NON PAPER

Ολα τριγύρω αλλάζουνε…

Με τη μάσκα στο ένα χέρι και τα αποτελέσματα του τεστ στο άλλο. Κινητό, κλειδιά, πορτοφόλι και φύγαμε. Για πού; Για κάτι «σαν ρεβεγιόν», τελικά πολύ καλύτερο από τα πάρτι που, ακόμη και στα χρόνια της κρίσης, μας έδιναν μία ψευδαίσθηση ευμάρειας και κοσμοπολιτισμού. Αυτό που ο Τομ Γουλφ περιέγραψε στο ομότιτλο μυθιστόρημά του ως «Απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας» (The Bonfire of the Vanities). Με έμπνευση από τη «Φωτιά των ματαιοτήτων» που διέταξε τον 15ο αιώνα στη Φλωρεντία ο Σαβοναρόλα. Να καούν, σου λέει, όλα όσα συντηρούν τη ματαιότητα και καλλιεργούν τη ματαιοδοξία. Καθρέφτες και ψιμύθια. Να καούν τα κάρβουνα το λέμε εμείς εδώ αλλά πάντα προτιμούμε το πώς το λένε οι άλλοι εκεί.

Εντάξει, πέρυσι ήταν το απόλυτο «μη ρεβεγιόν» με την απαγόρευση της κυκλοφορίας – μετά τις εννιά, αν θυμάμαι καλά. Ο καθείς στο σπίτι του, κουτσουλιά στη μύτη του. Ηταν κι αυτοί που ρεβεγιονάραν στις πέντε το απόγευμα και έκοψαν την πίτα στις έξι, σαν να άλλαζαν χρόνο στη Σιγκαπούρη. Φέτος τουλάχιστον βάλαμε και ένα αθλητικό (το καλό, με το στρασάκι στο κούμπωμα), πήραμε το ταψί μας και πήγαμε σε έναν φίλο, δώσαμε και ένα φιλί στον αέρα. Και τρεις μέρες τώρα γυρίζουμε από σπίτι σε σπίτι, τα ίδια πέντε έξι άτομα, με τα τάπερ και τα αλουμινόχαρτα – δεν τελειώνουν κι αυτά που παλιά τα λέγαμε «υπόλοιπα» και τώρα τα λέμε leftovers. Εν τω μεταξύ, ήδη από τα Χριστούγεννα, αυτή η πολύ σφιχτή παρέα των πολύ λίγων ατόμων μειώθηκε ακόμη περισσότερο. Δύο θετικοί, ένας αρνητικός μεν αλλά με συνάχι – αλλιώς την ξέραμε εμείς την «Ιστορία της Ο».

Τι συζητήσαμε; Πολύ ουσιαστικά πράγματα. Το πρωτοχρονιάτικο σόου του Δήμου της Αθήνας (αν όλο αυτό στήθηκε εκ του μηδενός, δικαιολογούνται τα διακόσια τόσα χιλιάρικα), αν μας αρέσει περισσότερο η βασιλόπιτα ή το πανετόνε, ποιοι διάσημοι έχουν κορωνοϊό, πού θα πάμε όταν θα μπορούμε να πάμε κάπου και κάτι άλλα δικά μας (πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτά). Αντε καλέ, τι τα θέλουμε τα προ Covid ρεβεγιόν; Μια χαρά δεν περάσαμε κι έτσι;

Μια χαρά περάσαμε κι έτσι αλλά μια χαρά θα τα θέλουμε και τα προ Covid ρεβεγιόν με τους χορούς και τους πολλούς φίλους και τα καλά μας ρούχα τα λαμπερά, όταν θα μπορούμε να τα χαρούμε χωρίς κίνδυνο. Οταν δεν θα χρειάζεται να κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία. Μην τρελαθούμε κιόλας και αναγάγουμε τον ιδρυματισμό σε αξία ευψυχίας.

…και όλα τα ίδια μένουν

Συνέβη στο τέλος της δεκαετίας του 1990 στην Κύπρο. Ενας καλός φίλος και συνάδελφος συμμετείχε σε κινηματογραφικό φεστιβάλ στη Λευκωσία. Ενα βράδυ, κάποιος από τους διοργανωτές, του είπε, με υποσχετικό ύφος, ότι θα τον πήγαινε σε ένα πολύ… ειδικό κέντρο διασκέδασης. Πήγαν σε έναν δρόμο χονδρικού εμπορίου, από αυτούς που το βράδυ είναι έρημοι. Ενα μόνο μαγαζί, που ξεχείλιζε από λούτρινα παιχνίδια, έλαμπε κατάφωτο, περασμένα μεσάνυχτα, μέσα στη σκοτεινιά, συνθέτοντας ένα εντελώς σουρεαλιστικό σκηνικό. Η ξανθιά, ευτραφής κυρία που τους υποδέχθηκε στο λούτρινο σύμπαν, ύστερα από ένα συνωμοτικό βλέμμα, άνοιξε μια καταπακτή. Και ο φίλος μου, αφού κατέβηκε μία σιδερένια σκάλα, βρέθηκε σε ένα κανονικό και εν πλήρη λειτουργία μπουζουξίδικο.

Το θυμήθηκα με αφορμή το «σαν προ Covid» ρεβεγιόν που έγινε στις τουαλέτες κοσμικού κέντρου στη Θεσσαλονίκη. Μα να βάλεις το σουτιέν το υποστηρικτικό (στις γυναίκες αναφέρομαι), το λαμέ, το γκλίτερ το σωστό, το 12ποντο το θεσσαλονικιώτικο (αλλιώς μετράνε οι 12 πόντοι στη Θεσσαλονίκη) για να κλειστείς σε έναν καμπινέ;