαμε πάρα πολλά περιοδικά. Δεν χρησιμοποιούσαμε μπαλσάμικο, δεν τρώγαμε σαλάτα ρόκα – παρμεζάνα. Η Δέσποινα Βανδή ήταν φοιτήτρια και ο 17χρονος, τότε, Αντώνης Ρέμος τραγουδούσε σε μια ταβέρνα στο Κιλκίς. Το απόλυτο γκάτζετ ήταν το Walkman, ακούγαμε Κώστα Χαριτοδιπλωμένο και μεσουρανούσε ο Στάθης Ψάλτης.

Από τότε μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχει συντελεστεί μια κοσμογονία. Μπήκαμε στο ευρώ, κάναμε Ολυμπιακούς, κερδίσαμε το Euro, παίξαμε στο Χρηματιστήριο, πλουτίσαμε, φτωχύναμε, πεζοδρομήθηκε η μισή Αθήνα και η άλλη μισή Θεσσαλονίκη. Η κατάληψη όμως «Στέκι στο Βιολογικό» εκεί, στη θέση της, ακλόνητη, με δύναμη από τα eighties – ακόμα και η λέξη «στέκι» έχει μια βαριά αποφορά eightίλας. Οι πρώτοι καταληψίες θα είναι σήμερα κοντά στα 60. Και οι σημερινοί, μην πω και οι χθεσινοί, όταν έγινε η κατάληψη, δεν είχαν ακόμη γεννηθεί.

Αβατο λοιπόν επί 34 χρόνια σε έναν χώρο δημόσιας εκπαίδευσης. Από μια εποχή που «συνομιλούσε» ακόμη με το Πολυτεχνείο έως τη σημερινή που οι τραμπούκοι είναι οι ίδιοι οι, κατά δήλωσή τους, «φοιτητές» οι οποίοι συμπεριφέρονται στους χώρους των πανεπιστημίων σαν γκεσταπίτες ή πολιτοφύλακες – δεν ξεχνάμε τι έγινε πριν από λίγες εβδομάδες στο Βιολογικό του ΑΠΘ. Μια κατάληψη έτσι, για τον τσαμπουκά, για την τιμή της βαριοπούλας. Μια συνθήκη – όχι μόνο στο ΑΠΘ – που συντηρείται επί τόσες δεκαετίες με την ανοχή της αστυνομίας, τα στραβά μάτια της πολιτείας, την κάλυψη των πανεπιστημιακών. «Κάνε με τρελό να με φοβάται ο κόσμος» το λένε στο χωριό μου. Αυτό που μπορεί να ακουγόταν κάπως σαν προοδευτικό, σαν επαναστατικούλι πριν από τριάντα τόσα χρόνια, σήμερα είναι ό,τι πιο συντηρητικό, ό,τι πιο οπισθοδρομικό μπορεί να υπάρξει. Ο τσαμπουκάς της, τάχα μου, μαγκιάς που εδραιώνει ένα καθεστώς φόβου. Οταν παταχθεί αυτό (και δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο εκτός από την πανεπιστημιακή αστυνομία που δεν θα έπρεπε να τη λέμε «πανεπιστημιακή» γιατί μόνο συνθήκες πανεπιστημίου δεν υφίστανται σε αυτά τα… άντε μην πω) τότε μόνο θα μπορούμε να πούμε ότι η χώρα απογαλακτίζεται από το τραυματικό παρελθόν της.

Σφαίρες

Ενας 16χρονος σκοτώνει κατά λάθος τον 33χρονο θείο του στο κυνήγι. Τον πυροβόλησε διότι νόμιζε πως ήταν αγριογούρουνο. Αμέσως μετά, τρελαμένος από αυτό που συνέβη, αυτοπυροβολείται, προσπαθεί να αυτοκτονήσει. Χαροπαλεύει, οι γιατροί, προκειμένου να τον κρατήσουν στη ζωή, αφαιρούν τα δύο τρίτα του πνεύμονά του. Η έγκυος μητέρα του παθαίνει σοκ, μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Λίγη ώρα μετά την κηδεία του αδελφού του, ο πατέρας του 16χρονου παθαίνει έμφραγμα. Στο νοσοκομείο κι αυτός.

Δεν πρόκειται για κάποιο σίριαλ με φόντο την ελληνική επαρχία, από αυτά που κάνουν σουξέ τελευταία. Είναι η κατάληξη του χρονικού μιας προαναγγελθείσης τραγωδίας όπου ακόμα και οι «θύτες» είναι θύματα. Απότοκο μιας νοοτροπίας που θέλει τα νεαρά αγόρια να «ψήνονται» όταν μαθαίνουν να χειρίζονται όπλα. Και που, τελικά, τα χρησιμοποιούν σαν να είναι παιχνίδια. Διότι είναι ακόμη παιδιά.